အစဥ္သၿဖင့္

ခ်စ္ခင္ေနတုန္းမွာပဲ ခြဲခြာခဲ့တာ ဘဝဆိုတာ

ႏွင္းဆီလို႔နာမည္ေပးရင္ ( မင္းလည္း ) ေမႊးမွာပဲ

ေသြးလန္႔မွု အေရႊ႕ အေရႊ႕ထဲ

ပံုၾကမ္းေကာက္ေႀကာင္း စိတ္ကူးတလည္လည္

ၿမိဳ႕လည္ထဲ အက္ေႀကာင္းထ/ထပ္လို႔

တစ္ေန႔ေန႔ တနဲ႔နဲ႔

လြန္ေလၿပီးေသာ ႏွင္းပြင့္မ်ား

သက္တံေရာင္စံုနဲ႔ ဆြဲတာ

တေရးေရး တရိပ္ရိပ္

ဘယ္သူဆြဲတာလဲ အခုႀကယ္။ ။

စိုင္းဝင္းျမင့္

(စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳ- ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ အခ်ိဳ႕ (စာ-၇)မွ)

မိသားစု

အခုတေလာမွတင္ မဟုတ္ဘူး.. ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕အေၾကာင္း စဥ္းစားမိေနတာ ခဏခဏပဲ..
အနီးကပ္ဆံုးက ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ ဘာလုပ္မလဲ၊ ဘာျဖစ္မလဲေပါ့.. ပံုမွန္လို အလုပ္ရ၊ Perment Resident ယူၿပီးသြားမလား.. ဒါမွမဟုတ္ အမွတ္မွီၿပီး တကၠသိုလ္ဆက္တက္မလား.. တစ္ခါတစ္ေလလည္း ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ ျမန္မာျပည္ျပန္ဖို႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတယ္... ဒီမွာ မေပ်ာ္ဘူးဆိုတာထက္ ၿငီးေငြ႕လာတယ္.. သူတို႕သတ္မွတ္ခ်က္ထားတဲ့ စံခ်ိန္၊ စံညႊန္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မကိုက္ညီခ်င္ဘူး.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရင့္က်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတာ.. ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ျပန္ဖြက္ေနရတာနဲ႕တင္.. ေနာက္ဆံုး ကိုယ္ဘယ္နားမွာ က်က်န္ခဲ့မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး.. အားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားသလို ေလးနက္မွဳေတြမရွိဘူး.. ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲရဲ႕ စိတ္ကပဲ ပံုမွန္ အေရာင္ ရွိမေနတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ေလ...

လမ္းအိုေလးကေန ေဒါင္းထားတဲ့ ကဗ်ာေတြ တစ္ခ်ိဳ႕ျပန္ဖတ္ေနမိတယ္.. အဲဒီအထဲမွာ ဆရာစိုင္းဝင္းျမင့္ရဲ႕ မိသားစုကဗ်ာေလးက အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ေနလို႕လားေတာ့မသိဘူး.. ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ေလး စြဲေနတယ္.. အထူးသျဖင့္ ကဗ်ာအဦးက စာေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႕ေပါ့..

မိသားစု

မိသားစုဆိုတာ
တစ္ေယာက္ေရွ႕ေရာက္ဖို႕
တစ္ေယာက္ေနာက္ဆုတ္ရတယ္
သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္း တိုးထြက္ဖို႕
သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္း အခုတ္ခံရတယ္
မိသားစုသီခ်င္းဟာ အတက္အဆင္းရွိတယ္
သံစံုျမည္တယ္။

မိသားစုဆိုတာ
လူေျခာက္ေယာက္ရွိ လူေျခာက္ေယာက္
လက္ဆယ္ေခ်ာင္းရွိ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း
ေခတ္ကေတာင္းဆိုတဲ့အတိုင္း လွဳပ္ရွားရတယ္
အိမ္ရွိ လူအကုန္။

မိသားစုဆိုတာ
ရွင္သန္ဖို႕အတြက္ အဆက္မျပတ္ တိုက္ပြဲဝင္ရတယ္
ရန္ကုန္ဟာ စစ္ေျမျပင္

လဲက်သြားတဲ့ ငါ့အေဖေနရာကို
ငါ့ညီေလးဝင္ခဲ့တယ္
ယိုင္နဲ႕သြားတဲ့ ငါ့အေမေနရာကို
ငါ့ညီမေလးဝင္ခဲ့တယ္
မိသားစုကို ငါမျပင္ခဲ့ဘူး။

ငါ့အေတြးအေခၚ
သားသမီးဆိုတာ သီးျခားရွင္သန္ရမယ့္ ဘဝတစ္ခု

ငါဟာ လမ္းေပၚမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့လို႕
လမ္းနဲ႕ ေသြးသားေတာ္စပ္တယ္လို႕ ထင္တယ္
ငါ့မိသားစုမွာ ငါဟာ မလင္းတဲ့မီး
ငါ့မိသားစုမွာ ငါဟာ မလံုၿခံဳတဲ့ထရံ
ငါ့ႀကိဳးကို တီးခတ္လိုက္တိုင္း သံေၾကာင္ထြက္တယ္
ငါ့မိသားစုမွာ မိုးယိုေပါက္ေလးတစ္ေပါက္ ရွိေနတယ္ဆိုရင္လည္း
ငါပဲျဖစ္မွာပါ။

ငါ့မိသားစုမွာ
ၾကမ္းခင္တစ္ခ်ပ္ က်ိဳးပဲ႔ေနတယ္ဆိုလည္း
ငါပဲျဖစ္မွာ
မေအာင္ျမင္တဲ့ ေဘာလံုးအသင္းဟာ ငါ့မိသားစုပဲ
မဝင္တဲ့ဂိုးေတြကို ငါသြင္းခဲ့တာ။

စိုင္းဝင္းျမင့္
[ေရႊေမာ္ကြန္း - ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၀၃]

စာမ်က္နွာပါအရဆို ၂၀၀၃ ဇန္နဝါရီက ေရႊေမာ္ကြန္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးေပါ့..
အခုေနာက္ပိုင္း ဆရာ႕ေရးဟန္ေတြက အဲဒီတုန္းကနဲ႕ေတာ့ မတူေတာ့ပါဘူး..
အထူးသျဖင့္ ေနာက္ဆံုးထြက္ထားတဲ့ "မ်ားမ်ားျမန္ျမန္" ကဗ်ာစာအုပ္မွာ ေတြ႕နိုင္ပါတယ္..