စိတ္အန္ဖတ္

ကၽြန္ေတာ္ နွစ္သက္မိတဲ့ ဆရာေခ်ာရဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ။


စိတ္အန္ဖတ္

“က်ား” မီးျခစ္ကို
တအားႀကီး ဖိျခစ္ပစ္လုိက္တယ္
လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲက
ကမာၻႀကီးကို
ငါ သိပ္စိတ္မေတြ႔ဘူး။

သတိထားၾက
ထမင္းပန္းကန္ထဲက အမွန္တရား
ငါ စားပစ္လိုက္ၿပီ။

တစ္ျခမ္းက မွည္႔ရႊမ္းအရသာရွိၿပီး
တစ္ျခမ္းက စိမ္းေနေသးတဲ့ ကမာၻႀကီးဟာ
ငါ ပံုၾကမ္းေလာင္းထားတဲ့ ပန္းပု႐ုပ္ကေလးေပါ့။

ဝိညာဥ္ေတြကို ဖိနပ္လုပ္ၿပီး စီးပစ္မယ္
လူေတြမ်က္နွာေပၚက
ကမာၻႀကီးကို ငါမယံုဘူး။

အငမ္းမရ ေသာက္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔
လမင္းကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ေတးဂီတအားလံုးကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
မုန္တုိင္းေတြကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ကမာၻႀကီးကိုလည္း ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ေလထဲမွာ
ကဗ်ာဆန္ဆန္ ဝဲေနတဲ့
ဗာဒံရြက္ေတြကိုလည္း ငါ ေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီေပါ့။

ေဟာဟိုက
ခံုဖိနပ္ တခြပ္ခြပ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာတာ
ငါ့ အာ႐ံုေပါ့ ။

ေတြ႕လား
အပင္ေပၚမွာ ၫြတ္ေအာင္သီးေနတဲ့
ဝင္းဖန္႔ဖန္႔ လိေမၼာ္သီးေတြကလည္း
ငါ့အာ႐ံုေပါ့ ။


ဟိုကတၱီပါ ျမက္ခင္းေလးရယ္
ဟိုေကာင္မေလး ဆိုးထားတဲ့ နွဳတ္ခမ္းနီရယ္
ငါ့အာ႐ံုေတြေပါ့ ။

ငါ ငါ့လက္ထဲမွာ
ငါ့ဘဝေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားၿပီး
ငါ
ဦးေနွာက္က ထြက္ခဲ့ၿပီ
ႏွလံုးသားအိမ္က ထြက္ခဲ့ၿပီ
အာ႐ံုကဖီးက ထြက္ခဲ့ၿပီ
အခ်စ္ေရ..
ႏွလံုးသားကိုေလ
ထဘီအဆင္လွလွေလး ရက္ေပးမယ္
ေလာကဓံတရားကိုေတာ့
ဖန္ခြက္ထဲမွာ အရက္နဲ႔ေရာၿပီး
“ကိုကို” ေမာ့ထည္႔လိုက္ၿပီကြာ ။ ။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
(“ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ဆန္သြားေသာ ေန႔မ်ား”မွ)

အခ်စ္မွတ္စု

မ်က္ဝန္းေလးေတြ မီးခတ္တဲ့အခါ
စြဲလမ္းမိတယ္ဆုိ႐ံုေလး
ဒီရင္မွာ ေလာင္တယ္

ညီမေလးေရ...
တကၠသိုလ္က သုညနဲ႔
သူငယ္တန္းတုန္းက သုညဟာ
ဘာမ်ား ကြာျခားပါသလဲကြယ္

ေလယာဥ္ပ်ံ ဘီးႀကီးေတြကို
ကိုယ္ဟာ အတိတ္တုန္းက
ရွင္ကြဲ ခြဲခဲ့ဖူးတယ္ ထင္တယ္

အိပ္မက္ေသးေသးေလးေပါင္းမ်ားစြာထဲ
မင္းကို ျဖည္းျဖည္းေလးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဖက္ခဲ့

တစ္ေန႔
တို႔တေတြ ဖိနပ္ေတြပါးပါး..
ခံနိုင္ရည္ေတြက ထူထူေပါ့..
ဟုတ္ၿပီလား..

