မေတြ႕ ၾကေတာ့ဘူးလား တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္

မိုးရြာလာၿပီ

မိုးရြာလာေတာ့

မိုးရြာတဲ့အခါ

မိုးအမည္နဲ႔ မိန္းကေလးလို

မိုးရြာတဲ့အခါ

ပန္းမ်ား၊ လမ္းမ်ား၊

ေရေပါက္မ်ား၊ ေရစီးမ်ား

အခန္းစည္းလြင့္လြင့္မ်ား

ျပတင္းေပါက္မ်ား

ျပတင္ေပါက္မွျမင္ရေသာ ကုန္စံုဆိုင္ေလး

ေရွ႕ နားဓာတ္တိုင္

ဓာတ္တိုင္နားမွာ

ထီးတစ္လက္၊ အဲဒီထီးတစ္လက္အနီး

အျခားထီးမ်ား

အျခားဘဝမ်ား

ဘဝမ်ားအညိဳေရာင္၊ ဘဝမ်ားအနီေရာင္

ဘဝမ်ားအေရာင္စံုစံု

မိုးဟာေႏွးေႏွး

မိုးဟာေျဖးေျဖး

မိုးဟာတိတ္မည္႕ အေရာင္ေဝးေဝး

မပါေသးတဲ့အနာဂါတ္

မလာေသးတဲ့အနာဂါတ္ မိုးေရစပ္စပ္မွာ

ဘာေၾကာင့္တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မၾကားရာ၊ မျမင္ရာ

ဘာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္အေဝးႀကီးမွာ

ဘာေၾကာင့္တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္

ထိုေနာက္၊ မေတြ႕ ၾကေတာ့ဘူးလား တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္။    ။

ေအာင္ခ်ိမ့္

(ေဆးရွဴတဲ့ေမာင္)

အစဥ္သၿဖင့္

ခ်စ္ခင္ေနတုန္းမွာပဲ ခြဲခြာခဲ့တာ ဘဝဆိုတာ

ႏွင္းဆီလို႔နာမည္ေပးရင္ ( မင္းလည္း ) ေမႊးမွာပဲ

ေသြးလန္႔မွု အေရႊ႕ အေရႊ႕ထဲ

ပံုၾကမ္းေကာက္ေႀကာင္း စိတ္ကူးတလည္လည္

ၿမိဳ႕လည္ထဲ အက္ေႀကာင္းထ/ထပ္လို႔

တစ္ေန႔ေန႔ တနဲ႔နဲ႔

လြန္ေလၿပီးေသာ ႏွင္းပြင့္မ်ား

သက္တံေရာင္စံုနဲ႔ ဆြဲတာ

တေရးေရး တရိပ္ရိပ္

ဘယ္သူဆြဲတာလဲ အခုႀကယ္။ ။

စိုင္းဝင္းျမင့္

(စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳ- ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ အခ်ိဳ႕ (စာ-၇)မွ)

တစ္ေန႔မွ ေမ့မရသူေလးသို႔

လူတစ္ေယာက္မွာ

သူ႔အေၾကာင္း ဒ႑ာရီတစ္ခု

ရွိသင့္တယ္ မဟုတ္လား။

အရာရာဟာ

ေျမႀကီးေပၚ တုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေရးျခစ္ထားသလို

ျဖစ္လြယ္ပ်က္လြယ္ေတြ ခ်ည္းပါပဲကြယ္။

မင္းတစ္ဘဝလုံး ေၾကကြဲက်န္ရစ္ရေအာင္ဆိုၿပီး

ငါ့ကိုယ္ငါလည္း အဆံုးမစီရင္ရဲ

ဒါဆို

ေသနတ္ေျပာင္းထဲ ေခ်ာင္းၾကည္႕ရင္း

ခလုပ္နွိပ္မိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရယ္လို႔

လူေတြ ျပက္ရယ္ျပဳ က်န္ရစ္ၾကမွာေပါ့

ငါ့ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးကို ငါလုပ္မၿပီးေသးသမွ်

ဘယ္အရာေပၚမွာမွ

ငါ့ကိုယ္ငါ မပံုခဲ့နိုင္ဘူး။

ငွက္တစ္ေကာင္ဟာ

ေကာင္းကင္တစ္ခုတည္းမွာ နွစ္ခါပ်ံသန္းနိုင္ဖို႔

ေနမင္းႀကီးကို တစ္ႀကိမ္ပတ္ရတယ္။

တစ္ေန႔မွ ေမ့မရသူေလးေရ..

