Monday, December 7, 2009
ေအာင္စာရင္းထဲ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ မပါတဲ့ေန႔က
Thursday, September 17, 2009
နတ္သမီးနွင့္ အခိုက္အတန္႕ တစ္စိတ္
Thursday, August 27, 2009
ရာသီေျပာင္းခ်ိန္ (When a season ...
Gersingရဲ႕ ဆိုဟန္နဲ႔ စာသား.. (၁၈နွစ္ေအာက္ လူႀကီးမ်ား ၾကည္႕မရ)
Monday, May 11, 2009
ၾကယ္ေႂကြညတိုင္း ဆုေတာင္းမယ္
ဂႏၱဝင္ဆန္တယ္လို႔ေခၚမလား.. ညဖက္ ဘာမွမလုပ္ဘဲ.. တစ္ေယာက္ထဲ အာ႐ံုစိုက္ နားေထာင္ေနရတဲ့ အရသာေလးကလည္း မိုက္တယ္.. စာသားေလးေတြကေတာ့ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ျပန္ေရးထားတာျဖစ္လုိ႔.. လိုေနရင္ ျဖည္႔ေပးပါဗ်ာ.. (း
ညဥ္႕သန္းေခါင္ယံ.. ေလေျပညင္းေၾကာင့္..
ေမ်ာလြင့္သြားတဲ့ လေရာင္တန္းရဲ႕ တစ္ေဒသကို
အနႏၱတံတုိင္း.. ပရဝဏ္အထိ..
အာ႐ံုျဖန္႔လို႔ စိတ္ေတြ လြင့္လြင့္ လိုက္ရွာေနရင္း...
ၾကယ္ေတြၾကားမွာ ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ႔ လွတဲ့ မင္းကို
ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ေတြ႔လိုက္တယ္..
ႏူးညံ႕တိမ္ယံ.. ထာဝရလင္းတဲ့..
ၾကယ္စင္မိုးနဲ႕ ညေစာင္တန္းရဲ႕ ထိပ္ထားထံ..
ေမွ်ာ္ရီမွန္း.. ရင္ခြင္လမ္းက..
ငံုစင္ပန္းမို႕.. ေမတၱာႀကိဳးယွက္..
ပန္းေဖာင္ဖြဲ႕ရင္း..
ပန္လိုစိတ္သာ.. ရင္မွာအျပည္႕နဲ႕ ဆက္သလိုက္တယ္..
ယူခါ နမ္းခိုက္၊ ပန္းပြင့္ေစ...
စြဲၿငိကာရံ.. သာယာျခင္းရဲ႕
ရင္ခံုစည္းခ်က္ ယစ္ထံုလႊမ္းတဲ့ သခင္မထံ
ဝသုန္ရီေဆာင္း.. ငူသည္အထိ..
သံစဥ္ဖို႔လို႔ ညႇိဳ႕ငင္လြမ္းခ်င္း..
ေဆြးသီေနရင္း..
တိုင္တည္သစၥာ.. ေရႊေတာ္နားေရာက္ ၾကဴးရင့္လိုက္တယ္
အာကာတစ္ေသာင္းအထိ ပ်ံ႕လြင့္မယ္..
ရင့္က်က္အိေျႏၵ၊ ထယ္ဝါျခင္းရဲ႕...
ဂုဏ္သတင္းနဲ႔ ေမႊးထံုသင္းတဲ့ အခ်စ္ဆံုးထံ..
အိပ္မက္အလြမ္း...ေထာင္ခ်ီကို..
အသည္းနဲ႔ရင္းလို႔..ဦးကုိညႊတ္လ်က္..
အလြမ္းလႊင့္တင္ရင္း.....
ဆံုနိုင္ဖို႔ကို...
ရင္မွာတမ္းတ၊ မွန္းဆရင္းနဲ႔..
ၾကယ္ေႂကြညတို္င္း..ဆုေတာင္းမယ္..
Monday, October 20, 2008
သံလြင္အိပ္မက္မဂၢဇင္းရဲ႕ အမွတ္(၂) အတြဲ (၃) မွာ ေဖာ္ျပခံရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေလးပါ။ အသစ္ေတာ့မဟုတ္ဘူးခင္မ်။ ကၽြန္ေတာ့္ Blogမွာ Juneလေလာက္က“မာန္နတ္ေရးတဲ့ နာဂစ္ဇာတ္” အမည္နဲ႕ တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မူရင္းကဗ်ာမွာပဲ ေနရာတခ်ိဳ႕ျပန္ျပင္ထားတာပါ။
(သံလြင္အိပ္မက္ဆိုတာကေတာ့ January, April, July နဲ႔ October စသျဖင့္ တစ္ႏွစ္ကို ၄ႀကိမ္ထုတ္ေ၀တဲ့ အင္တာနက္မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ျဖစ္ပါတယ္) (http://www.thanlwin.com/new/) သံုးထားတဲ့ ကေလာင္နာမည္ကေတာ့ “ခန္႕ေန” ပါ။ ဓါတ္ပံုေလးကိုေတာ့ သံလြင္က ပံ့ပိုးထားတာျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မဂၢဇင္းမွာ ပထမဦးဆံုးေဖာ္ျပခံရတဲ့ ကဗ်ာျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးအထူးပါ.. ကိုသံလြင္ေရ..
“မာရ္နတ္ေရးတဲ့ နာဂစ္ဇာတ္ (သို႕မဟုတ္) ျပာပံုထဲက ကဗ်ာ”
တစ္ညထဲပဲ…
ဒါေပမယ့္
တစ္ဘဝကို အၿမဲေရာက္သြားသလို..။
အဲဒီဘဝမွာ ..