အနမ္းေတြ မွ်ခိုက္
အလြမ္းေတြျပတိုက္ထဲ
ေသာ့ခတ္ထားခ်င္ေပမယ့္

အခုေတာ့
ေနေကာင္းရဲ႕လား ေမးဖို႔ေတာင္မွ
ၾကားလူေတြ ဝင္ပါေနရတုန္းပဲေနာ္..

သံလြင္ နွင့္ ၿမိဳ႕ထဲက

By the way, ၃လ တစ္ႀကိမ္ ထုတ္လႊင့္ေနက် သံလြင္ အင္တာနက္မဂၢဇင္း ၂၀၀၉ ဧၿပီလအတြက္ ထြက္ပါၿပီ... ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာ မသံုးျဖစ္ဘူးဗ်.. ေသခ်ာေတာ့ မဖတ္ရေသးေပမဲ့ အခြင့္အလမ္းနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ အသားေပးေဖာ္ျပထားတဲ့အတြက္ မလြတ္သင့္တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ ပါရွိအံုးမွာျဖစ္ပါတယ္.. အေရြးမခံ႕တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးကေတာ့..


ၿမိဳ႕ထဲက

မူလတန္းေက်ာင္းသားဘဝ
A.B.C.D.ရယ္လို႔ လိုက္ရြတ္မိတာက စလို႔
ဂါထာတစ္ပုဒ္လို
ငါ့ၿမိဳ႕ပန္းခ်ီကားေလးထဲက
ငါ့႐ုပ္ပံု ေဆးစက္ေတြဟာ ပဲ့က်ကုန္ေတာ့တယ္

ေမွ်ာ္ၾကည္႔မိတိုင္း..
ေသာင္ေတြေရွ႕ ကန္႔လန္႔ကာနဲ႔ ဧရာဝတီ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေၾကး႐ုပ္
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ အမွတ္တရနဲ႔
လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္ေတြက
ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း.....

ႀကံရည္တစ္ခြက္ (၁၀၀)နဲ႔
အျပင္မွာ ေျပာသလို
ကမာၻႀကီးကို ျပန္ဆယ္မယ့္ကိစၥ
ဟိုမွာ ဂ႐ုမစိုက္အားလို႔
အနမ္းေတြပဲ recycle လုပ္စရာရွိ

ဒီလိုနဲ႔ေပါ့.. ဒါနဲ႔ေပါ့..
“အပိုင္း (...)ေမွ်ာ္”
စာတန္းႀကီးထြက္လာအံုးမွာ သိရက္နဲ႔
တစ္ခန္းရပ္ မီးေလာင္ျပဇာတ္ေတြထဲ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကံေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတာ

လက္မွတ္ (၂)ေစာင္အတြက္
ကိုႀကီးၿဖိဳးကို မုန္႔ဖိုးေတြျပည္႔ေတာ့မယ္လို႔
ေျပာခ်င္ေနတာ

တျခားေနရာမဟုတ္
ရင္ခြင္မွ ရင္ခြင္ပါတဲ့
ခံရခက္ျခင္းေတြက
ေခါင္းတစ္ခ်က္ကုပ္ဖို႔ထက္
ေမာင္းတစ္ခ်က္ကို တစ္ေစာင္းနင္း
ပိုျဖဳတ္ခ်င္ေနတာ

ကိုယ့္အသက္မွာ
ကိုယ္ ေနရာမွန္ေလးရွင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာပဲ
အျပစ္ျဖစ္ရ ။

တစ္ခါတစ္ေလလည္း စာသင္ေက်ာင္း၊
တစ္ခါတစ္ေလလည္း ၿမိဳ႕ထဲက “လီ” မိန္းကေလးနဲ႔
ေနသာ၊ မိုးအံု႔၊
အလိုက္အထိုက္ ညႇိနွိုင္းေနထိုင္ခြင့္ရယံုေလးဆိုေပမယ့္
နန္းက်သလိုသာ ေနျဖစ္ခဲ့တာ။