သည္တစ္ညေနခင္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္

အေကာင္းတိုင္း တင္က်န္ရစ္ဖို႔

ေတာင့္ခံထားရသူပါ။

ငါက ဂ်ဴးလိယက္ဆီဆာလိုပဲ

ကိုယ့္ရန္သူေတြရဲ႕ စာရင္းကို မွတ္မထားတတ္ဘူး။

ကိုယ့္နာမည္ ဘယ္သူတုန္းရယ္လို႔

ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ေမးရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာေတာ့

ေသနတ္ေျပာင္းထဲ ေခ်ာင္းၾကည္႕မိျပန္ရဲ႕။

မင္းဖို႔ ဒ႑ာရီတစ္ခုေပါ့ကြယ္။

ပိုင္စိုးေဝ

ကလ်ာမဂၢဇင္း

ဒီဇင္ဘာ၊ ၁၉၉၇။

(ဣတၳိယေတာင္တန္း ကဗ်ာမ်ား)

တာရာမင္းေဝကဗ်ာမ်ား (မိုးေခါင္လို႔ တီးတဲ့ဗံုသံ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

အခုတေလာ ဖတ္ျဖစ္ေနမိတဲ့ ဆရာတာရာရဲ႕ မိုးေခါင္လို႔ တီးတဲ့ဗံုသံေတြထဲက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လိုက္တဲ့ကဗ်ာေတြေပါ့..

ဗ်တ္ေစာင္း ဘာသာေဗဒ

လျခမ္းအဝါကို ျမင္လို႔

ေကာင္းကင္ကို မျမင္လိုက္ဘူး။

တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္

ရြာ႐ိုးကိုးေပါက္ ေဝးခဲ့မိတယ္။

ေကာင္မေလးေရ

ငါ့ရဲ႕

အေမတစ္ဝက္၊ ေဆာင္းရာသီတစ္ဝက္ ေကာင္မေလးေရ

ငါ့ကို ကယ္ပါ။

ငါ့ကို ကယ္တင္တယ္လို႔ သေဘာမထားဘဲ

ငါ့ကို ကယ္ပါ

မင္းရဲ႕ အျဖဴတစ္ဝက္ရဲ႕ အျဖဴတစ္ဝက္ေလာက္

ငါ့ကို ဆြတ္ေပးပါ။

ရင္ဘတ္က ၾကယ္ေငြ႕ေတြ ျဖာက်လာတဲ့အထိ

ငါ ပြင့္ပစ္လိုက္ခ်င္လို႔ပါ။

လယ္သူမ

ကၽြန္ေတာ့္ ေတာင္ကုန္းကေလးပါ

အလင္းေတြနဲ႔

ခပ္မို႔မို႔ တည္ေဆာက္ထားတယ္။

ေန႔ရက္ေတြၾကာ

ေႏြအျပာေတြ ပြင့္ပြင့္သြား။

ျဖတ္သန္းၿပီးသား တိမ္ေတြ

တစ္အုပ္ၿပီး တစ္အုပ္ ျပန္ေကြ႕လာၾက။

... ... ...

ကၽြန္ေတာ္ ေပြ႕ပိုက္ခဲ့ရတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း

ဘာမွ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။

ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကိုယ္ အၾကမ္းၾကဳတ္ဆံုး ဆြဲဖြင့္ၿပီး

ေနပူႀကဲႀကဲေတြ သြန္ခ်ပစ္ရတာက လဲြရင္ေပါ့။

သံေယာဇဥ္ကိုမွ

ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းတတ္တဲ့ လယ္သူမရယ္

အခုေတာင္ လြမ္းတယ္။

အနုပညာ ေမွာ္ဝင္စားမွဳ

ေၾကးနီေရာင္သင္းတဲ့

ျမားက်ိဳးတစ္စင္း ထိမွန္ထားတယ္။

လက္ဖဝါးေျခဖဝါးမွာ

အေမဝတ္ေပးခဲ့တဲ့ အေရခြံေတြ ကၽြတ္ကြာက်

ပန္းေရာင္ပ်ပ်ကေလးသာ ရွင္းပလာ...။

တကယ္ေတာ့

ၿမိဳ႕ပ်က္တစ္ခုပါပဲ

ဒါေပမယ့္.. ဗ်တ္ေစာင္းတစ္လက္ရွိေနလို႔

ကိုယ္.. ခ်ိဳေနမိတယ္။

နိုဝင္ဘာ

ငါ့ရဲ႕ ေရႊအိပ္မက္ကို

ေျခက်င္းေတြလို ခြဲစိတ္ ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ မိန္းမ။

