27.6.08

ဒီေန႕ေတာ့ mid-term စာေမးပြဲေတြၿပီးၿပီ။ ေပ်ာ္လိုက္တာဗ်ာ။ အေျဖနိုင္ႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာေမးပြဲၿပီးသြားၿပီးဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ႕တင္ ေပါ့ပါးသြားတယ္။ ေနာက္တစ္လက် Final စာေမးပြဲၿပီးမွပဲ၊ ေက်ာင္းေတြပိတ္မွာ။ စာေမးပြဲအေတာအတြင္းလည္း စာေကာင္းေကာင္းမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ဟိုေယာင္၊ ဒီေယာင္နဲ႕တင္ အခ်ိန္ကုန္ေနတယ္။ မေျဖနိုင္ဘူးေျပာရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြက ရယ္တယ္။ မေျဖနိုင္ဘူးေျပာၿပီး အမွတ္ေတြ ေကာင္းေနလို႕တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကံေတြေကာင္းေနတာပါ။ စာေမးပြဲၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ အိမ္ျပန္သူကျပန္၊ ရုပ္ရွင္ၾကည္႕တဲ့ လူက ၾကည္႕နဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဒီပိတ္ရက္ နွစ္ရက္ေလးကို ဝထၳဳတိုေလးေတြ ေရးခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေသခ်ာေသးဘူးဗ်ာ။ ေနာက္တစ္ပတ္ထဲ report တခ်ိဳ႕ တင္ဖို႕ ရွိေနေသးလို႔။ လုပ္သင့္တာေတြ ၿပီးရင္ေတာ့ လုပ္ခ်င္တာ ေလးေတြလည္း လုပ္လိုေသးတယ္။ (မိန္းမယူတာတို႕၊ ကဗ်ာေရးတာတို႕ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာေပါ့)

ေၾသာ္.. ဒါနဲ႕ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က Singapore Polytechnics မွာ Nargis ေလေဘးဒဏ္ခံရသူ ဒုကၡသည္ေတြ အတြက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြေတြက Charity Concert တစ္ခုလုပ္သြားတယ္။ ယိမ္းအက၊ stage show နဲ႕ အၿငိမ့္ ျပဇာတ္ အစံုေပါ့ဗ်ာ။ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ စကၤာပူေဒၚလာ ၁၅က်ပ္ နဲ႕ ၁၈က်ပ္မွာ ၄က်ပ္ကို အလွဴေငြ အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးထားတာပါ။ မြန္ျမတ္တဲ့ ဒါန အစီအစဥ္တစ္ခုပါဗ်ာ။ ေအာက္ဘက္မွာက အဲဒီပြဲအတြက္ ပိုစတာပါ။ (ပြဲမလုပ္ခင္ကတည္းက ပို႕စ္တင္ခ်င္ေပမယ့္ အင္တာနက္ေကာင္းေကာင္း မသံုးျဖစ္တာနဲ႕ မတင္ျဖစ္လိုက္ဘူး၊)

Poem part- 12

သတိတရ

အနီးမေန ပန္းကေလး…
ေတြးတိုင္း ကမာၻ ေမႊးပါတယ္ ၊
ခဏေလးပဲ ေဝးၾကမယ္၊
မၾကာ.. ေသြးလည္း ေႏြးပါကြယ္..
ကဗ်ာေရးၿမဲ ေဆြးပါတယ္။

Poem part- 11

မာန္နတ္ေရးတဲ့ နာဂစ္ဇာတ္

တစ္ညထဲပဲ…
ဒါေပမယ့္
တစ္ဘဝကို အၿမဲေရာက္သြားသလို..

အဲဒီဘဝမွာ ..
မိသားစုထမင္းဝုိင္း မရွိဘူး။
စာသင္ခံုေတြ မရွိေတာ့ဘူး။
အိမ္ မရွိေတာ့ဘူး။
ေမေမ့ရင္ခြင္ မရွိေတာ့ဘူး။

ေသာက္ေရေတြအစား
မ်က္ရည္ေတြ ဝင္လာတယ္..
စာအံသံေတြရဲ႕ ေနရာ
အစာလုသံေတြက ဝင္ေရာက္လာတယ္
ေခါင္းေလာင္းထိုးသံေတြရဲ႕ ေနရာ
လူေပ်ာက္ရွာသံေတြက
ေနရာယူၾကတယ္။
ဘုရားရွိခိုးသံေတြဟာ
နို႕စာလို႕ ေအာ္ငိုတဲ့ အသံေတြေၾကာင့္
နွဳတ္ဆိတ္ကုန္ၾကရတယ္။

ေန႕ခ်င္းညခ်င္းပဲ
ေက်ာင္းသားကေန
ငါလည္း သူေတာင္းစားျဖစ္ၿပီ ။

ယူပါ၊ ဆယ္ပါ...
ေဖးမစရာ…
ငါတို႕အတြက္ အလွဴလည္း
ေခြးေတြ ဝိုင္းဆြဲၾကလို႕….
အဆီေတြ စုပ္ၿပီး၊
အသားေတြ ထုတ္ခံရလို႕…..
ေလွာ္တက္တစ္ေခ်ာင္းဟာ
တဲစတစ္ခု ျဖစ္သြားလို႕။

ငါ့အတြက္
ေခၚစရာ အေဖရယ္ မက်န္၊
ေတာ္စရာ အေမရယ္ ျပန္မလာေတာ့

အျပစ္တင္စရာက..
စစ္ကၽြန္ဘဝလား ?
ဆိုင္ကလုန္းလား ?
ဧရာဝတီလား ?
အတိတ္ကံလား ?
………………………
နိဂံုး မထိုးတတ္ခင္
မီးေမႊးဖို႕ဆိုၿပီး
ငါ့ကဗ်ာေလးကို
သူတို႕ဆြဲယူသြားၾကတယ္။ ။

အရူး ဝါဒီ

သတိ။ ။ သင့္မ်က္လံုးကို ဂရုစိုက္ပါ။ ေရွ႕ကိုက္ (၁ဝဝ)အတြင္း ကာရံမ်ား ခလုတ္တိုက္ရန္ရွိသည္။

အရူး ဝါဒီ

စာေတြေရးခ်..
ငါေလ ေတြးတတ္သမွ်
နင္ရယ္၊ အလြမ္းရယ္၊ အနာဂတ္ရယ္။
စာဖတ္လို႕လည္း မရ၊
ကဗ်ာေတြစပ္လည္း မလွ၊
ေရွ႕ဆက္ၿပီး
ဒီပံုစံနဲ႕ မရေတာ့ဘူး။

နင့္အၿပံဳးေတြရယ္
ငါ့ အနာေတြကို ထံုေဆးမေပးသေရြ႕..
နင့္အသံေတြရယ္
ငါ့ နားထဲ တံခါးမေခါက္သေရြ႕…
နင့္ မ်က္ဝန္းေတြရယ္
ငါ့အတြက္ မီးမစိမ္းသေရြ႕…
ေန႕ရက္ေတြထဲ
ငါ့ဝိညာဥ္ဟာ အေလာင္းတစ္ေကာင္ ျဖစ္သြားသတဲ့။
ေခါင္းသြင္းဖို႕
ၾကားစကားေတြက သူ႕ကိုျပင္ေနတယ္။
နင္ ျမင္ေနမယ္..
အသံေတြဟာ နားေတြထဲမွာ လည္ၿပီး
အမွန္ေတြဟာ အမွားေတြထဲမွာ ကြယ္ၿပီး
အဲဒါေတြလည္း ဖယ္ၿပီးေတာ့ ၾကည္႕ေပးပါ..