ငါ့ေနရာေလး ငါ ျပန္ဝင္ဖို႔ေတာင္
အခုေတာ့
ငါ တစ္ေယာက္ထဲ စက္တပ္ယာဥ္မဟုတ္ခဲ့တာ ။

ခန္႔ေန

အေၾကာင္း

ဒီကဗ်ာေလးကို သႀကၤန္ရက္ ျမန္မာျပည္ ျပန္တုန္းက ေရးျဖစ္တာပါ.. ေနာက္ေတာ့ “ၿပိဳင္တူလင္းတဲ့ ေကာင္းကင္” ဆိုတဲ့ အခုနွစ္ ၂၀၀၉ သႀကၤန္အတြက္ အမွတ္တရ ကဗ်ာ e-book ေလးအတြက္ ေပးမိတယ္..


အေၾကာင္း

ေန႔သစ္တိုင္း ရရာလက္နက္ဆြဲကိုင္
ကမာၻႀကီး t.v. ခလုတ္ကို "ဖပ္" ခနဲ ျမည္ေအာင္ဖြင့္
စစခ်င္း အနုပညာမွာပဲ
ငါတို႔ ျပႆနာ ရွာခံရ
ေလာက္ေတာင္ မေလာက္ဘူး။
အရွင္ လတ္လတ္ႀကီး
အကြဲယွက္သလိုလို
အရွက္ကြဲသလိုလို
အေႂကြးနဲ႔ အျပစ္..
တင္စရာေတြ သိပ္မ်ား
သူ လွံစိုက္ခ်ိန္
ငါလည္း ေျမနိမ့္ခဲ့လို႔
ခ်က္ႀကိဳးေတြ မလြတ္လို႔
ေရေသာက္ခ်င္စိတ္ တစ္ပတ္လည္
ေဘးက ဆူဆူညံညံ
မျမင္နိုင္ရင္ သတိခ်ပ္ခ်ပ္
ေတာင္ဝန္႐ိုးစြန္းက လွမ္းၾကည္႔မွ
ျမင္ရမယ္။
“ပြင့္လင္းရာသီ ေရာက္ရွိလာပါသျဖင့္
မိမိ အေရခြံမ်ားကို
စနစ္တက် ေခါက္သိမ္းထားပါရန္
ေလးစားစြာ အသိေပး နွိဳးေဆာ္အပ္ပါသည္”
ေၾကကြဲမွဳျဖစ္စဥ္လို႔
ငါ မေျပာခဲ့ဘူးလား..
ဘာေတြေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ
ျပန္ရြတ္ျပ။
ေဘာင္ေတြနဲ႔ မလြတ္ဘူး
ငါ ခ်ံဳ႕ထားလိုက္တယ္

ၿမိဳခ်တိုင္း အနည္ထိုင္ၿပီလို႔ ယူဆရေအာင္
ျပန္အန္မထုတ္တတ္ဘူး..
သူက ထင္ေနပံုရတယ္။

*************
ခန္႔ေန

ကဗ်ာစာအုပ္ေလး ေဒါင္းခ်င္ရင္ေတာ့-
http://www.mediafire.com/download.php?o2wnfmifiz4 မွာပါ။

အလြမ္းလက္က်န္ ရွင္းတမ္း (၂) @ မယ္ေလးထံ ေပးစာ

ဟဲလို မယ္ေလး..
သတိရစြာနဲ႔ ငါ စာေရးလိုက္တယ္။ နင္တို႔ တစ္အိမ္သားလံုး ေနေကာင္းပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း။ ငါလည္း ေနရာသစ္မွာ အေျခက်ေနၿပီ။ “ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္စရာေတြ လုပ္ေနတတ္ရမယ္” ဆိုတဲ့ နင့္ရဲ႕ စကားကို အၿမဲလိုက္နာလ်က္ပါ။