ျမဴခိုး နီညိဳေတြၾကားမွာ

စံပယ္ေတြ ကပိုက႐ိုနဲ႔.. လွလို႔။

ငါ.. တစ္ပြင့္ၿပီး တစ္ပြင့္ၿပီး တစ္ပြင့္ၿပိဳလဲ

နွင္းအဆက္ဆက္တိုင္ေအာင္ ေၾကကြဲခဲ့ရေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္နွင့္ သနပ္ခါးပြင့္ကေလး

စစ္မက္ၿပိဳင္မိုး

ၾကယ္ကေလးေတြ စီးခ်င္းမထုိးၾကပါနဲ႔။

မိုးခ်ုပ္အိမ္ျပန္

လမင္းကို ပန္တဲ့မိန္းကေလး

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အိပ္စက္ေနလို႔ပါကြယ္။

တာရာမင္းေဝ

စာပုိ႔ခို

ဘာမွန္းမသိလည္း

အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး ပ်ံသန္းလာမယ္။

ပံုျပင္ထဲမွာဆို

ယုန္ကေလးလည္း ပညာရွိ။

လိပ္ကေလးလည္း

တစ္ေန႔တစ္လံေရြ႕ေနမယ္။

လူနဲ႔မတူတဲ့ လူ႔ဘဝ

ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း မတူတဲ့လူ႔ဘဝ

လူ႔ဘဝဟာ

ေမွ်ာ့တစ္ေကာင္လို ေသြးမစုပ္နိုင္ခဲ့ပါ။

ေနေရာင္ျခည္မွာ

ဘလိတ္ဓားဟာ တလက္လက္ဝင္းပလို႔။

မနက္ျဖန္မွာ

ဘယ္သူ႔နာေရးသတင္းၾကားရမလဲ။

ဘာမွန္းမသိလည္း

အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး ပ်ံသန္းလာမယ္။ ။

ၾကည္ေဇာ္ေအး

(႐ိုး႐ိုးသားသားသစ္သီး ကဗ်ာစာအုပ္မွ).

အမွတ္ရျခင္း

ကိုေခ်ာေရ

တစ္ေန႔က ခင္မ်ားကိုေတြ႔လိုက္တယ္

သစ္သားဘတ္စ္ကားအိုႀကီးတစ္စီးေပၚမွာ

ခင္မ်ားသူငယ္ခ်င္း မာယာေကာ့ဗ္စကီးနဲ႔

စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲလို႔

ခင္မ်ားတို႔ အနာဂတ္အေၾကာင္း

ေျပာခဲ့ၾကတာလား ဒါမွမဟုတ္

ၾကယ္ျပာေလးနဲ႔ ခင္မ်ားစားခဲ့တာ

ထမင္းအသိုးေတြသာ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းလား။

ၿပီးေတာ့မွ

တစ္ခုခုကို ခင္မ်ားတို႔သတိရသြားၾကသလို

ဘတ္စ္ကားေပၚက ခုန္ဆင္းသြားၾကျပန္တယ္။

ဘာလဲ

ခင္မ်ားသူငယ္ခ်င္းက

မာရီယာနဲ႔ ေလးနာရီမွာခ်ိန္းထားၿပီး

ခင္မ်ားက ေဂၚကီရဲ႕ဇာတ္လိုက္ေတြနဲ႔

သစ္ေတာလမ္းမွာ ခ်ိန္းထားခဲ့လို႔လား။

အခုေလးတင္

ကၽြန္ေတာ္မျမင္ဖူးလိုက္တဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္

ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေမးသြားတယ္

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကို ေတြ႔မိသလားတဲ့

သူ ေက်ာခ်စရာတစ္ေနရာ ရသြားၿပီလို႔

ကိုယ္ သတင္းၾကားတယ္ ဟုတ္လားတဲ့

ေျပာေျပာဆိုဆို ေရတစ္ခြက္ေသာက္သြားေသးတယ္။

ၿပီးေတာ့မွ

အိပ္ရာက အမွန္တကယ္နိုးခဲ့ေၾကာင္း

ကၽြန္ေတာ့္ဦးေခါင္းမွ ေျခဖ်ားတစ္ဆံုး ေဖ်ာင္းဖ်

မီးခလုတ္ကို ဖြင့္လိုက္တယ္

မိုးေဝးေရ.. ကိုယ္ပါကြာ..