မေမ်ွာ္လင့္ခဲ့ပါ၊ ခ်ယ္ရီ
အမွန္ပါ..
ဒဏ္ရာေတြဟာ မွန္းခ်က္ထက္ပိုၿပီး
ကမ္းတက္ေန...
လြမ္းလ်က္ ေသဖို႕အတြက္
ငါ့ကိုလည္း စမ္းသပ္ေနလို႕ ။

“ခ်ယ္ရီေရ….
နင္ကအခုေတာ့ ဘယ္ဆီမွာမသိ
ရြယ္ရည္ၿပီး
Ferry မွာ ေယာင္ၿပီးေတာ့
ငါေမွ်ာ္ေနမိ…
နင့္ အေဒၚေတြသိ x x x x x x ”

ႏွစ္ေယာက္ထဲပဲ
တိမ္ေတြအထက္
သိုေလွာင္ထားတဲ့ အိပ္မက္ရယ္
ရုတ္တရက္ ဂ်ပိုးေတြ ကိုက္ျဖတ္ခံလိုက္ရတယ္..
ေမတာၱအိတ္ေတြ ေပါက္ကုန္ၿပီ…
သစၥာစိတ္ေတြ ေဖါက္ကုန္ၿပီ ။

ခ်ယ္ရီ…
လွ်ံက်ေနေသာ နင့္ရဲ႕ သံသယေတြေအာက္မွာ
ငါလည္း စာေမးပြဲေတြ ျပန္က်ေနခဲ့တာ…
ခံစားခ်က္ေတြ မပါဘဲနဲ႕
ငါတို႕လက္ေတြ ထိခဲ့ၾကတယ္…
ဒီအေၾကာင္းေတြ ညေနေတြလည္း သိခဲ့ရမယ္ ။

“နင့္အေၾကာင္း
မာယာက်မ္းကို ေရးဖို႕ဆိုရင္
မ်က္ရည္တစ္စက္နဲ႕
စာလံုးတစ္လံုးကို
ငါဟာ လဲခဲ့တဲ့ ေကာင္ပါ”

သူစိမ္းေတြထက္လည္း
ပို စိမ္းၿပီေပါ့ ။
မေတာ္တဆ ဆိုေပမယ့္
နွလံုးသားရဲ႕ အမာရြတ္ေတြဟာ
အေတြးနဲ႕တိုက္မိတိုင္းလည္း နာေနတုန္း

စကားမေျပာလည္း
နင့္အသံေတြ မာေနအံုးမွာ..
ငါ့ကိုဆို ၾကာေလမုန္းဆဲလား ။
ကဗ်ာေတြကိုေတာ့
နင့္အတြက္ ျဖဳန္းဆဲပါ.. ခ်ယ္ရီ။

“အကယ္၍ လမ္းခြဲက
သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ေႂကြတာ
ကဗ်ာမဆန္ခဲ့ရင္
နင္ ဝမ္းမနည္းရေအာင္
ငါ သူတို႕ကုိ ကာရံေတြအေၾကာင္း
တမင္ သင္မေပးထားခဲ့တာေပါ့”

ႏြမ္းဖတ္ေနေသာ
ပန္းကေလးတစ္ပြင့္လို
အဆင္းရနံ႕ကင္းတဲ့
ဒီကဗ်ာေလးကေရာ
နင့္အတြက္ ရယ္စရာေလးတစ္ခုပဲ
ျဖစ္ေနမွာလား…
………….
ခ်ယ္ရီ ေျဖပါ။

ဆရာဝန္၏ မွတ္ခ်က္စကား။ ။ “သူ႕စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးနဲ႕ဆို ဒီေရာဂါ ေတာ္ရံု ျဖစ္ခဲမယ္၊ ဒီလိုဗ်.. စိတ္ဓါတ္ကို အလႊာေတြနဲ႕ ခြဲျခားလိုက္မယ္ဆိုရင္ အေပၚဆံုးအလႊာဟာ အမာဆံုးလို႕ ေျပာလို႕ရတယ္။ အဲဒီ အေပၚဆံုးအလႊာရဲ႕ အထက္မွာ သူ႕ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တည္ရွိေနတယ္ေလ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာမ်ိဳးဟာ တကယ္ေတာ့ ကုန္ဆံုးရက္ရွိတယ္။ အမ်ိဳးအစားနဲ႕ အေၾကာင္းအရာေပၚမူတည္ၿပီးေတာ့ တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု သက္တမ္းကြာသြားတာေပါ့။ ပံုမွန္အားျဖင့္ ကုန္ဆံုးရက္ျပည္႕တဲ့အခါ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ သူ႕အလိုလို အေငြ႕ပ်ံ ကြယ္ေပ်ာက္သြားတယ္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥမွာ အဲဒီလိုမ်ိဳး ပံုမွန္ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ကို မလိုက္နာဘဲနဲ႕… ကုန္ဆုံုးရက္ လြန္သြားေသာ္ျငားလည္း သူ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ အေငြ႕ပ်ံတက္သြားျခင္းမရွိဘဲ ၾကာလာတာနဲ႕အမွ် စိတ္ရဲ႕အလႊာေတြထဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ အရည္ေပ်ာ္က်စိမ့္ဝင္သြားၿပီး ေနာက္ဆံုး စိတ္ဓါတ္အေပၚဆံုးအလႊာဟာ ကၽြံ႕က်ပ်က္ဆီးသြားတာပဲ။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့ သိပ္စြဲလမ္းလြန္းအားႀကီးတယ္ေပါ့ဗ်ာ”

………………………….

အမွန္ေတာ့ အထက္ပါ ကဗ်ာဟာ အရူးေထာင္တစ္ခုမွာ ေရာက္ရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာေပါ့။ (ဇာတ္လမ္းပိုၿပီး ေပၚလြင္ေအာင္ သူ႕ဒုိင္ယာရီထဲကပဲ စာေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ ေပါင္းထားေပးတာပါ။) ခ်ယ္ရီဆိုတာ သူသိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ တစ္ေယာက္ထဲေသာ မိန္းကေလးျဖစ္ဟန္ရွိတယ္။ ရူးေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ ကဗ်ာေရးနိုင့္ပါမလား ဆိုတာေတာ့ ခင္မ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အတူ အံ့ၾသနိုင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူသားေတြဟာ လူဆန္ဆန္ရူးသြပ္ၾကတယ္။ (ရူးသြပ္သင့္တယ္) ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ကိုမွ ေရြးၿပီး အရူးလို႕ ခြဲျခားသတ္မွတ္ခ်င္ၾကတာလဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းဟာ တရားဝင္ ရူးခြင့္ ရသြားၿပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ လူေကာင္းေယာင္ေဆာင္လိုက္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ခိုးၿပီး ရူးလိုက္နဲ႕….

မရူးခင္က သူေရးခဲ့တဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာေၾကာင္းေလးနဲ႕ပဲ ဤစာကို အဆံုးသတ္ပါရေစ..

“ တစ္ပြင့္ထဲေသာ ခ်ယ္ရီေလးပြင့္ဖို႕အတြက္ ကမာၻတစ္ျခမ္းကို ႏွင္းေတြနဲ႕ ပစ္ေပါက္ခဲ့တဲ့ ေဆာင္းဥတုတစ္ခုဟာ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့ ”

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

ဧရာဝတီရဲ ့ရင္ေသြးမ်ားအတြက္

Nargis Cyclone နဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အျမင္ေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳထားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာအမ်ားစုရဲ႕ ရင္ထဲမွာလည္း အဲဒီကဗ်ာရဲ႕ စကားလံုးေတြအတိုင္း ျဖစ္ေနမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေရးထားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပန္လည္ေဖာ္ျပခြင့္ေပးတဲ့ ကိုေကာင္းကင္ကုိအား ေက်းဇူးမွတ္တမ္းတင္လ်က္....

ဧရာဝတီရဲ ့ရင္ေသြးမ်ားအတြက္

ဧရာဝတီရဲ ့ ရင္ေသြးတစ္ေယာက္
အေဖလည္းေပ်ာက္
အေမလည္းေပ်ာက္
သူေျခခ်ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြလည္းေပ်ာက္
သူ ့ရဲ ့အသိုင္းအဝိုင္းတစ္ခုလံုး ေန ့ခ်င္းညခ်င္း ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ…

သူခ်စ္တဲ့ အစ္ကို ဘယ္မွာလဲ၊
သူခ်စ္တဲ့ ညီမေလး ဘယ္မွာလဲ၊
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို ့ရဲ ့ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေနာက္ဆံုးခရီးကိုေတာ့
သူ မျမင္လိုက္ရတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။

ဘဝရဲ ့ ေရတို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း မုန္တိုင္းနဲ ့လြင့္ပါ
ဘဝရဲ ့ ေရရွည္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြလည္း ေရထဲေမ်ာပါ
ဘဝမွာ ရွိသမွ်အရာအားလံုးကို နာဂစ္ကယူသြားျပီ။

ကိုယ့္ပစၥည္းေလး တစ္ခု ေပ်ာက္ဆံုးပ်က္စီးရင္ေတာင္
လူဆိုတာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲတတ္ၾကေသးတာ၊
တြယ္တာစရာ အကုန္လံုး ဆံုးရွံဳး၊ ကမၻာတစ္ခုလံုးေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ
ဘယ္လို အသက္ဆက္ရွင္ၾကရ ရွာေလမလဲ။