စာမေရးတာ ၾကာဆို အရင္ရက္ေတြက အေအးမိရင္း ေခ်ာင္းျပန္ဆိုးေနလို႔။ အဲဒါ စာထဲ စကားလံုးေတြကတစ္ဆင့္ နင့္ဆီကူးသြားမွာ စိုးရိမ္မိတယ္။ ငါတို႔ မေတြ႔ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြထဲ အဲဒီလို နာဖ်ားတဲ့ရက္ေတြကလြဲရင္ ငါ့အတြက္ေတာ့ အဆင္ေျပဖူးတယ္ကို မရွိေသးဘူး။ အိမ္၊ ေက်ာင္းနဲ႔ အလုပ္ ေနရာပဲကြာတယ္၊ မိုးလင္း မိုးခ်ဳပ္ သင္ယူေရး သံပတ္ေတြ မကုန္နိုင္ဘူးေလ။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း အနွဳတ္လကၡဏာေတြကို နွာေခါင္းပိတ္ မ်ိဳခ်ရတာမ်ားတဲ့အခါ နာက်င္စရာေတြကိုမွ ၾကင္နာမိရက္သား ျဖစ္လာခဲ့သလားလို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္။ စာေတြအမ်ားႀကီး နင့္ကို ေရးျပခ်င္တယ္ သိလား။ ျပတ္လပ္ေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေတြလည္း စာေနာက္ဆံုးမွာ ငါ ထည္႕ေပးလိုက္တယ္။

ငါေတာ့ ဒီရက္ေတြထဲ နင့္အၿပံဳးေတြ သိပ္ငတ္ေနတယ္ သိလား။ ဒီမွာ အၿပံဳးတုေတြ သိပ္မ်ားလို႔၊ အခ်ိန္ကုန္ခံၾကည္႔မယ့္ အစား ပလတ္စတစ္အိတ္ေတြ ႐ွဳံ႕သြားတာကမွ ပိုၾကည္႔လို႔ ေကာင္းအံုးမယ္။ ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွ အဲဒီ ပါးျပင္ေပၚက အၿပံဳးစစ္စစ္ေတြကို တဝႀကီး ၾကည္႕လိုက္ခ်င္တယ္။ ေနာက္ထပ္လြမ္းတာတစ္ခုကေတာ့ သနပ္ခါး။ ဒါနဲ႔ နင္ေရာ.. အရင္လို (ပဲဟင္းအိုးေမွာက္ထားသလိုမ်ိဳး) သနပ္ခါးထူထူႀကီးနဲ႔ ပြဲေစ်းသြားတုန္းပဲလား။ ညဖက္ဆို ရြာလူေတြ မဖဲဝါနဲ႔ နင့္ကို မွားမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္။ ဟက္ဟက္။ အလွဴအတန္းေတြေရာ ဟိုမွာ အရင္လိုပံုမွန္ရဲ႕လား။ ဒီမွာ ငါတို႔ေတြေတာ့ ေန႔တိုင္း (၇)ရာခိုင္နွဳန္း ပံုမွန္လွဴျဖစ္တယ္။ အလွဴေငြရြက္၊ လက္နဲ႔ မကြာေပါ့။ ဟိုမွာလို ဝက္သားတံုး လက္သီးဆုပ္ႀကီးကို ထမင္းရည္ေခ်ာင္းမစီးနိုင္ေပမယ့္။ ေနာက္ၿပီး သူက မလွဴမေနရေလ။

လူႀကိဳက္မ်ားမယ့္ ကိစၥေတြအတြက္ေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ မျဖဳန္းတီးျဖစ္တာ ၾကာၿပီဟ။ နင္ေျပာသလို တစ္ခါတစ္ေလ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ငါတို႔ကုိယ္ကို ျပင္ထားၾကတာေပါ့။ အရသာေကာင္းတဲ့ ဟင္းဆိုတာ လူတကာရဲ႕ ခံတြင္းထဲ အရသာကုန္တဲ့အထိ စုပ္ယူ ဝါးမ်ိဳရင္း၊ အခ်ိန္က်ရင္လည္း မ်ိဳခ်လိုက္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ လကၤာေတြေခ်ာဖို႔ခ်ည္းထက္ က်န္းမာေရးကို ငါတို႔ ပိုဂ႐ုစိုက္သင့္တယ္။