မိုးေဝးေရ.. မင္းတို႔

အိပ္ရာက နိုးၾကၿပီလားကြာ။ ။

မိုးေဝး

၂ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၀၃

အထၳဳပၸတၱိ

လမ္းေတြေပၚ
ေခြးေတြေဟာင္ေနတာ ျမင္ေတာ့
ငါ့အဆာေလာင္ဆံုးကို ေတြ႔လိုက္တယ္။

ကိုယ့္ေသြးေၾကာထဲ
ကိုယ္ေတာင္ အနွံ႕မေရာက္ဘူး
အနုပညာဆိုတာကလည္း
အရူးေလာက္မွ မေပါက္ေျမာက္ မဟစ္ေအာ္
အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္နိုင္ေတာ့
ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဟာေနတဲ့ဇာတ္ကြက္ထဲ
ငါ့ကိုယ္ငါ ေဆာင့္ကန္ခ်လို႔
ငါ့ေနာက္မွာ ငါရပ္လိုက္တယ္။ ။

မိုးေ၀း
၂၀၀၀ ခုနွစ္
("သူပဲအၾကမ္း သူပဲအေခ်ာ"ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ဆရာတာရာ၏ ကဗ်ာမ်ား

Commentမွာ ကိုIMnotFR ေတာင္းဆိုလို႔ ဆရာတာရာမင္းေဝကဗ်ာ(၃)ပုဒ္ (ရွိသေလာက္) ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႀကိဳက္ကဗ်ာေလးေတြေပါ့. အားလံုးကို လမ္းအိုေလးကေန ေဒါင္းထားတာပါ. မူရင္းအတိုင္းပဲ image file နဲ႔ တင္လိုက္ပါတယ္. လမ္းအိုေလးမွာေတာ့ ဆရာ့ကဗ်ာေတြ ဒီထက္အမ်ားႀကီးရွိပါအံုးမယ္. Blogရဲ႕ ညာဖက္ျခမ္း side bar “စာေပနဲ႔ မီဒီယာ” ေအာက္မွာ လမ္းအိုေလးသို႔ လင္ခ့္ထားပါတယ္..

္Firefox (ျပသနာရွာမရဘဲ) ေဒါင္းသြားလို႔.. Chromeေလးနဲ႔ အသက္ဆက္ေနရပါတယ္.. Bloggingအတြက္ေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပဘူး.. စာေမးပြဲ ဒီေန႔တစ္ဘာသာေတာ့ ေျဖနိုင္သြားၿပီ။ ကိုေအာင္ၿဖိဳးရဲ႕ ပန္းကိစၥေတာ့ စာေမးပြဲၿပီးမွပဲ ရွင္းရေတာ့မယ္. (း

လိုင္းႏိုင္းမွာ တစ္ေယာက္ဆင္းမယ္ (ေဇယ်ာလင္း)