စာသင္ခံုေတြ မရွိေတာ့ဘူး
မိသားစုထမင္းဝုိင္း မရွိေတာ့ဘူး
အိမ္ မရွိေတာ့ဘူး
ေမေမ့ရင္ခြင္ မရွိေတာ့ဘူး။
ေသာက္ေရေတြထက္
မ်က္ရည္ေတြ ပိုမ်ားတယ္..
စာအံသံေတြ အစား
အစာလုသံေတြက
ေက်ာင္းလာတက္ၾကတယ္...
ေခါင္းေလာင္းထိုးသံေတြရဲ႕ ေနရာ
လူေပ်ာက္ရွာသံေတြက
ေနရာယူၾကတယ္..
ႏို႕စာၿပီး ေအာ္ငိုသံေတြဟာ
ဘုရားရွိခိုးသံတခ်ိဳ႕ကို
ဖံုးလႊမ္းသြားတယ္..
နာဂစ္ေရ..
ဧရာဝတီ လယ္သမားႀကီးရဲ႕
ဒဏ္ရာမကင္းတဲ့ လက္ေတြကိုမ်ား
ျဖတ္ပစ္လိုတာလား...
တစ္ရက္ျခားတဲ့ ဘဝမွာ
ေက်ာင္းသားကေန
ငါလည္း
သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီ ။
ေဖးကူရာ…
ငါတို႕အတြက္ အလွဴလည္း
အဆီေတြ စုပ္
အသားေတြ ထုတ္ခံေနရလို႕…
သစ္တစ္ပင္ဟာ
အျမစ္တစ္မွ်င္ေတာင္ မက်န္ေတာ့လို႕..
ေလွာ္တက္တစ္ေခ်ာင္းဟာ
အနားအေရာက္မွာ
ထင္းစတစ္ခု ျဖစ္သြားလို႕။
ငါ့အတြက္
ေခၚစရာ အေဖလည္း မက်န္၊
ေတာ္စရာ အေမလည္း
ျပန္မလာေတာ့..
အျပစ္တင္ဖို႕ရာက
စစ္ကၽြန္ဘဝလား ?
ဆိုင္ကလုန္းလား ?
အတိတ္ကံလား ?
ဧရာဝတီလား ?
…………………
နိဂံုး မထိုးတတ္ခင္..
မီးေမႊးဖို႕ဆိုၿပီး
ငါ့ကဗ်ာေလးကိုလည္း
သူတို႕ဆြဲယူသြားၾကတယ္....။
ခန္႔ေန
Friday, September 12, 2008
တစ္ေန႕က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေမးလ္နဲ႕ အသိေပးလို႕ ျမန္မာ e-book မ်ား ရွိတဲ့ ဘေလာ့တစ္ခုကို ေရာက္ခဲ့တယ္.. ျမန္မာ e-book site တစ္ခုအေနနဲ႕ စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး စံုလင္တာ ေတြ႕ရပါတယ္.. မိမိမွာ ရွိထားတဲ့ စာအုပ္မ်ားကိုလည္း ေပးပုိ႕နိုင္သလို စာဖတ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ဆိုရင္လည္း bookmark သင့္တဲ့ site တစ္ခုလို႕ ျမင္ပါတယ္.. နာမည္က ေရႊစကားတဲ့... စိတ္ဝင္စားျဖစ္ရင္ ဒီကေနတဆင့္ သြားေရာက္နိုင္ပါတယ္. ။
Sunday, July 6, 2008
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သီခ်င္းရဲ႕ Chorus အပိုဒ္ေရာက္သြားတိုင္း ခံစားခ်က္ေလးတစ္ခုဟာ စနားေထာင္စဥ္ အခ်ိန္ကအတိုင္းပဲ၊ မေျပာင္းလဲေသးဘူး။
ေမၿမိဳ႕ည
ည . . . . ည . . . . ည . . ..
ေပ်ာ္နိုင္မွာလား ၾကားဖဲေလးတစ္ခ်ပ္တည္းကို ေပးၿပီး
ေစာင့္ရတဲ့ ဘဝ…
ေျဖသာမွာလား ရွားဖဲေလး တစ္ျခားတစ္ေယာက္လက္ထဲ ပါတာ
မသိလိုက္တဲ့ ဘဝ…
မႏွစ္ၿခိဳက္လည္း အမိုက္ခံၿပီးေတာ့ အိပ္မရတဲ့ ေရာဂါကို ကုလာ..
Cho: ည အခ်စ္ကေလးအေၾကာင္း မစဥ္းစားမိေအာင္
တခုခု လိုက္လုပ္ေနရတဲ့ ေမၿမိဳ႕ည
ည ေမ့မရမွန္းသိရက္သားနဲ႕
ႀကိဳးစားၿပီး အစားထိုးရတဲ့ ေမၿမိဳ႕ည
ည အရွံဳးက်မွ အားတင္းၿပံဳးကာ
မိုးလင္းမယ့္ ပြဲေပါင္းမ်ားစြာ
ဆက္ကာဆက္ကာ ေနရမယ့္ ေမၿမိဳ႕ည…
ကိုယ္ ျမင္ေနက် သူ႕မ်က္နွာ မေတြ႕ရျခင္းဟာလည္း ဒုကၡပါလား..
ကိုယ္ နာေနက် သူ႕စကားသံ မၾကားရျခင္းဟာလည္း ဒုကၡပါလား..