ငါတို႔လည္း ကမာၻစဦးခဲ့ကတည္းက အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ၾကားမွာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ က်ေပ်ာက္လာခဲ့တဲ့ သူေတြလိုမ်ိဳး၊ “လြမ္းစရာေတြ”ဟာ တို႔ရဲ႕ ရင္ဘတ္ေတြအတြက္ တနင့္တပိုးပါပဲ မယ္ေလးရယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလ်ိဳလ်ိဳနဲ႔ ပန္းဝင္ကုန္ခ်ိန္မွာ ငါ့အတြက္ နွစ္သိမ့္ဆုဆိုတာေတာင္ ပန္းကုံုးလား၊ ပန္းေခြလား မေသခ်ာေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရြာဦးေက်ာင္းက ရင္ခြင္နဲ႔ အခုရင္ခြင္ဟာေတာ့ျဖင့္ ညီမ်ွျခင္းရဲ႕ ဟိုဖက္နဲ႔ ဒီဖက္မွာ ရပ္ၿမဲရပ္လ်က္ပါပဲ။ လူဆိုတာလည္း မယ္ေလးရယ္.. ငါတို႔ ကိုယ္ကို အခ်ိန္ရွိခိုက္ မစီရင္နိုင္ခဲ့တာဟာ တစ္ျခားတစ္ဖက္မွာ တခ်ိဳ႕အရာေတြရဲ႕ အစီရင္ျခင္းခံဖို႔အတြက္မ်ား ျဖစ္ခဲ့သလား။ ရင္ဘတ္ေတြ ေၾကမြေနေၾကာင္း သက္ေသးအေထာက္အထား ခိုင္လံုတာေတာင္ ကံၾကမၼာဟာ တုိ႔မ်ားဆီက တရားေသ လြတ္ေျမာက္ခဲ့တာ၊ အခ်ိန္တန္ေနတဲ့ နွလံုးသားေတြလည္း အရြယ္ေရာက္ခြင့္ မရလိုက္ခဲ့ဘူး။ အင္း.. စိတ္ထိခိုက္စရာေတြအေၾကာင္း ရပ္လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္.. အေရမထူေသးတဲ့ ေက်ာကုန္းေတြကို ေလာေလာဆယ္ ထံုေဆးကူထားၾကတာေပါ့။ ခရာသံေတြလည္း မဆြံ႕အဘူး။ ငါတို႔ နားေတြလည္း မဆြံ႕အဘူး။ ဟုတ္ၿပီလား..။ ေလာကဓံ ခ်ိန္ရြယ္ထားတဲ့ ကင္မရာဆီကို ငါက နင္နဲ႔ၿပိဳင္တူ ၿပံဳးျပခ်င္ေနေသးတာ။ ဒါေပမယ့္ ဝမ္း၊ တူး ... သရီးမတိုင္ခင္ အိပ္မက္ေတြက ျပန္လန္႔နိုးေနတာေတာ့ သိပ္ဆိုးတာေပါ့။

ဒီတစ္ခါ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာ့ ငါ ျပန္လာျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ နင္ေရာ ဘာေတြ မွာခ်င္ေသးလဲ။ ျပန္ေရာက္လို႔ ေတြ႕ျဖစ္တဲ့အခါ နင္နဲ႔ စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာရေအာင္.. စကားလံုးေတြေတာင္ စုထားေနၿပီ။ အဲဒီက်ရင္ သင္တန္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ နိုင္ငံျခားေတြ အေၾကာင္းထက္ နင္ႀကိဳက္တဲ့ ကာတြန္းကားနဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီေတြအေၾကာင္း ပိုေျပာၾကရေအာင္ေလ.. ေနာက္ၿပီး နင့္ဆီက ပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြအေၾကာင္း ကဗ်ာေရးခြင့္လည္း ေတာင္းခ်င္ေသးတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါနဲ႔အတူ ပါလာမယ့္ ပစၥည္းစာရင္းက-