နာဂစ္ေရ…
မင္းခဏေလး ေမႊလိုက္တာ
ဘဝေတြ သန္းနဲ ့ခ်ီျပီး ေသေတာ့မယ္။
ေဆြမရွိ၊ မ်ိဳးမရွိ
စားစရာ ေသာက္စရာ မရွိ၊
ကုစရာ ေဆးမရွိနဲ ့
ေစတနာေတြ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ေလာက္ရွိၾကလည္း
ဒုကၡေတြက မဟာစၾကၤာဝဠာမို ့
ဆင့္ပါးစပ္ ႏွမ္းပက္သေလာက္သာ။

လူအုပ္က တစ္ရာႏွစ္ရာ
စားစရာေလးေတြက တစ္ခုႏွစ္ခုတည္း၊
ၾကက္ကေလး၊ငွက္ကေလးေတြလို သူတို ့အစာလုေနၾကရရွာတယ္။

ရခဲ့လွတဲ့ လူဘဝမွာ
ကံေကာင္းစြာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့တာပဲလား
အၾကင္နာတရား ထြန္းကားခြင့္မေပးတဲ့ရပ္ဝန္းမွာ
ကံဆိုးစြာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့တာပဲလား။
ၾကားရျမင္ရတဲ့ သတင္းေတြက
ရင္ထဲမွာ မခ်ိလိုက္တာ။

လူခိုးရင္ အစုတ္ေတာ့ က်န္ေသးတယ္။
မီးေလာင္ရင္ေတာင္ ျပာပံုေတာ့က်န္ေသးတယ္။
နာဂစ္ေရ…
မင္းလုပ္လိုက္မွ
ပုပ္ပြျပီး ေပါေလာေပၚေနတဲ့ အေလာင္းေတြ
သခ်ၤ ိဳင္းပ်က္လို ျဖစ္သြားတဲ့ ျမိဳ ့ရြာေတြ
မိဘမဲ့ကေလးေတြ
ခိုကိုးရာမဲ့ဒုကၡသည္ေတြနဲ ့
ကပ္မ်ိဳးစံု၊ ေရာဂါမ်ိဳးစံုပဲ က်န္ခဲ့တယ္။

နာဂစ္ေရ
ပြဲခ်င္းျပီး လူသတ္တာ အားမရေသးလို ့
ဒုကၡေပါင္းစံုခ်န္ထားရစ္ခဲ့တာလား။
ဒီလိုနဲ ့ …
အျပစ္မဲ့သူေတြ
ေသမင္းေရွ ့ေမွာက္
ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ထပ္ေရာက္သြားၾကဦးမွာလား။
ေၾသာ္..
ဧရာဝတီဟာ
အေလာင္းပံုထဲကေန တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ႏိုးထရေပဦးေတာ့မယ္။

ဧရာဝတီက ညီအစ္ကိုတို ့။
သင္တို ့ရဲ ့ဒုကၡဟာ ငါတုိ ့ရဲ ့ဒုကၡပဲျဖစ္တယ္။
သင္တို ့ရဲ ့မ်က္ရည္ေတြဟာ ငါတို ့ရဲ ့မ်က္ရည္ေတြပဲျဖစ္တယ္။
သင္တို ့ရဲ ့ငိုသံဟာ ငါတို ့ရဲ ့ရင္ထဲမွာ အထပ္ထပ္ပဲ့တင္တယ္။

အို…စပါးက်ီရဲ ့ရင္ေသြးတို ့
သင္တို ့ဟာ ငါတို ့ကို ထမင္းေကၽြးခဲ့တဲ့ သူေတြျဖစ္တယ္။
သင္တို ့ကို ထမင္းျပန္ေကၽြးဖို ့ငါတို ့မွာတာဝန္ရွိတယ္။

ဘာမွ အားမငယ္နဲ ့ဧရာဝတီ
ကမၻာၾကီးရဲ ့ ေနရာအႏွံ ့မွာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို ကိုးကြယ္တဲ့သူေတြရွိတယ္။
ႏွလံုးသားလွတဲ့ ကရုဏာလက္ပိုင္ရွင္ေတြရွိတယ္။
စိတ္သြားတိုင္း ကုိယ္ပါႏိုင္ေအာင္ ငါတို ့မရအရ အားထုတ္ျပီး
သင္တို ့ဆီ မေရာက္အေရာက္ ငါတို ့လာခဲ့မယ္။

ကမၻာအရပ္ရပ္က ညီအစ္ကိုတို ့…
နာဂစ္ရဲ ့ ရက္စက္လွတဲ့ လက္သီးခ်က္နဲ ့
ဧရာဝတီဟာ မရွဳမလွ အသက္ငင္ေနျပီ။
ညီအစ္ကိုတို ့…
ဧရာဝတီကို ဧရာဝတီ ျပန္ျဖစ္ဖို ့အတြက္
ေစတနာလိုသလို ပညာလည္းလိုတယ္။
ေရတို အားထုတ္မွဳေတြလိုသလို ေရရွည္အားထုတ္မွဳေတြလည္းလိုတယ္။

ျပီးေတာ့ အားလံုးက
အရွိတရားကိုလက္ခံျပီး
အသိတရားနဲ ့လက္ျမန္ဖို ့လည္းလိုတယ္။

ေကာင္းကင္ကို

မွတ္ခ်က္။ ။ မူရင္းအတိုင္း ဤေနရာမွကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေခါင္းစဥ္ရဲ႕ နာမည္ခြဲဟာ 'စကားေျပာေသာ ကၽြန္ေတာ္' လည္း ျဖစ္တယ္။

စိတ္လႊင့္မွဳတစ္ခု

လိမ့္ကာလိမ့္ကာနဲ႕ စိတ္ဓါတ္ေလးတစ္ခု ျပဳတ္က်လာတယ္။ တကယ္ပါ ဒီရက္ေတြမွာ အဆင္မေျပပါဘူး။ ခင္မ်ားအေနနဲ႕ ေပါင္မုန္႕ကို တစ္ကိုက္ အသားကိုတစ္ကိုက္ ကိုက္ရတာ ႀကိဳက္ခ်င္ႀကိဳက္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႕ေတာ့ ေပါင္မုန္႕ကိုခ်ည္း ကိုက္ေနရတယ္။ မစားလို႕လည္း မရဘူးေလ၊ အသားက မက်က္တက်က္ျဖစ္ေနတာကိုး။ ၾကာေတာ့လည္း အီလည္လည္ႀကီးေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါေၾကာင့္ အသားေလး လွ်ာေပၚတင္နိုင္မယ့္ အခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္ေနရတာ.. ေပါင္မုန္႔ၾကမ္းႀကီး ဝါးရင္းေပါ့။ အဆင္ေျပရင္ ခင္မ်ားအေနနဲ႕ ေလာကဓံကို ေက်းဇူးတင္လို႕ရပါတယ္။

ဖတ္ရင္းနဲ႕ ဗိုက္ဆာလာၿပီလားဗ်။ အေၾကာ္ပန္းကန္ထဲမွာ ခင္မ်ားအတြက္ ေမာ္ဒန္တစ္ျခမ္းပဲ့ ခ်န္ထားတယ္၊ အလြမ္းနံ႕ေတာ့ နည္းနည္း ေညာ္ခ်င္ေညာ္မယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ခုခုခ်က္တိုင္း အဲဒါ အၿမဲတမ္းသံုးတာကိုး။ သူက ငရုတ္သီးလိုပဲ။ ေထာင္းတဲ့အခါလည္း သတိထားရတယ္၊ မေတာ္.. မ်က္လံုးထဲ ဝင္သြားရင္ မ်က္ရည္ေတြ လည္လာေရာ… ။ ေနာက္ၿပီး ေရရွည္မီွဝဲတဲ့အခါ ခင္မ်ားရဲ႕ က်န္းမာေရးလည္း ထိခိုက္နိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္ တာဝန္တခ်ိဳ႕ ထမ္းေဆာင္ရင္း အလြမ္းေရွာင္ေနသဗ်။