မနက္ျဖန္ (၃)ရက္ဆက္ စာေမးပြဲေျဖရမယ္.. ဒါေပမယ့္ စာလည္း မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အမွန္ေတာ့ အတန္းႀကီးလာေလ စာေတြက မ်ားလာေလ မဟုတ္ပါဘူး။ အတန္းႀကီးလာေလ စာမလုပ္ခ်င္ေလ ျဖစ္ေနေတာ့။ အမွန္ေတာ့ ဒီက (စကၤာပူ) ပညာေရး စနစ္ကို သိပ္ႀကိဳက္လွတယ္ မဟုတ္ဘူး။ (မဆီမဆိုင္ အျပစ္တင္) စာအုပ္ထဲက ဟာေတြ အေျခခံၿပီး စာေမးပဲြေအာင္တယ္ဆိုတဲ့ဟာႀကီးကို သိပ္သေဘာမေတြ႕ပါ။ တကၠသိုလ္ပညာေရး မေရာက္ေသးလို႔လားေတာ့ မသိ။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ယူထားတဲ့ ဘာသာရပ္က လက္ေတြ႕အခ်ိန္ပိုမ်ားသင့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုရွိတာက အထူးျပဳဘာသာရပ္ကလည္း အသစ္ျဖစ္ေနေတာ့ ကိုယ့္အတန္းက အစမ္းသပ္ႀကီးလိုမ်ား ျဖစ္ေနသလားလို႔ တစ္ခါတစ္ေလ စဥ္းစားမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ဒီလိုင္းကို ၿပီးခဲ့တဲ့နွစ္ကမွ စခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဒုတိယေျမာက္ batch ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ေမးခြန္းေဟာင္း ေလ့လာစရာလည္း မရွိပါ။
တေလာက (က်ဳပစ္ ဖိုရမ္က ထင္တယ္) ေဒါင္းလာတဲ့ ေဇယ်ာလင္း ကဗ်ာစုစည္းမွဳေလးကို print ထုတ္၊ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီထဲက ႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ျပန္တင္ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းအိုေလး (http://lanolay.wordpress.com/)က တစ္ဆင့္ကူးယူေဖာ္ျပထားတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာခ်င္ေနတဲ့ Post Moderm ကဗ်ာေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ စိတ္ဝင္စားသူေတြစုၿပီး onlineစုရပ္ကေလးတစ္ခုအေနနဲ႔ ဘေလာ့တစ္ခုေလာက္လုပ္ရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိတယ္။ အကယ္၍ မိတ္ေဆြတို႔ထဲက စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အသိေပးပါအံုး။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ျမန္မာ site ရွိတယ္ဆိုရင္လည္း ၫႊန္ျပေပးေပါ့။ း)


လိုင္းႏိုင္းမွာ တစ္ေယာက္ဆင္းမယ္

သတင္းေခါင္းစဥ္မွအစ -
ေဘာင္နဲ႔ ပတၱာျပဳတ္ေနတဲ့ တံခါးရြက္ၾကားက
ဝင္လာေနတဲ့ အလင္းတန္းကို
ဖမ္းဆီးႏိုင္ရင္ ေစ်းဘယ္ေလာက္ -
ယေန႔ ရာသီဥတု သာယာမည္အဆံုး
မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ၾကရမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း
ျငင္းပယ္ျခင္းမဟုတ္တဲ့ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းရဲ့
ျဖစ္ႏိုင္ေခ်အလားအလာေတြအဝဝ
တံခါးဝမွာ အားပါးတရ ဖက္လွဲတကင္း ၾကိဳဆိုသည္
သို႔ေသာ္လည္း ဒါေပသည့္ႏွင့္တကြ ပသို႔ဆိုေစကိုပါ
ရိုေသေလးစားစြာ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါတယ္
“ဒါမွမဟုတ္ေသးရင္
ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ဘူး
ကိုယ့္အလုပ္သာ ကိုယ္ေစးေစးပိုင္ပိုင္ဆက္လုပ္
အလုပ္ဟာလည္း သူ႔အလုပ္သူ ဆက္လုပ္မယ္”
အဲသလုိ နားစြန္နားဖ်ား
ၾကားလိုက္မိသလိုလုိ ဘယ္သူေျပာသြားလဲ
ဒါေပမယ့္ ဆက္အိပ္ၾကစို႔
မနက္ဖန္မွာ ေရာင္နီလာမယ္တဲ့
မိတ္ေဆြတို႔ေရ... စိတ္ခ်
သမိုင္းဌာနရဲ့ စာၾကည့္တိုက္ထဲ
ေပ်ာက္ေနတဲ့ စာရင္းေတြထဲက လူတစ္ေယာက္
အရွင္လတ္လတ္ ထြက္လာတာ
ေတြ႔လိုက္မိသလား ကိုယ့္လူရဲ့
ဒီကိစၥကိုတင္ျပဖို႔
နာမဝိေသသနအခ်ိဳ႕
မရွိေသးေၾကာင္းပါဘုရား
ေဟာဒီမွာ သင့္အတြက္
စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္စရာ မနက္ဖန္ေတြ
ၿပီး အရံမနက္ဖန္ေတြ
အရံနက္ဖန္ေတြရဲ့ အရံေတ ြ
မွန္မွန္ကန္ကန္ ေရြးခ်ယ္ဖို႔ေတာ့ လိုမယ္ေနာ္
“အမွန္တရားပါရင္ ထားခဲ့ပါ”