(၁)ေလွ်ာက္လည္တဲ့အခါ ေႏြေနကိုတိုက္မယ့္ အပူက်ေဆးတစ္ထုပ္ရယ္
(၂) ၁ နဲ႔ ၁ ေပါင္းရင္ ၁ ရမယ့္ ရင္ထဲက အီေကြးရွင္း အသစ္စက္စက္တစ္ေၾကာင္းရယ္
(၃) အုတ္ဂူေလးေပၚမွာ ကုိယ္တိုင္လာတင္ေပးမယ့္ နင္ႀကိဳက္တဲ့ စံပယ္ပန္းေတြရယ္။
အခုေတာ့ ကဗ်ာေလးကို အရင္ဖတ္ထားနွင့္ေနာ္။ ပါရီရက္လုပ္ မဟုတ္ေပမယ့္ မိုးလင္းညေပါင္း တစ္ဒါဇင္ေက်ာ္ၾကာ ငါကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ိဳးထားတာေပါ့။ ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ နင္ပဲ တပ္ေပးေနာ္။ နင္လည္း အနားယူရတာ အဆင္တေျပ ရွိပါေစ။

****

ထံုသင္းတဲ့ ပါးျပင္ေလးဆီ
ခုန္ဆင္းမယ့္ ပါးခ်ိဳင့္ေလးနွစ္စင္း..
(မေမႊးဖူးတဲ့ ပန္းကေလးကို
မေပးဖူးတဲ့ အနမ္းေလးမ်ားလည္း
ေစာင့္ေနရွာၿပီ ေကာင္မေလးေရ)

မင္းအေၾကာင္း အလွေတြေတြးမိရံုနဲ႕
ဝင္သက္နဲ႕ ထြက္သက္တို႕အခ်င္းအခ်င္း
ဓါတ္ျပဳကုန္သတဲ့
(ေတာ္ဝင္မ်က္နွာထားေလးအား
ဘယ္အၿပံဳးေတြက ျခယ္မွဳန္းပါသလဲ
ေကာင္မေလးေရ)

ကတိေတြ၊ စိတ္မခ်ျခင္းေတြနဲ႕အတူ
သတိေတြလည္း သိပ္ရေနမွာ
(လာဝဲေနတဲ့ လိပ္ျပာေတြရွိရင္လည္း
မျမင္ေယာင္ေဆာင္ေနေပးပါ ေကာင္မေလးေရ)

ရင္ဘတ္ထဲ ေခါက္ထည္႕ထားတဲ့
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း ဖုန္တက္ေနၿပီ..
(အေဝးလူရဲ႕ အေဆြးဓါတ္ကို
သူတို႕လည္း ေဖးကူေနၾကတယ္
ေကာင္မေလးေရ)

အလြြမ္းလွိဳင္းေတြ လာလာတိုက္လို႕
ေဟာဒီ ရင္ခြင္ကမ္းလည္းၿပိဳေတာ့မယ္
(ပုခံုးေလးမဖက္ျဖစ္တဲ့ အေျခအေနမွာ
ဖုန္းေလးဆက္ခြင့္နဲ႕ ေျဖေနပါရေစ
ေကာင္မေလးေရ)

အဆက္အသြယ္တို႕ ပ်က္ေနသမွ်
စိတ္ကူးေတြနဲ႕ပဲ မက္ေနပါရေစေနာ္
(အဲဒီ ပံုရိပ္ေလးေတြမွ မပါရင္
အိပ္မက္ေတြလည္း မျဖစ္နိုင္ေတာ့လို႕ပါ
ေကာင္မေလးေရ)

သတိရေပးပါ၊ ေကာင္မေလးေရ..
ရည္ရြယ္ထားတဲ့ "ကဗ်ာနဲ႕ ပန္းေတြ
ေမႊးပါတယ္" လုိ႕ ေျပာတဲ့အခါမွ
ငါနဲ႕ အလြမ္းေတြလည္း
ေဝးပါမယ္ကြယ္...

****

ခ်စ္တယ္... နင္ရဲ႕
သိုက္စိုး

ဆယ္လမြန္ ငါးတို႔ အျပန္...