အေပၚက စကားလံုးေတြကို ဖတ္တတ္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူသင့္တယ္။ ဟစ္တလာဆို ေသၿပီးတဲ့အထိ၊ ‘က’ ကိုေတာင္ မျမင္ဘူးခဲ့ဘူးေလ။ အဲဒီကိစၥ.. ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းနည္းသင့္လား၊ ဝမ္းသာသင့္လားေတာင္ မခြဲတတ္ဘူးဗ်။ ျဖစ္နိုင္ရင္ ေခါင္းထဲက သုညေတြကို နိုင္သေလာက္ ဆြဲေခၚသြားၾကပါအံုး။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာေတာ့ သူက ကဗ်ာေတြ ေရးဖို႕ ရည္းစားထားတာတဲ့။ မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ… ရည္းစားေတြေရးဖို႕ ကဗ်ာေတြထားတာလား။ ကဗ်ာေတြက သူ႕ကို ေရးတာလား။ ကဗ်ာေတြကို ရည္းစားေတြ ထားတာလား။ အေျဖမထုတ္တတ္လို႕ စိတ္ေတြ ပူေကာင္း ပူမယ္။ ဒါဆို ခင္မ်ားက နွစ္သိမ့္တဲ့ အေနနဲ႕ အိုဇုန္းလႊာေၾကာင့္ပါလို႕ ေျပာလိုက္မလားဗ်ာ။ ဒါထက္ ပိုၿပီး အိမ္မွာရွိတဲ့အခါ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ေတြကို စနစ္တက် စြန္႕ပစ္ေပးရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့။

ျဖစ္ခ်င္တာေတြရွိေပမယ့္ ျဖစ္သင့္တာေတြထက္ပိုမျဖစ္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ ျဖစ္နိုင္တာေတြပဲ လုပ္ၾကည္႕တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြအားလံုးဟာ လူေတြရဲ႕ ကန္႕သတ္ခ်က္နဲ႕ သီအိုရီေတြ ျဖစ္တယ္။ ေမြးကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခင္မ်ားတို႕ရဲ႕ လြတ္လပ္စြာေတြးေခၚပိုင္ခြင့္ကို အဲဒီလူေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ ပံုေသနည္းေတြ အဘိဓါန္ေတြ၊ ယဥ္ေက်းမွဳေတြ၊ ဘာသာတရားေတြနဲ႕ ေဘာင္ခတ္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း သူတို႕လိုပဲ လူ႕ေဘာင္အဖြဲ႕အစည္းထဲက လူေတြဆိုၿပီး ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ “ျဖစ္ခ်င္တယ္” ဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတြးတတ္သေလာက္ပဲ ျဖစ္ခြင့္ရွိေတာ့တယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေခြးတစ္ေကာင္၊ ဆရာဝန္တစ္ဦး၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ဘုရင္တစ္ပါး၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေခြးတစ္ေယာက္၊ ပန္းခ်ီသမ၊ ဆရာဝန္တစ္ခု၊ ဘုရင္တစ္ေကာင္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြအားလံုးဟာ အေျခခံအားျဖင့္ေတာ့ ရုပ္မဟုတ္ရင္ နာမ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ခုစလံုးပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါထက္ပိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူေတြ မေတြးနိုင္ဘူး။ သခၤ်ာပညာအရဆိုရင္ X-Y ျပင္ညီတစ္ခုလို ျဖစ္မယ္။ ဒါဆိုရင္ အရာဝထၳဳေတြ တိုင္းတာတဲ့အခါ Dimension က ရုပ္ရယ္၊ နာမ္ရယ္ နွစ္ခုပဲ ရွိတယ္လို႕ ဆိုလိုခ်င္ေနတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ (ကၽြန္ေတာ္ေလာေလာဆယ္ ႀကိဳးစားေရးေနတဲ့ အသည္း back-up လုပ္နည္း programတစ္ခုအတြက္ ဒီဆိုလိုခ်က္က အသံုးဝင္ေကာင္းဝင္မယ္။ ေမးစရာေတာင္မလိုပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး အသည္းကြဲျခင္းကို ေၾကာက္တယ္ဆုိတာ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႕ အသည္းမွာ software တစ္ခု တပ္ထားရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႕ ေတြးမိတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕ ေရအိုင္ထဲမွာ လရိပ္ေတြ ထူထပ္မ်ားျပားေနလို႕၊ (ဒါမွမဟုတ္လည္း အသည္းကြဲတိုင္း ေသာက္တဲ့ ေကာ္ဖီနဲ႕ ျမည္းစရာ စာအုပ္ေတြ ေစ်းတက္သြားလို႕။) အဲဒီ softwareရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုက အသည္းထဲ ဝင္လာသမွ် ပစၥည္းေတြ (အခ်စ္၊ အမုန္း၊ အခ်ိဳ၊ အခါး)မွာ အသည္းခြဲေစနိုင္တဲ့ ဗိုင္းရပ္စ္ ပါမပါ စစ္ေပးမယ္ေလ။ မသကၤာစရာရွိရင္ ခင္မ်ားကို သတိေပးမွာေပါ့။ အဲဒီအခါ ခင္မ်ားအေနနဲ႕ အဲဒီပစၥည္းကို ဝင္ခြင့္(ဗီဇာ)ပိတ္လိုက္လို႕ ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ အသံုးျပဳတဲ့အခါ ပံုမွန္ သက္တမ္းတိုး (update) လုပ္ေပးဖို႕ေတာ့ လိုလိမ့္မယ္.. အေၾကာင္းက ေနာက္ဆံုးေပၚ အသည္းခြဲ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြ ေန႕စဥ္နဲ႕ အမွ် ျပန္႕နွံ႕ေနလို႕ပဲ။)

ကၽြန္ေတာ္ဟာ တခါတရံ အခ်ိန္ပိုင္း ကဗ်ာေရးသူ အလုပ္လည္း လုပ္ေသးတယ္ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ အဆင္မေျပမွဳေတြထဲမွာ ကဗ်ာေရးတဲ့ အေၾကာင္းလည္း ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒါဆို ကဗ်ာေရးသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒုကၡေပါ့။ (ကၽြန္ေတာ့္အတြက္) အဲဒါေတြကေတာ့ စာေရးစားပြဲမွာ ကဗ်ာမထြက္ျခင္း၊ ေရးခ်စရာ မရွိေသာ အခ်ိန္မွ အိုင္ဒီယာရျခင္း၊ တစ္ခါတစ္ခါဆိုဗ်ာ အခ်ိန္ကိုက္ စာေမးပြဲခန္းထဲမွာ ကဗ်ာေတြ အေတာင့္လိုက္လည္း ထြက္ထြက္က် တတ္တယ္၊ ခင္မ်ားဆိုရင္ ကဗ်ာေတြ ဆက္ေတြးမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေျဖေတြပဲ ေရးခ်ေနမွာလား။ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္ မွတ္ဥာဏ္လည္း မေကာင္းဘူးဗ်။

ရြက္တစ္စင္း လႊင့္တဲ့အခါ ပန္းတိုင္မေရာက္ခင္ မုန္တိုင္းေတြ၊ ဒီေရေတြ၊ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ၊ အတားအဆီးေတြ ရွိတယ္။ စိတ္တစ္ခု လြင့္တဲ့အခါ ရည္မွန္းခ်က္မေရာက္ခင္ အဆင္မေျပမွဳေတြ၊ အနာေတြ၊ အေနွာင့္အယွက္ေတြ၊ ပေယာဂေတြ၊ ခ်ဳပ္ေနွာင္မွဳေတြ ရွိတယ္။ ဒါေတြအားလံုးအတြက္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႕ ထြက္ေပါက္တစ္ခုရဲ႕အမည္ကို ေသျခင္းလို႕ ေခၚတယ္။ ျဖစ္ပ်က္ေနတာ အားလံုးဟာလည္း ဝင္သက္ကေလး အထြက္နဲ႕ ထြက္သက္ကေလး အဝင္ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ေသတဲ့အခါက်ရင္ အနာေတြကို ေျမျမႇဳပ္၊ ကဗ်ာေတြကို အရည္ျပဳတ္ရင္း သရဏဂံုနဲ႕ အေျဖထုတ္လိုက္ေပါ့။