ခ်စ္လ်က္နဲ႕ ေဝးရျခင္းဟာ ဒုကၡအေပါင္းထဲမွာ အခက္ဆံုးပါ…
Cho: ည အခုိက္အတန္႕ေလး ေမ့လို႕မရတဲ့
နည္းလမ္းကေလးရွိရင္ ေကာင္းမယ္ ေမၿမိဳ႕ည
ည မေကာင္းမွန္းလည္း သိရက္သားနဲ႕
လိုက္တားမယ့္ အခ်စ္ကေလး မရွိတဲ့ ေမၿမိဳ႕ည
ည ရွံဳးလည္းခက္ ထလည္း ခက္ေတာ့
မထ, ျဖစ္တဲ့ ပဲြမ်ားၾကားမွာ နစ္သထက္ နစ္ကာ ေနရမယ့္
ေမၿမိဳ႕ည…
Wednesday, May 28, 2008
ဧရာဝတီရဲ ့ရင္ေသြးမ်ားအတြက္
ဧရာဝတီရဲ ့ ရင္ေသြးတစ္ေယာက္
အေဖလည္းေပ်ာက္
အေမလည္းေပ်ာက္
သူေျခခ်ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြလည္းေပ်ာက္
သူ ့ရဲ ့အသိုင္းအဝိုင္းတစ္ခုလံုး ေန ့ခ်င္းညခ်င္း ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ…
သူခ်စ္တဲ့ အစ္ကို ဘယ္မွာလဲ၊
သူခ်စ္တဲ့ ညီမေလး ဘယ္မွာလဲ၊
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို ့ရဲ ့ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေနာက္ဆံုးခရီးကိုေတာ့
သူ မျမင္လိုက္ရတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။
ဘဝရဲ ့ ေရတို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း မုန္တိုင္းနဲ ့လြင့္ပါ
ဘဝရဲ ့ ေရရွည္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြလည္း ေရထဲေမ်ာပါ
ဘဝမွာ ရွိသမွ်အရာအားလံုးကို နာဂစ္ကယူသြားျပီ။
ကိုယ့္ပစၥည္းေလး တစ္ခု ေပ်ာက္ဆံုးပ်က္စီးရင္ေတာင္
လူဆိုတာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲတတ္ၾကေသးတာ၊
တြယ္တာစရာ အကုန္လံုး ဆံုးရွံဳး၊ ကမၻာတစ္ခုလံုးေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ
ဘယ္လို အသက္ဆက္ရွင္ၾကရ ရွာေလမလဲ။
နာဂစ္ေရ…
မင္းခဏေလး ေမႊလိုက္တာ
ဘဝေတြ သန္းနဲ ့ခ်ီျပီး ေသေတာ့မယ္။
ေဆြမရွိ၊ မ်ိဳးမရွိ
စားစရာ ေသာက္စရာ မရွိ၊
ကုစရာ ေဆးမရွိနဲ ့
ေစတနာေတြ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ေလာက္ရွိၾကလည္း
ဒုကၡေတြက မဟာစၾကၤာဝဠာမို ့
ဆင့္ပါးစပ္ ႏွမ္းပက္သေလာက္သာ။
လူအုပ္က တစ္ရာႏွစ္ရာ
စားစရာေလးေတြက တစ္ခုႏွစ္ခုတည္း၊
ၾကက္ကေလး၊ငွက္ကေလးေတြလို သူတို ့အစာလုေနၾကရရွာတယ္။
ရခဲ့လွတဲ့ လူဘဝမွာ
ကံေကာင္းစြာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့တာပဲလား
အၾကင္နာတရား ထြန္းကားခြင့္မေပးတဲ့ရပ္ဝန္းမွာ
ကံဆိုးစြာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့တာပဲလား။
ၾကားရျမင္ရတဲ့ သတင္းေတြက
ရင္ထဲမွာ မခ်ိလိုက္တာ။
လူခိုးရင္ အစုတ္ေတာ့ က်န္ေသးတယ္။
မီးေလာင္ရင္ေတာင္ ျပာပံုေတာ့က်န္ေသးတယ္။
နာဂစ္ေရ…
မင္းလုပ္လိုက္မွ
ပုပ္ပြျပီး ေပါေလာေပၚေနတဲ့ အေလာင္းေတြ
သခ်ၤ ိဳင္းပ်က္လို ျဖစ္သြားတဲ့ ျမိဳ ့ရြာေတြ
မိဘမဲ့ကေလးေတြ
ခိုကိုးရာမဲ့ဒုကၡသည္ေတြနဲ ့
ကပ္မ်ိဳးစံု၊ ေရာဂါမ်ိဳးစံုပဲ က်န္ခဲ့တယ္။
နာဂစ္ေရ
ပြဲခ်င္းျပီး လူသတ္တာ အားမရေသးလို ့
ဒုကၡေပါင္းစံုခ်န္ထားရစ္ခဲ့တာလား။
ဒီလိုနဲ ့ …
အျပစ္မဲ့သူေတြ
ေသမင္းေရွ ့ေမွာက္
ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ထပ္ေရာက္သြားၾကဦးမွာလား။
ေၾသာ္..