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔
ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၄

ေဇယ်ာလင္း

စိတ္အန္ဖတ္

ကၽြန္ေတာ္ နွစ္သက္မိတဲ့ ဆရာေခ်ာရဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ။


စိတ္အန္ဖတ္

“က်ား” မီးျခစ္ကို
တအားႀကီး ဖိျခစ္ပစ္လုိက္တယ္
လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲက
ကမာၻႀကီးကို
ငါ သိပ္စိတ္မေတြ႔ဘူး။

သတိထားၾက
ထမင္းပန္းကန္ထဲက အမွန္တရား
ငါ စားပစ္လိုက္ၿပီ။

တစ္ျခမ္းက မွည္႔ရႊမ္းအရသာရွိၿပီး
တစ္ျခမ္းက စိမ္းေနေသးတဲ့ ကမာၻႀကီးဟာ
ငါ ပံုၾကမ္းေလာင္းထားတဲ့ ပန္းပု႐ုပ္ကေလးေပါ့။

ဝိညာဥ္ေတြကို ဖိနပ္လုပ္ၿပီး စီးပစ္မယ္
လူေတြမ်က္နွာေပၚက
ကမာၻႀကီးကို ငါမယံုဘူး။

အငမ္းမရ ေသာက္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔
လမင္းကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ေတးဂီတအားလံုးကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
မုန္တုိင္းေတြကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ကမာၻႀကီးကိုလည္း ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ေလထဲမွာ
ကဗ်ာဆန္ဆန္ ဝဲေနတဲ့
ဗာဒံရြက္ေတြကိုလည္း ငါ ေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီေပါ့။

ေဟာဟိုက
ခံုဖိနပ္ တခြပ္ခြပ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာတာ
ငါ့ အာ႐ံုေပါ့ ။

ေတြ႕လား
အပင္ေပၚမွာ ၫြတ္ေအာင္သီးေနတဲ့
ဝင္းဖန္႔ဖန္႔ လိေမၼာ္သီးေတြကလည္း
ငါ့အာ႐ံုေပါ့ ။


ဟိုကတၱီပါ ျမက္ခင္းေလးရယ္
ဟိုေကာင္မေလး ဆိုးထားတဲ့ နွဳတ္ခမ္းနီရယ္
ငါ့အာ႐ံုေတြေပါ့ ။

ငါ ငါ့လက္ထဲမွာ
ငါ့ဘဝေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားၿပီး
ငါ
ဦးေနွာက္က ထြက္ခဲ့ၿပီ
ႏွလံုးသားအိမ္က ထြက္ခဲ့ၿပီ
အာ႐ံုကဖီးက ထြက္ခဲ့ၿပီ
အခ်စ္ေရ..
ႏွလံုးသားကိုေလ
ထဘီအဆင္လွလွေလး ရက္ေပးမယ္
ေလာကဓံတရားကိုေတာ့
ဖန္ခြက္ထဲမွာ အရက္နဲ႔ေရာၿပီး
“ကိုကို” ေမာ့ထည္႔လိုက္ၿပီကြာ ။ ။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
(“ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ဆန္သြားေသာ ေန႔မ်ား”မွ)

မိသားစု

အခုတေလာမွတင္ မဟုတ္ဘူး.. ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕အေၾကာင္း စဥ္းစားမိေနတာ ခဏခဏပဲ..
အနီးကပ္ဆံုးက ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ ဘာလုပ္မလဲ၊ ဘာျဖစ္မလဲေပါ့.. ပံုမွန္လို အလုပ္ရ၊ Perment Resident ယူၿပီးသြားမလား.. ဒါမွမဟုတ္ အမွတ္မွီၿပီး တကၠသိုလ္ဆက္တက္မလား.. တစ္ခါတစ္ေလလည္း ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ ျမန္မာျပည္ျပန္ဖို႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတယ္... ဒီမွာ မေပ်ာ္ဘူးဆိုတာထက္ ၿငီးေငြ႕လာတယ္.. သူတို႕သတ္မွတ္ခ်က္ထားတဲ့ စံခ်ိန္၊ စံညႊန္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မကိုက္ညီခ်င္ဘူး.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရင့္က်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတာ.. ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ျပန္ဖြက္ေနရတာနဲ႕တင္.. ေနာက္ဆံုး ကိုယ္ဘယ္နားမွာ က်က်န္ခဲ့မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး.. အားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားသလို ေလးနက္မွဳေတြမရွိဘူး.. ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲရဲ႕ စိတ္ကပဲ ပံုမွန္ အေရာင္ ရွိမေနတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ေလ...