တစ္ခုခုေပးဖို႕ ႀကံစည္ၾကည္႕ျခင္း

- ျခေသၤ့ကၽြန္းေျမမွာ ေျမျမႇပ္ထားတဲ့ တြန္႕ေၾကေနေသာ နာၾကည္းခ်က္တခ်ိဳ႕ ရွိတယ္။ စာရြက္အၾကမ္းေတြေပၚကေန အေငြ႕ပ်ံတက္သြားတဲ့ ကမာၻမေၾကကဗ်ာေတြဟာ တိမ္ေတြတက္စီးရင္း ထြက္ေပါက္ေတြလိုက္ရွာ၊ ေနာက္ဆံုး ေျမျပင္ေပၚျပန္နင္း၊ မခံခ်င္စိတ္ေတြနဲ႕ ေသြးေသာက္ဖြဲ႕၊ ေအာင္ျမင္မွဳဆိုတာကို အတူတူဖန္ဆင္းၾကတယ္။ သိမ္ငယ္စိတ္ေကာင္ေလးဟာ အခိ်န္တန္ အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ကမာၻလည္ဖို႕ program တစ္ခုကို သူ တည္ေဆာက္နိုင္ၿပီ။

- လက္ဆြဲနွဳတ္ဆက္ေပမယ့္ နားလည္မွဳေတြ မြဲေနၾကတုန္း။ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳနဲ႕ လက္ယာဖက္ကၽြန္းတစ္ခု ဘ၀ျခားေနသည္။ ရာဇ၀င္ေတြကို ဖုန္ခါေပမယ့္ အသစ္မွျဖစ္မလာတာ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အနက္ေရာင္ သုတ္လိမ္းလိုက္ၿပီး ပံုျပင္ေတြအျဖစ္နဲ႕ ေမ့ေဆးေပးလိုက္ၾကတယ္။
ကိစၥမရွိပါဘူး။ သူ႕တို႕ေသြးေတြ စီးဆင္းေနတဲ့ သူတို႕ရဲ႕ ေနာင္လာမ်ိဳးဆက္ေတြက အပင္ပန္းဆိုတာကို ေက်ာေပၚထမ္း၊ ေခၽြးစိုေနတဲ့ အေရျပားေတြကို ေရလဲလို ၀တ္ၿပီး.. အနွိပ္အစက္ဆိုတာကို ခါးမွာစည္းခံ။ ရက္ေတြၾကာကမာၻေတြဆံုးသြားမယ္… ယံုၾကည္ခ်က္ေတြမွာ အသက္ေတြပါေနတုန္းပါပဲ။

- အေ၀းကို ေတြးရင္း၊ တျဖည္းတျဖည္း အေတြးေတြနဲ႕ ေ၀းလာတယ္။ အေတြးေတြကို ငါ ေတြးတယ္။ အေတြးေတြက ငါ့ကို ဆက္ေတြးတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ခါးအထက္မွာ ဦးေနွာက္ေတြကို ဆလြယ္သိုင္းထားတယ္။ ထည္႕မိထည္႕ရာ ထည္႕ၾကေလာ့…. ဟစ္တလာ၊ ေခါင္းစည္းႀကိဳး၊ ေမၿမိဳ႕ည၊ တတိယကမာၻ၊ ဆိတ္ဗိုလ္၊ linear motion, နာရီ၊ ဘေလာ့ဂါ (blogger)၊ အာဒံ၊ အေဖတူ အေမကြဲ အိပ္မက္မ်ား၊ အာကာသ၊ NO။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ တစ္ခါတုန္းက လူနာတစ္ေယာက္ဟာလည္း ဆရာ၀န္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္လာတယ္။

- ျဖစ္ေနသည္မ်ားကို ဘူးတတ္ျခင္း (သို႕) ဘူးျဖင့္ေဖာ္ျပျခင္း

- မထိဖူးတဲ့ သူမရဲ႕လက္ကေလးလို မေႏြးေထြးဘူး။ မိုးႀကိဳးေတြလို၊ ရသ မေပးဘူး။ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းလို ေကာ္ဖီ မေဖ်ာ္ဘူး။ ဘာလီတစ္ေစ့လို အာဟာရမေပးဘူး။ အေပါင္ဆိုင္လို အေႂကြး မေတာင္းဘူး။ လွ်ာတစ္ခုလို အရသာမခံတတ္ဘူး။ အာဏာတစ္ခ်က္လို လူမသတ္ဘူး။ အမွားေတြေလာက္ေတာင္ အသံုးမ၀င္ဘူး။ အနမ္းေတြေလာက္ လူသားမဆန္ဘူး။ သြားေတြလို အလုပ္မႀကိဳးစားဘူး။ ညဘက္အိပ္တဲ့ရင္ (ေရခဲတံုးေတြေလာက္) မေပ်ာ္ဘူး။ မ်က္နွာက ေရးေနက် အနက္ေရာင္စာအုပ္ေလာက္ ၾကည္႕ခ်င္စရာ မျဖစ္ဘူး။ (အခ်ိန္ဟာ အခုတေလာ ဆရာ၀န္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အပ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ေဆးထိုးစမ္းဖုိ႕ (ကၽြန္ေတာ့္ကို) လိုက္ရွာေနတယ္) ေဒါက္ဖိနပ္လိုလည္း taxi မစီးဘူး။ စာထဲက သတိရတာ အျပင္မွာေလာက္ မပီျပင္ဘူး။ မ်က္ရည္ေတြက၊ ေပးဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးေလာက္ own tune မျဖစ္ဘူး။ (ေရေရာထားတယ္)။ လာမွန္တဲ့ သေဘာထားေတြက ပုရြက္ဆိတ္ကေလးရဲ႕ ဖင္ေလာက္ေတာင္ မႀကီးၾကဘူး။ အရိပ္ေတြလိုပဲ၊ ပစ္သတ္လို႕ မရဘူး။ အတန္းထဲမွာလို နာမည္ မေခၚဘူး။ စကားေျပာတဲ့ရုပ္ရွင္ေတြေလာက္ သဘာ၀မက်ဘူး။ ျမင္းခြာသံေတြေလာက္ မညင္သာဘူး။ ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ၊ မရင့္က်က္ဘူး။ (တိုက္ဆိုင္သူမ်ားရွိရင္လည္း တစ္ခုခုလႊတ္။) က်မ္းစာတစ္အုပ္လိုေတာင္ နားလည္မေပးၾကဘူး။ Mouse တစ္လံုးေလာက္ေတာင္ ခိုင္းခ်င္စရာ မေကာင္းဘူး။ ပြင့္ေနတဲ့ အံဆြဲေလာက္ေတာင္ စိတ္မခ်ရဘူး။ (အတင္းေျပာေသာ ပါးစပ္မ်ား ျခစားပါေစ)။ မုန္႕ဖိုးနဲ႕ စုထားတဲ့ တယ္လီဖုန္းကတ္ေတြေလာက္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ပန္းတိုင္ မႀကီးမားဘူး။ မီးေသြးခဲေလာက္ေတာင္၊ ဥပဓိရုပ္ မေကာင္းဘူး။ ပါးကြက္သားေလာက္ေတာင္ မညာတာဘူး။ ကာရံေတြလို၊ ကၽြန္ေတာ္ကို မခင္ၾကဘူး။ ဟဲဟဲ… (မခ်ိၿပံဳး ၿပံဳးလ်က္) “ေလာကဓံေရ..… နင့္ရဲ႕ လက္သီးေတြက ျပည္သူေလးရဲ႕ မ်က္ေစာင္းေလာက္ေတာင္ ထိုးခ်က္ မျပင္းဘူးကြ.. “ ဟားဟား… ။

အတူေသာက္ဖူးတဲ့ မင္းနဲ႕ ေကာ္ဖီ၊
ပါးျပင္အထက္မွာ သင္းခဲ့တဲ့ ေဒၚသီ၊

ကာရံေတြနဲ႕ သီထားတဲ့ စာေတြ
၂ ရက္မအိပ္ဘဲ စီထားတဲ့ ကဗ်ာေလး
ေနာက္ၿပီး.. နင္နဲ႕ တည္ၾကမယ့္ ကမာၻေတြ
ငါေလ တစ္ေယာက္တည္း အားထုတ္..

ေကာင္မေလးေရ… နင့္ဆီ ဖုန္းဆက္ခ်င္တယ္ဟာ.