ဧရာဝတီဟာ
အေလာင္းပံုထဲကေန တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ႏိုးထရေပဦးေတာ့မယ္။
ဧရာဝတီက ညီအစ္ကိုတို ့။
သင္တို ့ရဲ ့ဒုကၡဟာ ငါတုိ ့ရဲ ့ဒုကၡပဲျဖစ္တယ္။
သင္တို ့ရဲ ့မ်က္ရည္ေတြဟာ ငါတို ့ရဲ ့မ်က္ရည္ေတြပဲျဖစ္တယ္။
သင္တို ့ရဲ ့ငိုသံဟာ ငါတို ့ရဲ ့ရင္ထဲမွာ အထပ္ထပ္ပဲ့တင္တယ္။
အို…စပါးက်ီရဲ ့ရင္ေသြးတို ့
သင္တို ့ဟာ ငါတို ့ကို ထမင္းေကၽြးခဲ့တဲ့ သူေတြျဖစ္တယ္။
သင္တို ့ကို ထမင္းျပန္ေကၽြးဖို ့ငါတို ့မွာတာဝန္ရွိတယ္။
ဘာမွ အားမငယ္နဲ ့ဧရာဝတီ
ကမၻာၾကီးရဲ ့ ေနရာအႏွံ ့မွာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို ကိုးကြယ္တဲ့သူေတြရွိတယ္။
ႏွလံုးသားလွတဲ့ ကရုဏာလက္ပိုင္ရွင္ေတြရွိတယ္။
စိတ္သြားတိုင္း ကုိယ္ပါႏိုင္ေအာင္ ငါတို ့မရအရ အားထုတ္ျပီး
သင္တို ့ဆီ မေရာက္အေရာက္ ငါတို ့လာခဲ့မယ္။
ကမၻာအရပ္ရပ္က ညီအစ္ကိုတို ့…
နာဂစ္ရဲ ့ ရက္စက္လွတဲ့ လက္သီးခ်က္နဲ ့
ဧရာဝတီဟာ မရွဳမလွ အသက္ငင္ေနျပီ။
ညီအစ္ကိုတို ့…
ဧရာဝတီကို ဧရာဝတီ ျပန္ျဖစ္ဖို ့အတြက္
ေစတနာလိုသလို ပညာလည္းလိုတယ္။
ေရတို အားထုတ္မွဳေတြလိုသလို ေရရွည္အားထုတ္မွဳေတြလည္းလိုတယ္။
ျပီးေတာ့ အားလံုးက
အရွိတရားကိုလက္ခံျပီး
အသိတရားနဲ ့လက္ျမန္ဖို ့လည္းလိုတယ္။
ေကာင္းကင္ကို
Wednesday, February 13, 2008
၁၃.၂.၂၀၀၈
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕ အတြက္ အမွတ္တရ ပိုစ့္ေလးပါ။ အေစာပိုင္းက တစ္ခုခုေရးဖို႕ ရည္ရြယ္ထားေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။
အစဥ္ေလးစားဂုဏ္ျပဳလွ်က္…
ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

ကၽြန္ေတာ္ခံစား ႏွစ္သက္မိတဲ့ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ ကဗ်ာကိုပဲ အမွတ္တရ အျဖစ္..
ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္
(၁)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ေမာ္ကြန္းထိန္းသိမ္းေရးအခန္းမွာ
ဟစ္တလာရုပ္ထုကို
လူတစုထုဆစ္ေနၾကတယ္။
သူတို႕ဟာ ...
ရုပ္တုရဲ႕ေရွ႕မွာ က်ိန္စာေတြရြတ္ဖတ္
ပ်ားရည္စက္ေတြကို မီးရိႈ႕ပူေဇာ္
ဆိုင္ရာႏုိက္ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ေတြ သြန္းၾကဲပက္ခ်
ဟစ္တလာပါးစပ္ထဲက
က်ည္ဆန္တေတာင့္ ထြက္အံက်လာတယ္။
သူတို႕ဟာ ...
ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ အဲဒီက်ည္ဆံနဲ႕
“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ စာကိုေရး
ေသြးစြန္းလက္ေတြနဲ႕ ပ်ဴငွာစြာ
ဖိတ္ေခၚၾကပါျပီ။
(၂)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ အခန္းလြတ္တခုဟာ
တျဖည္းျဖည္း ႏွစ္ငါးဆယ္ေလာက္ျပန္ငယ္ရြယ္သြားတယ္၊
အရင္က မျမင္ရတဲ့ ဟုိတုန္းက အရိပ္ေတြ
နံရံေတြ၊ ခံုတန္းလ်ားေတြဆီက လြန္႕လူးထ
အဲဒါ ... “ေအာင္ဆန္း” တုိ႕၊ “ေက်ာ္ျငိမ္း” တို႕၊ “သိန္းေဖ” တို႕၊ “ညိဳျမ” တို႕ရဲ႕
၀ိညာဥ္ေတြပဲ ...
ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးကို သူတို႕ျမတ္ႏုိး
ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ သူတုိ႕ရုန္းကန္
အာဏာရွင္ကို ဖီဆန္ခဲ့ၾကတယ္။
ခု ... သူတို႕ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေတြဟာ
“ကမၻာမေၾကဘူး ... ... ...
ငါတို႕ေသြးနဲ႕ ေရးခဲ့ၾကတဲ့ ေမာ္ကြန္းေတး ...”
သီခ်င္းေလး နားဆင္ရင္း
ရာဇ၀င္ရဲ႕ တေက်ာ့ျပန္စိမ္ေခၚပဲြကုိ
မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။
(၃)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ဒီဘက္ေခတ္ ၁၉၈၇ - ၈၈ ႏွစ္မ်ားထဲမွာပါ
တကၠသိုလ္စာၾကည့္တုိက္ထဲမွာ
ျဖဴ၀ါး၀ါးအရိပ္တခ်ိဳ႕
စာထိုင္ဖတ္ေနၾကတယ္။
တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ကဗ်ာစာအုပ္
တခ်ိဳ႕ဖတ္တာ .. သမိုင္းစာအုပ္
တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ႏုိင္ငံေရးစာအုပ္
ရုတ္တရက္
အျဖဴရိပ္တခုဟာ ထုိင္ရာကထ
“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္”
ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု စာအုပ္ပိတ္
“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္
ဗမာျပည္ကို ထိတ္တံုးခြ်တ္ေပးရမယ္”
သူတို႕ဟာ တိတ္ဆိတ္စြာ
အခန္းျပင္ကို ထြက္သြားၾကပါေတာ့တယ္။
စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ စာအုပ္ပိတ္သံမ်ား
လြယ္အိပ္လြယ္သံမ်ား
ဖိနပ္စီးသံမ်ား အဆံုးမွာ
ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု ထပ္ထြက္ ...
... ... ေနာက္ထပ္ ... ...
... ... ေနာက္ထပ္ ... ...