လမ္းအိုေလးကေန ေဒါင္းထားတဲ့ ကဗ်ာေတြ တစ္ခ်ိဳ႕ျပန္ဖတ္ေနမိတယ္.. အဲဒီအထဲမွာ ဆရာစိုင္းဝင္းျမင့္ရဲ႕ မိသားစုကဗ်ာေလးက အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ေနလို႕လားေတာ့မသိဘူး.. ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ေလး စြဲေနတယ္.. အထူးသျဖင့္ ကဗ်ာအဦးက စာေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႕ေပါ့..

မိသားစု

မိသားစုဆိုတာ
တစ္ေယာက္ေရွ႕ေရာက္ဖို႕
တစ္ေယာက္ေနာက္ဆုတ္ရတယ္
သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္း တိုးထြက္ဖို႕
သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္း အခုတ္ခံရတယ္
မိသားစုသီခ်င္းဟာ အတက္အဆင္းရွိတယ္
သံစံုျမည္တယ္။

မိသားစုဆိုတာ
လူေျခာက္ေယာက္ရွိ လူေျခာက္ေယာက္
လက္ဆယ္ေခ်ာင္းရွိ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း
ေခတ္ကေတာင္းဆိုတဲ့အတိုင္း လွဳပ္ရွားရတယ္
အိမ္ရွိ လူအကုန္။

မိသားစုဆိုတာ
ရွင္သန္ဖို႕အတြက္ အဆက္မျပတ္ တိုက္ပြဲဝင္ရတယ္
ရန္ကုန္ဟာ စစ္ေျမျပင္

လဲက်သြားတဲ့ ငါ့အေဖေနရာကို
ငါ့ညီေလးဝင္ခဲ့တယ္
ယိုင္နဲ႕သြားတဲ့ ငါ့အေမေနရာကို
ငါ့ညီမေလးဝင္ခဲ့တယ္
မိသားစုကို ငါမျပင္ခဲ့ဘူး။

ငါ့အေတြးအေခၚ
သားသမီးဆိုတာ သီးျခားရွင္သန္ရမယ့္ ဘဝတစ္ခု

ငါဟာ လမ္းေပၚမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့လို႕
လမ္းနဲ႕ ေသြးသားေတာ္စပ္တယ္လို႕ ထင္တယ္
ငါ့မိသားစုမွာ ငါဟာ မလင္းတဲ့မီး
ငါ့မိသားစုမွာ ငါဟာ မလံုၿခံဳတဲ့ထရံ
ငါ့ႀကိဳးကို တီးခတ္လိုက္တိုင္း သံေၾကာင္ထြက္တယ္
ငါ့မိသားစုမွာ မိုးယိုေပါက္ေလးတစ္ေပါက္ ရွိေနတယ္ဆိုရင္လည္း
ငါပဲျဖစ္မွာပါ။

ငါ့မိသားစုမွာ
ၾကမ္းခင္တစ္ခ်ပ္ က်ိဳးပဲ႔ေနတယ္ဆိုလည္း
ငါပဲျဖစ္မွာ
မေအာင္ျမင္တဲ့ ေဘာလံုးအသင္းဟာ ငါ့မိသားစုပဲ
မဝင္တဲ့ဂိုးေတြကို ငါသြင္းခဲ့တာ။

စိုင္းဝင္းျမင့္
[ေရႊေမာ္ကြန္း - ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၀၃]

စာမ်က္နွာပါအရဆို ၂၀၀၃ ဇန္နဝါရီက ေရႊေမာ္ကြန္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးေပါ့..
အခုေနာက္ပိုင္း ဆရာ႕ေရးဟန္ေတြက အဲဒီတုန္းကနဲ႕ေတာ့ မတူေတာ့ပါဘူး..
အထူးသျဖင့္ ေနာက္ဆံုးထြက္ထားတဲ့ "မ်ားမ်ားျမန္ျမန္" ကဗ်ာစာအုပ္မွာ ေတြ႕နိုင္ပါတယ္..