ရည္ရြယ္သူ မင္းသမီးသို႕ ရူးသြပ္ျခင္း

မွတ္ခ်က္။ ။ ျဖည္းျဖည္းဖတ္ပါ။

ေႏြလို ပါပဲ၊ မင္းသမီးရယ္… ရာသီေတြ လည္ေနေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ ေႏြေတြပဲ ထိုင္ရာမထ ျဖစ္ေနဆဲ… ဒဏ္ရာရ အခ်စ္ေတြပဲ အေဖာ္ျပဳေနတယ္။ ေနကို မ်ိဳခ်ဖို႕ အႀကံတစ္ခုနဲ႕ေကာင္းကင္ရဲ႕ အံကတ္ကိုမ်ား ဖြက္ခဲ့ေလသလား မင္းသမီးရယ္.. ဒါဆို နွလံုးသားထဲက အလြမ္းဆိုတဲ့ ပစၥည္းအမယ္ကိုလည္း အေပါင္းအပါမ်ားနဲ႕အတူ မဲဇာကို အျမန္ေခ်ာပို႕ေပးပါ.. မ်က္ရည္အခ်ိဳ႕နဲ႕ မင္းသမီးအေၾကာင္း ကဗ်ာေတြ အဲဒီကို ဆိုက္ေရာက္လာပါအုံးမည္။ (သို႕မဟုတ္) ကၽြန္ေတာ္ရွိေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြကို တစ္ဆိတ္ေလာက္ တံခါးလာမေခါက္ပါနဲ႕လားဗ်ာ။ ကဗ်ာေတြေယာင္ ေဆာင္ထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြက အညႇဳိးႀကီးလို႕ပါ၊ မင္းသမီးရယ္ ။

မင္းသမီးေရ…

ေရႊလက္ကေလးကုိတြဲ
ေရွ႕ေလွ်ာက္ရမယ့္ လမ္းေတြအတြက္
အမွီခံ ရင္ခြင္တစ္ခုအားလည္း
ဆက္သပါရေစ ကြယ္…

တျခားမဟုတ္ရပါဘူး။ အဲဒီေန႕က ရွက္ဖို႕ျပင္ခိုက္ မ်က္နွာေလးမွာ၊ မက္ဖို႕ေလးေတြ ျမင္ၿပီးကတည္းက ေဟာဒီ မ်က္လံုးေတြရဲ႕ အာသီသေၾကာင့္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အမုန္းအသစ္ေတြတီထြင္ၿပီး၊ အဆံုး.. အခ်စ္ေတြကိုေတာ့ မစီရင္လိုက္ပါနဲ႕ မင္းသမီးေရ။ ဖုန္တက္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ ေခါက္ရိုး က်ိဳးက်ိဳး သံေယာဇဥ္ေတြကို လြယ္အိတ္နဲ႕သယ္.. Singapuraရဲ႕ ေန႕ရက္ေတြမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္သလုိုပါပဲဗ်ာ။ ေပးခဲ့တဲ့ စာထဲကလို “အေ၀းလူရဲ႕ အေဆြးဓါတ္ကို သူတို႕ေတြလည္း နိစၥဓူ၀ ေဖးကူေနဆဲပါ” မင္းသမီးေရ... (သတိေတြလည္း ေခၽြေခၽြတာတာနဲ႕ ရေနပါရေစ)။ ေနာက္ၿပီး ရင္ခြင္ထဲမွာလည္း နင္ တက္ဖို႕ က်ဴရွင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတယ္။ တေန႕.. အခ်စ္အေၾကာင္း ကဗ်ာေတြ ေပါင္းေရးျဖစ္တဲ့အခါ၊ အဲဒီေန႕က် ေက်ာင္းလည္း မေျပးဖို႕ အႀကံေပးပါရေစ.. မင္းသမီးရယ္… စာသင္ေက်ာင္းထဲ လိပ္ျပာေလးေတြ.. မင္းအလာကို က်ိတ္ေမွ်ာ္ေနၾကၿပီ။ (၆လမ္းထိပ္က အတိတ္ေတြလည္း အခုတေလာ အဆိပ္ေတြ ျပန္တက္ေနပါသည္။) မျငင္းနိုင္ဘူး။ တဒိတ္ဒိတ္ ရင္ခံုသံေတြက Library ေလွကားထစ္ေတြနဲ႕ ပက္သတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မခြံ႕ေကၽြးျဖစ္ေပမဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီေတြ ခ်ိဳေနမွာပါ မင္းသမီးေရ ။ ၇ ရက္ ဧပရယ္ကတည္းက ေခ်းငွားသြားတဲ့ အၿပံဳးေတြ ျပန္ဆပ္ေပးပါ။ ဘ၀တစ္ခု က်ေပ်ာက္သြားတာ ျပန္မေတြ႕ေသးလို႕။ အေဖျပန္မလာခင္အထိပဲ ဒိုင္ယာရီထဲ ကဗ်ာေတြ ေျမလွန္ရွာလို႕ ရပါသည္။ ၂၀၀၈ ကႏ ၱာရႀကီးတစ္ခုက ကံဆိုးမေလးတစ္ေယာက္ထဲ မိုးေတြကြက္က်ားခဲ့ရင္… ဒီက edukingကို တဲတစ္လံုးမဟုတ္ရင္ေတာင္၊ ထီးတစ္လက္ျဖစ္ခြင့္အား ေပးသနားေတာ္မူလိုက္ပါ။ ေက်ာကုန္းေပၚ အေတာင္ေတြေပါက္၊ ေတာ္ရာကို ပ်ံနိုင္ေကာင္းေပမယ့္၊ မင္းသမီးနဲ႕ ေပ်ာ္စရာေတြကို မခ်န္နိုင္ေၾကာင္းပါ။ (အဲဒီအေတာင္ေတြကို ရင္ခံုျခင္းေတြက ေမြးစားထားတယ္၊ ရင္ခံုျခင္းေတြထဲမွာ အေသြးအသားတစ္ခ်ိဳ႕ ၀င္စားေနတယ္၊ အေသြးအသားေတြထဲမွာေတာ့ စာလံုးေပါင္းမွားေနတဲ့ ပါးခ်ိဳင့္ကေလး နွစ္ဆင္းနဲ႕ မ်က္မွန္ေလးတစ္လက္ ရွိေကာင္းရွိေနမယ္) တေလာက ရစရာဒဏ္ရာအေႂကြးစာရင္းတစ္အုပ္ မီးေလာင္သြားသည္။ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ရေနေပမယ့္၊ ဘယ္ေတာ့ ဆပ္ကုန္ၾကမယ္ မသိ။ ေသရင္ မၿပီးျပတ္အလြမ္း၊ ရွင္ရင္ မီးပ်က္အနမ္းေတြပါ၊ မင္းသမီးေရ ။

မင္းအေၾကာင္းကို သတင္းေကာင္းေတြမွ မၾကားရရင္ ဒီညလည္း အိပ္မက္ေတြ ၀က္ၿခံထူထူနဲ႕ပါပဲ။ (ေက်းဇူးျပဳ၍ မိက္ကပ္ မဖို႕ပါနဲ႕)။ မင္းသမီးေရ.. လူနာေဆာင္ အမွတ္(--) ခုတင္ေပၚ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပိန္ပိန္ေလးတစ္ခု ေဆးရွိန္နဲ႕ ေမွးမွိန္ေနတယ္.. အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေကာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားၿပီး သူ႕ကို ေဆးေပးေနေလရဲ႕။

ေရာင္နီမသန္းခင္
ေမွာင္ရီလမ္းက ႀကိဳပါရေစ..
အလြမ္းေတြ ခိုလို႕
ရင္ခြင္လည္း ၿပိဳေတာ့မယ္…. ။ ။

ဆား တျဖဴး၊ နွမ္းတစ္ဆုပ္နဲ႕
ေဟာဒီ ကဗ်ာေတြ အက်က္ကို ေစာင့္ရင္း
မင္းသမီးပ်ိဳရဲ႕ ေကာင္းသတင္းကို
အလြမ္းေတြေထာင္းရင္း ေမွ်ာ္ေနမယ္..

၂၁.၂.၀၈

ေက်ာင္းစာေမးပြဲေတြ၊ အင္တာနက္သံုးရတာ အဆင္မေျပတာေတြရယ္ေၾကာင့္ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ကုိ ပိုစ့္ေတြခဏရပ္ထားပါအံုးမယ္… ေနာက္လထဲမွာေတာ့ ေမြးရပ္ဌာနီ ျမန္မာျပည္ ျပန္ဖို႕လည္း မွန္းထားသဗ်..

လာေရာက္လည္ပတ္က်တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးအဆင္ေျပက်ပါေစလို႕…

၁၃.၂.၂၀၀၈

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕ အတြက္ အမွတ္တရ ပိုစ့္ေလးပါ။ အေစာပိုင္းက တစ္ခုခုေရးဖို႕ ရည္ရြယ္ထားေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။

အစဥ္ေလးစားဂုဏ္ျပဳလွ်က္…

ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

ကၽြန္ေတာ္ခံစား ႏွစ္သက္မိတဲ့ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ ကဗ်ာကိုပဲ အမွတ္တရ အျဖစ္..

ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္

(၁)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ေမာ္ကြန္းထိန္းသိမ္းေရးအခန္းမွာ
ဟစ္တလာရုပ္ထုကို
လူတစုထုဆစ္ေနၾကတယ္။
သူတို႕ဟာ ...
ရုပ္တုရဲ႕ေရွ႕မွာ က်ိန္စာေတြရြတ္ဖတ္
ပ်ားရည္စက္ေတြကို မီးရိႈ႕ပူေဇာ္
ဆိုင္ရာႏုိက္ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ေတြ သြန္းၾကဲပက္ခ်
ဟစ္တလာပါးစပ္ထဲက
က်ည္ဆန္တေတာင့္ ထြက္အံက်လာတယ္။
သူတို႕ဟာ ...
ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ အဲဒီက်ည္ဆံနဲ႕
“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ စာကိုေရး
ေသြးစြန္းလက္ေတြနဲ႕ ပ်ဴငွာစြာ
ဖိတ္ေခၚၾကပါျပီ။

(၂)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ အခန္းလြတ္တခုဟာ
တျဖည္းျဖည္း ႏွစ္ငါးဆယ္ေလာက္ျပန္ငယ္ရြယ္သြားတယ္၊
အရင္က မျမင္ရတဲ့ ဟုိတုန္းက အရိပ္ေတြ
နံရံေတြ၊ ခံုတန္းလ်ားေတြဆီက လြန္႕လူးထ
အဲဒါ ... “ေအာင္ဆန္း” တုိ႕၊ “ေက်ာ္ျငိမ္း” တို႕၊ “သိန္းေဖ” တို႕၊ “ညိဳျမ” တို႕ရဲ႕
၀ိညာဥ္ေတြပဲ ...
ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးကို သူတို႕ျမတ္ႏုိး
ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ သူတုိ႕ရုန္းကန္
အာဏာရွင္ကို ဖီဆန္ခဲ့ၾကတယ္။
ခု ... သူတို႕ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေတြဟာ
“ကမၻာမေၾကဘူး ... ... ...
ငါတို႕ေသြးနဲ႕ ေရးခဲ့ၾကတဲ့ ေမာ္ကြန္းေတး ...”
သီခ်င္းေလး နားဆင္ရင္း
ရာဇ၀င္ရဲ႕ တေက်ာ့ျပန္စိမ္ေခၚပဲြကုိ
မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။

(၃)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ဒီဘက္ေခတ္ ၁၉၈၇ - ၈၈ ႏွစ္မ်ားထဲမွာပါ
တကၠသိုလ္စာၾကည့္တုိက္ထဲမွာ
ျဖဴ၀ါး၀ါးအရိပ္တခ်ိဳ႕
စာထိုင္ဖတ္ေနၾကတယ္။
တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ကဗ်ာစာအုပ္
တခ်ိဳ႕ဖတ္တာ .. သမိုင္းစာအုပ္
တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ႏုိင္ငံေရးစာအုပ္
ရုတ္တရက္
အျဖဴရိပ္တခုဟာ ထုိင္ရာကထ
“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္”
ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု စာအုပ္ပိတ္
“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္
ဗမာျပည္ကို ထိတ္တံုးခြ်တ္ေပးရမယ္”
သူတို႕ဟာ တိတ္ဆိတ္စြာ
အခန္းျပင္ကို ထြက္သြားၾကပါေတာ့တယ္။
စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ စာအုပ္ပိတ္သံမ်ား
လြယ္အိပ္လြယ္သံမ်ား
ဖိနပ္စီးသံမ်ား အဆံုးမွာ
ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု ထပ္ထြက္ ...
... ... ေနာက္ထပ္ ... ...
... ... ေနာက္ထပ္ ... ...

(၄)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
စာမသင္ျဖစ္တဲ့ စာသင္ခန္းတခုမွာ
အရိုးစုတအုပ္ အစည္းအေ၀းလုပ္ေနတယ္။
အရိုးစုတခုက ... ထုိင္ရာမွ ျဖည္းညွင္းစြာထ
“က်ေနာ္တုိ႕ ေတာ္လွန္ေရး
အာဏာရွင္ေတြ ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ”
စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကား
အားလံုးျငိမ္သက္နားေထာင္ေနၾကတယ္။
အခန္းထဲမွာ
အက်ဥ္းေထာင္က ေျပးထြက္လာတဲ့
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ မိန္႕ခြန္းေတြ
သတိၱဗံုးကို ေႏွာင္ထံုးခတ္
ပတ္ၾကားအက္ေနတဲံ ရန္သူ႕မ်က္ႏွာေတြ
အဲဒီမွာ ... အရိုးစုတခုက လက္သီးဆုပ္
သူ႕ႏႈတ္က တိုးတိုးေလးေျပာ
“ေတာက အေဖန႔ဲအေမေတာ့
က်ေနာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနၾကေတာ့မယ္ဗ်ာ”
ေၾကကြဲစြာ သူ႕မ်က္လံုးေပါက္တဲက
မ်က္ရည္ျဖဴတစက္
စီးသက္က်လာတယ္။

(၅)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ပရ၀ဏ္ အ၀င္အထြက္လမ္းေတြမွာ
အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးေတြ
ဒရၾကမ္းႏွင္ေနၾကတယ္။
အဲဒီကားၾကီးေတြထဲမွာ
“ကမၻာမေၾက၊ ဗမာေျပ .. ဒါတုိ႕ေျပ
ဒါတို႕ေျပ ..တုိ႕ပိုင္တဲ့ ေျမ” ဆုိတဲ့
ေတးသံသာယာ
ညီညာစြာ ပဲ့တင္ေပၚထြက္
ေက်ာင္းသားလက္ေတြ ေသြးစိမ့္ယုိစီးခဲ့ျပီ
အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးရဲ႕ ဦးထိပ္မွာ
သူတို႕ရဲ႕ တံဆိပ္ ... တုိ႕ရဲ႔အလံ
ဦးေခါင္းခံြမွာ အရိုးႏွစ္ေခ်ာင္း ကန္႕လန္႕ျဖတ္ထားတဲ့ သ႑န္သာ ျဖစ္တယ္။
ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းအိုၾကီးဟာ
ထြက္ခြာသြားတဲ့ အခ်ဳပ္ကားေနာက္
ေျပးလိုက္ခလုပ္တုိက္ျပီး လဲျပိဳက်
ခိ်ဳလြင္ရွတတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံထြက္ရမယ့္အစား
“သားေရ အေမ လိုက္ရွာေနတယ္ေလ .. သားေရ”
ဆိုတဲ့ ငိုရႈိက္ညည္းတြားသံအျဖစ္နဲ႕သာ
ရာဇ၀င္တုန္ခါေအာင္ ျမည္ဟည္းလာခဲ့ျပီ။

(၆)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
နီေမာင္းေသာလမ္းၾကီး၊ လမ္းငယ္မ်ားမွာ
ေဒါင္းအလံတလူလူလႊင့္ထူလို႕
ေက်ာင္းသားေတြ ခီ်လာပါျပီ
ရင္တအံုလံုးပြင့္ထြက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားက
ေရွ႕ဆံုကအလံကိုင္ျပီး ေသြးပြက္ပြက္အန္ထြက္ေနတဲ့
ေက်ာင္းသားေတြက
ေနာက္က ခီ်တက္လိုက္ပါလာတယ္။
“ဒီမိုကေရစီရရွိေရး ... တုိ႕အေရး”
“အာဏာရွင္စနစ္က်ဆံုးေရး ... တုိ႕အေရး” တဲ့။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တခါတည္း အသုဘခ်ရင္း
တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့ၾကရတဲံ ငါတို႕ရ႕ဲေတာ္လွန္ေရး
ဘယ္ေတာ့မွ ... အရံႈးမေပးဘူးေဟ့ ...
ေသနတ္သံတခ်က္ေဖာက္ရင္
ရာဇပလႅင္မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္သြားမယ္ ...
ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ ...