(၄)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
စာမသင္ျဖစ္တဲ့ စာသင္ခန္းတခုမွာ
အရိုးစုတအုပ္ အစည္းအေ၀းလုပ္ေနတယ္။
အရိုးစုတခုက ... ထုိင္ရာမွ ျဖည္းညွင္းစြာထ
“က်ေနာ္တုိ႕ ေတာ္လွန္ေရး
အာဏာရွင္ေတြ ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ”
စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကား
အားလံုးျငိမ္သက္နားေထာင္ေနၾကတယ္။
အခန္းထဲမွာ
အက်ဥ္းေထာင္က ေျပးထြက္လာတဲ့
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ မိန္႕ခြန္းေတြ
သတိၱဗံုးကို ေႏွာင္ထံုးခတ္
ပတ္ၾကားအက္ေနတဲံ ရန္သူ႕မ်က္ႏွာေတြ
အဲဒီမွာ ... အရိုးစုတခုက လက္သီးဆုပ္
သူ႕ႏႈတ္က တိုးတိုးေလးေျပာ
“ေတာက အေဖန႔ဲအေမေတာ့
က်ေနာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနၾကေတာ့မယ္ဗ်ာ”
ေၾကကြဲစြာ သူ႕မ်က္လံုးေပါက္တဲက
မ်က္ရည္ျဖဴတစက္
စီးသက္က်လာတယ္။
(၅)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ပရ၀ဏ္ အ၀င္အထြက္လမ္းေတြမွာ
အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးေတြ
ဒရၾကမ္းႏွင္ေနၾကတယ္။
အဲဒီကားၾကီးေတြထဲမွာ
“ကမၻာမေၾက၊ ဗမာေျပ .. ဒါတုိ႕ေျပ
ဒါတို႕ေျပ ..တုိ႕ပိုင္တဲ့ ေျမ” ဆုိတဲ့
ေတးသံသာယာ
ညီညာစြာ ပဲ့တင္ေပၚထြက္
ေက်ာင္းသားလက္ေတြ ေသြးစိမ့္ယုိစီးခဲ့ျပီ
အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးရဲ႕ ဦးထိပ္မွာ
သူတို႕ရဲ႕ တံဆိပ္ ... တုိ႕ရဲ႔အလံ
ဦးေခါင္းခံြမွာ အရိုးႏွစ္ေခ်ာင္း ကန္႕လန္႕ျဖတ္ထားတဲ့ သ႑န္သာ ျဖစ္တယ္။
ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းအိုၾကီးဟာ
ထြက္ခြာသြားတဲ့ အခ်ဳပ္ကားေနာက္
ေျပးလိုက္ခလုပ္တုိက္ျပီး လဲျပိဳက်
ခိ်ဳလြင္ရွတတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံထြက္ရမယ့္အစား
“သားေရ အေမ လိုက္ရွာေနတယ္ေလ .. သားေရ”
ဆိုတဲ့ ငိုရႈိက္ညည္းတြားသံအျဖစ္နဲ႕သာ
ရာဇ၀င္တုန္ခါေအာင္ ျမည္ဟည္းလာခဲ့ျပီ။
(၆)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
နီေမာင္းေသာလမ္းၾကီး၊ လမ္းငယ္မ်ားမွာ
ေဒါင္းအလံတလူလူလႊင့္ထူလို႕
ေက်ာင္းသားေတြ ခီ်လာပါျပီ
ရင္တအံုလံုးပြင့္ထြက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားက
ေရွ႕ဆံုကအလံကိုင္ျပီး ေသြးပြက္ပြက္အန္ထြက္ေနတဲ့
ေက်ာင္းသားေတြက
ေနာက္က ခီ်တက္လိုက္ပါလာတယ္။
“ဒီမိုကေရစီရရွိေရး ... တုိ႕အေရး”
“အာဏာရွင္စနစ္က်ဆံုးေရး ... တုိ႕အေရး” တဲ့။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တခါတည္း အသုဘခ်ရင္း
တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့ၾကရတဲံ ငါတို႕ရ႕ဲေတာ္လွန္ေရး
ဘယ္ေတာ့မွ ... အရံႈးမေပးဘူးေဟ့ ...
ေသနတ္သံတခ်က္ေဖာက္ရင္
ရာဇပလႅင္မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္သြားမယ္ ...
ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ ...
(၇)
ငိုက္ျမည္းေနတဲ့ အင္းလ်ားေရျပင္ဟာ
ရုတ္တရက္ ရဲရဲနီေစြးသြားတယ္။
ခ်က္ျခင္းပဲ ေရေငြ႕ပ်ံတက္
ေကာင္းကင္ထက္မွာ တိမ္အျဖစ္ မုိးစက္ခို
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကုိ မိုးေသြးေတြ ျပန္ရြာခ်
လွ်ပ္ေတြျပက္၊ မိုးေတြျခိမ္း ... ... ...
ဒိန္းဒံုး ဆူညံသြားတယ္ ...
အဲဒီအခါ ... ေက်ာင္းေတာ္မွာ ...
ပန္းေတြ ဖ်တ္ကနဲ ပြင့္ၾက
ငွက္ဆိုးေတြ ေ၀ါကနဲ ထပံ်ၾက
သစ္ရြက္ေတြ တလက္လက္ေတာက္ပၾက
ခံုတန္းလ်ားေတြ အုတ္ဂူအျဖစ္ေျပာင္းလဲၾက
ေျမၾကီးေတြ တုန္ခါေတာ္လဲၾက
တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး .. တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး
ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႕
ဗမာျပည္ၾကီး တ၀ုန္း၀ုန္းရုန္းကန္
ႏိုးထျပီး ေနာက္ဆံုးျငိမ္သက္သြားတဲ့အခါ
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဟာ ... ...
