စိတ္အန္ဖတ္

ကၽြန္ေတာ္ နွစ္သက္မိတဲ့ ဆရာေခ်ာရဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ။


စိတ္အန္ဖတ္

“က်ား” မီးျခစ္ကို
တအားႀကီး ဖိျခစ္ပစ္လုိက္တယ္
လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲက
ကမာၻႀကီးကို
ငါ သိပ္စိတ္မေတြ႔ဘူး။

သတိထားၾက
ထမင္းပန္းကန္ထဲက အမွန္တရား
ငါ စားပစ္လိုက္ၿပီ။

တစ္ျခမ္းက မွည္႔ရႊမ္းအရသာရွိၿပီး
တစ္ျခမ္းက စိမ္းေနေသးတဲ့ ကမာၻႀကီးဟာ
ငါ ပံုၾကမ္းေလာင္းထားတဲ့ ပန္းပု႐ုပ္ကေလးေပါ့။

ဝိညာဥ္ေတြကို ဖိနပ္လုပ္ၿပီး စီးပစ္မယ္
လူေတြမ်က္နွာေပၚက
ကမာၻႀကီးကို ငါမယံုဘူး။

အငမ္းမရ ေသာက္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔
လမင္းကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ေတးဂီတအားလံုးကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
မုန္တုိင္းေတြကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ကမာၻႀကီးကိုလည္း ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ေလထဲမွာ
ကဗ်ာဆန္ဆန္ ဝဲေနတဲ့
ဗာဒံရြက္ေတြကိုလည္း ငါ ေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီေပါ့။

ေဟာဟိုက
ခံုဖိနပ္ တခြပ္ခြပ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာတာ
ငါ့ အာ႐ံုေပါ့ ။

ေတြ႕လား
အပင္ေပၚမွာ ၫြတ္ေအာင္သီးေနတဲ့
ဝင္းဖန္႔ဖန္႔ လိေမၼာ္သီးေတြကလည္း
ငါ့အာ႐ံုေပါ့ ။


ဟိုကတၱီပါ ျမက္ခင္းေလးရယ္
ဟိုေကာင္မေလး ဆိုးထားတဲ့ နွဳတ္ခမ္းနီရယ္
ငါ့အာ႐ံုေတြေပါ့ ။

ငါ ငါ့လက္ထဲမွာ
ငါ့ဘဝေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားၿပီး
ငါ
ဦးေနွာက္က ထြက္ခဲ့ၿပီ
ႏွလံုးသားအိမ္က ထြက္ခဲ့ၿပီ
အာ႐ံုကဖီးက ထြက္ခဲ့ၿပီ
အခ်စ္ေရ..
ႏွလံုးသားကိုေလ
ထဘီအဆင္လွလွေလး ရက္ေပးမယ္
ေလာကဓံတရားကိုေတာ့
ဖန္ခြက္ထဲမွာ အရက္နဲ႔ေရာၿပီး
“ကိုကို” ေမာ့ထည္႔လိုက္ၿပီကြာ ။ ။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
(“ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ဆန္သြားေသာ ေန႔မ်ား”မွ)