(၇)
ငိုက္ျမည္းေနတဲ့ အင္းလ်ားေရျပင္ဟာ
ရုတ္တရက္ ရဲရဲနီေစြးသြားတယ္။
ခ်က္ျခင္းပဲ ေရေငြ႕ပ်ံတက္
ေကာင္းကင္ထက္မွာ တိမ္အျဖစ္ မုိးစက္ခို
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကုိ မိုးေသြးေတြ ျပန္ရြာခ်
လွ်ပ္ေတြျပက္၊ မိုးေတြျခိမ္း ... ... ...
ဒိန္းဒံုး ဆူညံသြားတယ္ ...
အဲဒီအခါ ... ေက်ာင္းေတာ္မွာ ...
ပန္းေတြ ဖ်တ္ကနဲ ပြင့္ၾက
ငွက္ဆိုးေတြ ေ၀ါကနဲ ထပံ်ၾက
သစ္ရြက္ေတြ တလက္လက္ေတာက္ပၾက
ခံုတန္းလ်ားေတြ အုတ္ဂူအျဖစ္ေျပာင္းလဲၾက
ေျမၾကီးေတြ တုန္ခါေတာ္လဲၾက
တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး .. တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး
ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႕
ဗမာျပည္ၾကီး တ၀ုန္း၀ုန္းရုန္းကန္
ႏိုးထျပီး ေနာက္ဆံုးျငိမ္သက္သြားတဲ့အခါ
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဟာ ... ...
တလဲ့လဲ့ တ၀င္း၀င္း
ေသြးနီေရာင္ ေတာက္ပခါ ...
အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းတို႕ရဲ႕
ဂူဗိမာန္ၾကီးပမာသာ တည္ရွိေနပါေတာ့တယ္ ...။

(၈)
ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးၾကား
ခု ... ေသြးပင္လယ္ၾကီးျခားေနပါျပီ ...
“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ အာဏာရွင္ေတြဟာ
ေသြးပင္လယ္ၾကီးကို ေက်ာ္နင္း
ထံုးတံတားၾကီးကို ေက်ာ္ခင္းေပးတယ္။
တခ်ိဳ႕ေတြက ေက်ာင္းတက္လာၾကလိမ့္မယ္ ...
အဲဒီထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
“အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ပါ” လို႕
စိတ္မေကာင္းစြာေျပာရင္း ...
ထံုးတံတားကို ေလွ်ာက္နင္း ...
ေက်ာင္းခန္းအတြင္း ၀တၱရားအရထိုင္
ငါတို႕ ... နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါတယ္ ...
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ...
“ဂုဏ္တုဂုဏ္ျပိဳင္” ေကာင္းေၾကာင္းေျပာရင္း
ထံုးနံ႕သင္းတဲ့ ပန္းခင္းကိုျဖတ္ ...
ရီးစားထားဖို႕ ေက်ာင္းျပန္တက္လိမ့္မယ္။
အဲဒီလုိ ... လူစားေတြကိုေတာ့ ...
ငါတို႕က ခြင့္လႊတ္သည့္တိုင္ေအာင္
ရာဇ၀င္က ခြင့္မလႊတ္သေရြ႕
သူတို႕ဟာ ... သမိုင္းမွာ ...
“သစၥာေဖာက္” မ်ားသာျဖစ္တယ္။

(၉)
ေက်ာင္းသားနဲ႕ေက်ာင္း
တေန႕ေတာ့ ေပါင္းရမွာပဲ
ငါတို႕ေတြ ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ကူးျပီး
ေက်ာင္းၾကီးဆီ အေရာက္သြားၾကမယ္။
ေသြးပင္လယ္ၾကီးဟာ
တေငြ႕ေငြ႕ပူျခစ္ ဆူပြက္
ထက္ေကာင္းကင္ မုန္တိုင္းတို႕ အစပိ်ဳး
ေသြးလႈိင္းတံပိုး တ၀ုန္း၀ုန္းျပင္းထန္
ငါတို႕ေတြ
ငါတို႕ေတြ လွည့္မျပန္ဘူး၊
ငါတို႕ထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
ကိုယ့္အရိုးကိုယ္ခ်ိဳး ေလွအျဖစ္ထြင္းထု
ငါတုိ႕အထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
ကိုယ့္အသားကိုယ္လွီး ေလွနံရံအျဖစ္ ခင္းရုိက္
ငါတို႕အထဲက တခိ်ဳ႕ဟာ ...
ကုိယ့္လက္ဖ၀ါး ကိုယ္ရုိက္ျဖတ္
ေလွရြက္အျဖစ္ စပ္ခ်ဳပ္
မုန္တိုင္းကို ခဲြ၀င္
ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ျပီး
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဆီသြားဖုိ႕
လုပ္ေနတယ္...။

(၁၀)
ေနာက္ဆံုးမွာ ...
ေဒါင္းအလံကို ... ေျပာင္းဆန္ေအာင္ လႊင့္ထူရင္း
အမွန္တရားတခုထံ
ငါတို႕ သစၥာအဓိဌာန္ျပဳ
အို ... သူရဲေကာင္းတို႕
အုိ ... က်ဆံုးခဲ့ေလေသာ
ဒီမိုကေရစီ တုိက္ပဲြ၀င္
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း ...
သူရဲေကာင္းတို႕
ထာ၀စဥ္မပ်က္ျပယ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္
ျမင့္ျမတ္စြာ က်ဆံုးခဲ့ေသာ ...
သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္
ငါတို႕၏ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ ...
ထက္ေအာက္၀န္းက်င္၌
ပံ်႕ႏွံ႕တည္ရွိၾကကုန္ေတာ့၏။
ထိုေသာ ...
သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္
ငါတို႕၏ခႏၶာကိုယ္ေနရာအႏွံ႕အျပားသို႕
ထုိးေဖာက္ယိုစိမ့္စီး၀င္ကာ
ရဲရင့္ျခင္းမွာ ငါတို႕အားျဖစ္တည္ေစေတာ့၏။
အုိ ... သူရဲေကာင္းတို႕
အို ... က်ဆံုးေလေသာ
ဒီမိုကေရစီတုိက္ပဲြ၀င္
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း သူရဲေကာင္းတို႕
ဗမာျပည္ကို ရွိခိုးကာ
ဤေသြးပင္လယ္အား
ငါတို႕ ျဖတ္ကူအံ့
မုိးလံုးျပည္ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးသံမ်ားၾကားမွာ
ငါတို႕၏ အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ျမင္ပါေစသတည္း။ ။

(ေရႊဘုန္းလူ)

http://nnai.blogspot.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

Poem part- 10

လိုေနေသးတဲ့ ကဗ်ာတိုေလးတစ္ပုဒ္။

အေတြး ကဗ်ာေလး

အခ်စ္၊ အမုန္း၊ အၿပံဳးအခ်ိဳနဲ႕
အေပါ့ အငန္ အစပ္ အခါး
ကဗ်ာမ်ိဳးစံု ထုတ္လုပ္မည္။

ပါ၀င္ပစၥည္းေတြရယ္
ဆားကာရံ အတြဲတခ်ိဳ႕နဲ႕
သၾကားေမာ္ဒန္ အလြဲတခ်ိဳ႕
အေတြးေယာက္မနဲ႕ ျပင္
မနင္ရေအာင္
အရိုးေတြလည္း ႏႊင္ထားမယ္။
(မွတ္ခ်က္။ ။က်န္းမာေရးနွင့္ ညီၫြတ္ေစရန္
အခ်ိဳမွဳန္႕မပါ၀င္။)

ဘာသာနဲ႕ လူမ်ိဳးမခြဲ
ဥတုသံုးပါးလည္း
အၿမဲ သံုးေဆာင္နိုင္တယ္။

အမုန္းနဲ႕ အခ်စ္ကဗ်ာေတြမွာ
ကိုယ္ပိုင္ အျပစ္နဲ႕ အနာေတြလည္း
ေတြ႕နိုင္တယ္။

မေမ့နိုင္တဲ့
အလြမ္းအေဆြးမွာေတာ့
သူနဲ႕ ကမာၻတစ္ျခမ္းေ၀းတဲ့
အေၾကာင္းေတြေပါ့။

အေညာင္းေျပ..
အသဲကြဲတဲ့ အခါလည္း
ျမည္းနိုင္တယ္၊ သူငယ္ခ်င္း။

ဘယ္အစင္းက
မင္း ႏွလံုးသားကို
ခ်စ္ျခင္းေတြ
ပစ္သြင္းနိုင္မလဲ ?
......................

ခံစားမွဳအစံုကို
စကားလံုးေတြ ၿခံဳတဲ့အခါ
ဥံဳ ဟဲ့...
ကဗ်ာေတြ ျဖစ္ပါေစသတည္း။ ။