တလဲ့လဲ့ တ၀င္း၀င္း
ေသြးနီေရာင္ ေတာက္ပခါ ...
အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းတို႕ရဲ႕
ဂူဗိမာန္ၾကီးပမာသာ တည္ရွိေနပါေတာ့တယ္ ...။
(၈)
ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးၾကား
ခု ... ေသြးပင္လယ္ၾကီးျခားေနပါျပီ ...
“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ အာဏာရွင္ေတြဟာ
ေသြးပင္လယ္ၾကီးကို ေက်ာ္နင္း
ထံုးတံတားၾကီးကို ေက်ာ္ခင္းေပးတယ္။
တခ်ိဳ႕ေတြက ေက်ာင္းတက္လာၾကလိမ့္မယ္ ...
အဲဒီထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
“အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ပါ” လို႕
စိတ္မေကာင္းစြာေျပာရင္း ...
ထံုးတံတားကို ေလွ်ာက္နင္း ...
ေက်ာင္းခန္းအတြင္း ၀တၱရားအရထိုင္
ငါတို႕ ... နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါတယ္ ...
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ...
“ဂုဏ္တုဂုဏ္ျပိဳင္” ေကာင္းေၾကာင္းေျပာရင္း
ထံုးနံ႕သင္းတဲ့ ပန္းခင္းကိုျဖတ္ ...
ရီးစားထားဖို႕ ေက်ာင္းျပန္တက္လိမ့္မယ္။
အဲဒီလုိ ... လူစားေတြကိုေတာ့ ...
ငါတို႕က ခြင့္လႊတ္သည့္တိုင္ေအာင္
ရာဇ၀င္က ခြင့္မလႊတ္သေရြ႕
သူတို႕ဟာ ... သမိုင္းမွာ ...
“သစၥာေဖာက္” မ်ားသာျဖစ္တယ္။
(၉)
ေက်ာင္းသားနဲ႕ေက်ာင္း
တေန႕ေတာ့ ေပါင္းရမွာပဲ
ငါတို႕ေတြ ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ကူးျပီး
ေက်ာင္းၾကီးဆီ အေရာက္သြားၾကမယ္။
ေသြးပင္လယ္ၾကီးဟာ
တေငြ႕ေငြ႕ပူျခစ္ ဆူပြက္
ထက္ေကာင္းကင္ မုန္တိုင္းတို႕ အစပိ်ဳး
ေသြးလႈိင္းတံပိုး တ၀ုန္း၀ုန္းျပင္းထန္
ငါတို႕ေတြ
ငါတို႕ေတြ လွည့္မျပန္ဘူး၊
ငါတို႕ထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
ကိုယ့္အရိုးကိုယ္ခ်ိဳး ေလွအျဖစ္ထြင္းထု
ငါတုိ႕အထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
ကိုယ့္အသားကိုယ္လွီး ေလွနံရံအျဖစ္ ခင္းရုိက္
ငါတို႕အထဲက တခိ်ဳ႕ဟာ ...
ကုိယ့္လက္ဖ၀ါး ကိုယ္ရုိက္ျဖတ္
ေလွရြက္အျဖစ္ စပ္ခ်ဳပ္
မုန္တိုင္းကို ခဲြ၀င္
ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ျပီး
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဆီသြားဖုိ႕
လုပ္ေနတယ္...။
(၁၀)
ေနာက္ဆံုးမွာ ...
ေဒါင္းအလံကို ... ေျပာင္းဆန္ေအာင္ လႊင့္ထူရင္း
အမွန္တရားတခုထံ
ငါတို႕ သစၥာအဓိဌာန္ျပဳ
အို ... သူရဲေကာင္းတို႕
အုိ ... က်ဆံုးခဲ့ေလေသာ
ဒီမိုကေရစီ တုိက္ပဲြ၀င္
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း ...
သူရဲေကာင္းတို႕
ထာ၀စဥ္မပ်က္ျပယ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္
ျမင့္ျမတ္စြာ က်ဆံုးခဲ့ေသာ ...
သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္
ငါတို႕၏ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ ...
ထက္ေအာက္၀န္းက်င္၌
ပံ်႕ႏွံ႕တည္ရွိၾကကုန္ေတာ့၏။
ထိုေသာ ...
သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္
ငါတို႕၏ခႏၶာကိုယ္ေနရာအႏွံ႕အျပားသို႕
ထုိးေဖာက္ယိုစိမ့္စီး၀င္ကာ
ရဲရင့္ျခင္းမွာ ငါတို႕အားျဖစ္တည္ေစေတာ့၏။
အုိ ... သူရဲေကာင္းတို႕
အို ... က်ဆံုးေလေသာ
ဒီမိုကေရစီတုိက္ပဲြ၀င္
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း သူရဲေကာင္းတို႕
ဗမာျပည္ကို ရွိခိုးကာ
ဤေသြးပင္လယ္အား
ငါတို႕ ျဖတ္ကူအံ့
မုိးလံုးျပည္ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးသံမ်ားၾကားမွာ
ငါတို႕၏ အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ျမင္ပါေစသတည္း။ ။
(ေရႊဘုန္းလူ)
http://nnai.blogspot.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
Wednesday, September 12, 2007
Book Review 1
ပထမဆံုးအေနနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ကိုးတန္းေလာက္က ဖတ္ခဲ့တဲ့ ၀ထၳဳေလးတစ္ပုဒ္အေၾကာင္း ေပါ့။ ဆရာတင့္တယ္ရဲ႕ ကမၼဖလ ဆိုတဲ့ ၀ထၳဳေလးျဖစ္ပါတယ္.. အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ကံ ကံ၏ အက်ိဳး လို႕ဆိုလိုပါတယ္္။
ကိုလုိနီေခတ္နဲ႕ ဂ်ပန္၀င္ကာစ အခ်ိန္ကို ေနာက္ခံထားတာျဖစ္ၿပီး ေရးသားခဲ့တဲ့ခုနွစ္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ သာမာန္စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးေတြမွာေတာ့ ေတြ႕ရခဲပါတယ္။ အဲဒီ စာအုပ္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းဆင္ထားပံုဟာ အခုေခတ္အထိ ေပၚခဲ့တဲ့ ၀ထၳဳေတြထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ဆန္းျပားတဲ့ ၀ထၳဳတစ္ပုဒ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က စာေပဗိမာန္ဆုအတြက္ လ်ာထားခံခဲ့ရေသာ္လည္း ဇာတ္လမ္းမွာ လူသတ္တာေတြမ်ားေနတဲ့အတြက္ ပယ္ခ်ခံခဲ့ရတယ္လုိ႕ ဆရာတင့္တယ္က ဆိုထားပါတယ္။ တကယ္လည္း ၀ထၳဳတစ္ပုဒ္လံုးရဲ႕ ေက်ာ႐ိုးဟာ ကလဲ့စားေခ် တဲ့အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္.. ဒီအခ်က္ေၾကာင့္လည္း ေနာက္ပိုင္း ထုတ္ေ၀ခြင့္ မျပဳသလားဟု ထင္ေကာင္းထင္ရပါတယ္။ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္က ေကာင္းသည္ဟု မဆိုနုိင္ေသာ္လည္း ထိုရည္မွန္း္ခ်က္ကို ေအာင္ျမင္ဖို႕ သူ႕ရဲ႕ အကြက္ဆင္ပံု၊ စဥ္းစားဥာဏ္ နဲ႕ စေတးခဲ့တာေတြဟာ ပီျပင္ၿပီး လက္ေတြ႕က်လွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကို အဓိက ဆြဲေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း အဆင္၊ စာေရးဆရာ ရဲ႕ တင္ျပပံုနဲ႕ ၀ထၳဳထဲမွာ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ psychological(စိတ္ပညာ) အရ စဥ္းစားသြားပံုေတြဟာ တကယ့္၀ထၳဳေကာင္းတစ္ပုဒ္ရဲ႕ အဂၤါရပ္ေတြလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆရာတင့္တယ္ရဲ႕ ဥပမာေပး ခုိင္းနွိဳင္းပံုေတြဟာ ျမင္လြယ္သိလြယ္ၿပီး ဆိုလိုရင္းကို ႁခြင္းခ်က္မရွိ ထိေရာက္ေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာျမည္း အေနနဲ႕ ေပးခ်င္ေသာ္လည္း ေလာေလာဆယ္ ၀ထၳဳမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အတူ မရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ စာၫႊန္းကိုပဲျပဳစုေပးလုိက္ပါတယ္။ အားလံုးကိုလည္း ႀကံဳႀကိဳက္တဲ့အခါ ဖတ္ၾကည္႕ဖို႕ တိုက္တြန္းပါရေစ ခင္မ်ာ….
Tuesday, September 11, 2007
Once upon a time
အားလုံးလိုလို ခ်စ္တဲ့ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္နဲ႕ Lyrics က႑ကို စတင္ခ်င္ပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္နွစ္ေခါက္နားေထာင္ နားေထာင္၊ မရိုးတဲ့ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ ပါ။
တစ္ခါတုန္းက
ျပန္မဆံုနိုင္ေတာ့ၿပီ အသိဆိုးေတြ… ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေကာင္းကင္မွာ ဒီမိုးေတြ သည္းေနတုန္း.. လြယ္လြယ္နဲ႕ေမ့ဖို႕ မလြယ္လို႕ မေမ့ခဲ့ အခုခ်ိန္မ်ိဳး.. ငိုခ်လုိက္..တိမ္ေတြလိုေႂကြၿပီ မ်က္ရည္မိုး
ဒီလိုမ်ိဳး မိုးေအးေအးေလး အိမ္ထဲမွာ ငါ၊ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးနဲ႕ ေတြးေဆြးဆဲ အတိတ္က အေ၀းမွာေဟ့၊ ငါ့ေဘးမွာေတြ႕၊ သူ႕ passport ပံုေသးေသးေလး ေဆးေတြမွိန္၊ ခပ္ေရးေရး၀ါး၊ အေရာင္ေတြေတာင္ထြက္ေျပးလုိ႕သြား…ေမ့လို႔မရ၊ အဲဒီ့ေန႕ေတြ ငါျမင္၊ က်ဴရွင္က အဆင္း၊ မိုးေတြရြာရင္၊ ထီးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္ အတူတူ လမ္းေတြေလွ်ာက္ခဲ့၊
လမ္းမွာ ေလၾကမ္းေတြေၾကာင့္ ေၾကြမႏြမ္းတဲ့ ခေရပန္းေတြေကာက္၊
ဇာတ္လမ္းေတြ.. သူ႔နွဳတ္ခမ္းနဲ႔ေခၽြခဲ့တဲ့ အနမ္းေတြေၾကာင့္ အခ်မ္းေတြေပ်ာက္၊
တိုးေ၀ွ႔ေနၾကပါ၊ ဒီလိုမိုးေရေတြၾကားမွာ၊ အမ်ိဳးေတြေတြ႕သြားမလား၊ တခ်ိဳ႕တေလ အေဖၾကားမလား၊ စိုးရိမ္တတ္သူ၊ ငါတို႔ေတြေ၀၀ါးစြာ မက္ခဲ့တဲ့အိပ္မက္ကလည္း၊ က်ိဳးေၾကေခ်မြကာ ပ်က္ခဲ့တဲ့ မိုးေရေတြၾကားမွာပဲ...တို႔ေတြကမာၻျခားကာ ေ၀းသြား၊ ဟိုမွာ မင္းက်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ မွာခ်င္တယ္၊ မေမ့ပါနဲ႔၊
႐ုပ္ရွင္ေတြထဲက အတို္င္းဆို ေတာ္ေတာ္ေလး ေအးမွာပဲ....
အေဖာ္ေလွာ္ေတြ ေတြ႕ကာ၊ ေပ်ာ္ ေပ်ာ္ေနမွာ.. ဖုန္းဘယ္ေတာ့ေခၚမလဲလို႕ ေမွ်ာ္ေနတာ။
ျပန္မဆံုနိုင္ေတာ့ၿပီ အသိဆိုးေတြ… ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေကာင္းကင္မွာ ဒီမိုးေတြ သည္းေနတုန္း.. လြယ္လြယ္နဲ႕ေမ့ဖို႕ မလြယ္လို႕ မေမ့ခဲ့ အခုခ်ိန္မ်ိဳး.. ငိုခ်လုိက္တိမ္ေတြလိုေႂကြၿပီ မ်က္ရည္မိုး..
စာလည္းမက်က္ခ်င္ပါ ငါ၊ ညဘက္တိုင္းဆက္တိုက္ထည္႕မပ်က္မကြက္
အိပ္မက္ေတြမက္ရင္ ငါ၊ ခ်က္ခ်င္းအိပ္မက္ထဲ ပတ္ရင္းရွာ… မိုး မိုး မိုးက၊ ရက္နွစ္လတိုး ေျပာင္းလဲခဲ့ နွဳတ္ဆက္ရင္းသာငို… တစ္ခါတုန္းက ငါ့ဘ၀ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ အသက္သြင္းထား လက္ငင္းကမာၻ ပ်က္ယြင္းကာၿပိဳ၊ ငါဆိုတဲ့ ဒီသီခ်င္း၊ မင္း ဟိုကေန နားေထာင္ေနမလား.. ရဲမင္းသိန္းဆိုတဲ့ ခ်ာတိတ္၊ သူ႕ရဲ႕အသံကို ၾကားေယာင္ေနမွာ.. ခဏေလာက္ေျဖပါ၊ နီစပ္စပ္ အသားေရာင္ေတြၾကား.. ကိစၥမ်ားေျမာင္ေနကာ၊ ဘာေၾကာင့္ ဟိုက တျခားေကာင္ေတြ စကား.. နားေယာင္ေနမွာလဲ…ဒါကသက္ေသ၊ ကဗ်ာစပ္ေန ဒီမွာ... ေနာက္လွည္႕ၾကည္႕လွည္႕၊ အဲဒီ ကဗ်ာစာရြတ္ေတြ ၀ါဖန္႕ေနၿပီကြာ.. ေဟာင္းခဲ့ၿပီပဲ၊ မၾကာမၾကာ chat ေတြ၊ internet ေတြအထိ ငါ၊ ငယ္ငယ္တုန္းက မင္းနာမည္ကို အခါခါ ရွာဖတ္ေနမိတာ၊ အနာဂတ္ေတြ ရွိမွာပဲ၊ နွဳတ္ခမ္းေတြေတာင္ ျပာ၊ အျပတ္ေအးသည္႕ည.. မိုးေတြၾကား လမ္းေတြ ေလွ်ာက္ကာပတ္၊ အေတြ႕အထိက ခ်မ္းေနသေလာက္၊ ငါ မရပ္ေျပးၿပီးရွာ.. အနမ္းေတြေပ်ာက္၊ ကမာၻတစ္ဖက္ အေ၀းႀကီးက၊ အလြမ္းေတြေၾကာင့္ အနာ မက်က္ေသး သည္႕ အရာ၊ ေဆးမရွိပါ၊ ျမန္မာျပည္ကေန အမွာ ဆက္ေႁခြမိတာ.. မိုးေတြရြာလ်က္ ေဟ့ ဒီမွာ..
ျပန္မဆံုနိုင္ေတာ့ၿပီ အသိဆိုးေတြ… ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေကာင္းကင္မွာ ဒီမိုးေတြ သည္းေနတုန္း.. လြယ္လြယ္နဲ႕ေမ့ဖို႕ မလြယ္လို႕ မေမ့ခဲ့ အခုခ်ိန္မ်ိဳး.. ငိုခ်လုိက္..တိမ္ေတြလိုေႂကြၿပီ မ်က္ရည္မိုး
မွန္မွန္ေျဖ.. အရင္က ဇာတ္လမ္း၊ လြမ္းသလား ေမးခ်င္၊ ကမာၻတစ္ျခမ္းကြာေ၀းဆဲ.. မင္းရဲ႕အလွမွန္းကာေတြျမင္၊ တမ္းတ..အေဆြးသီခ်င္းေတြ..မဆိုခ်င္ဘဲနဲ႔ ဆိုေနရၿပီ....
အကယ္၍ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ မင္းမွတ္မိအုံးမလား.. ငါ့အခန္းတခါးေစ့ရင္း....
ရွိခဲ့တဲ့အတိတ္က.ၿပီးခဲ့တဲ့ကိစၥေတြ..မသိခဲ့သလိုိမ်ိဳးဘဲ...အခိ်ဳးနဲ႔ေနဖို႔လည္း..မလြယ္လို႔ဘဲ..
တကယ္႔ကိုပဲ မစဲတဲ႔မိုးထဲမွာ၊ဘယ္လိုလည္း..မိုးရယ္၊ အၿငိဳးနဲ႔ ရြာခဲ့သလိုပဲ...
တစ္ခါတည္းကို ငါ့အသည္းကိုခြဲ.....ေသသြားၿပီ....ဘာနဲ႔သၿဂိဳလ္မလဲ, ဟင္ ??