အားလံုးပဲ.. သႀကၤန္အပါအဝင္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြရတုန္း ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ျပန္အံုးမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အားလံုးကို ဒီကပဲ နွဳတ္ဆက္ပါရေစ ခင္မ်ာ.. ဟိုေရာက္ရင္ေတာ့ MPT နဲ႔ စိတ္ေကာင္း ဝင္ခ်ိန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးရခ်ိန္ေလး တိုက္ဆိုင္ခဲ့လို႔ရွိရင္ ထပ္တင္ျဖစ္ပါ့မယ္.. တင္နိုင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားၾကည္႕ပါ့မယ္.. ဘေလာ့ေတြ အရင္လို လိုက္မဖတ္နိုင္မွာနဲ႔ ကြန္႔မန္႔ေတြ ျပန္မေရးနိုင္တာကိုေတာ့ ခြင့္လႊတ္ပါခင္မ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာ္ခြနည္းေတြ သိပ္မသိေသးလုိ႔... အားလံုးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေႏြရာသီ ရက္မ်ား ျဖစ္ပါေစလို႔... အခုမွရတဲ့ အခြင့္အေရးေလးတစ္ခုကို အလုအယက္တိုးေဝွ႔ လုိုက္ပါအံုးမယ္.. း)

မွတ္တိုင္မ်ား အက္ေဆး

မွတ္တိုင္မ်ားဟာ တခ်ိဳ႕အတြက္ စိုက္ထူစရာျဖစ္တယ္
မွတ္တိုင္မ်ားဟာ တခ်ိဳ႕အတြက္ ၿဖိဳလွဲစရာျဖစ္တယ္
မွတ္တိုင္မ်ားမွာ တခ်ိဳ႕ က်န္ခဲ့တယ္
မွတ္တိုင္မ်ားကို တခ်ိဳ႕က ခ်န္ခဲ့တယ္
တခ်ိဳ႕အတြက္ စမွတ္
တခ်ိဳ႕အတြက္ ဆံုးမွတ္
တခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ ၾကားမွတ္ျဖစ္တယ္
မွတ္တိုင္ေတြဟာ တည္ၿငိမ္ေနလိုက္ပံုမ်ား
ပုထုဇဥ္မဟုတ္ၾကတဲ့ အတိုင္းပဲ
ေတြးေတာတယ္၊ ေလ့လာတယ္၊
ဆင္ျခင္တယ္၊ ကလက္တက္တက္မရွိၾကဘူး
ဦးေနွာက္ကလြဲလို႔
က်န္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းေတြ မလွဳပ္ၾကဘူး
မလွဳပ္တတ္ဘူး။
ဒါဟာ မွတ္တိုင္ေတြရဲ႕ မ်ိဳးဆက္တစ္ေလ်ွာက္ လက္ကမ္းခဲ့တဲ့ အေမြအနွစ္ျဖစ္တယ္။

မွတ္တိုင္ေတြဟာ ျပန္ပါလို႔လဲ လက္မျပဘူး
လာပါလို႔လဲ လက္မယက္ဘူး
ဂ႐ုဏာကိုလည္း မေတာင့္တဘူး
လ်စ္လ်ဴ႐ွဳမွဳကိုလည္း အလွဴမခံခဲ့ဘူး
သူ႕နားမွာ လမ္းသလားေနတဲ့ ယာဥ္ေတြကိုလည္း အားမက်ဘူး။
သဝန္တိုၿပီး အိမ္ထဲမွာလည္း ပုန္းမေနဘူး
ကမာၻ႕စြမ္းအင္ျပဳန္းတီးေရး စီမံကိန္းမွာ သူမပါပါရေစနဲ႔တဲ့။
ဒါေပမယ့္ ဥေပကၡာကို လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားတဲ့ေနရာမွာေတာ့
ကားေပၚက စပါယ္ယာတစ္ေယာက္ကို သူ အတုခိုးခဲ့ပါတယ္တဲ့။
သူ႕စတိုင္လ္လိုမ်ိဳး သူ႕အနားမွာ မိန္႕မိန္႕ႀကီး လာရပ္ေစာင့္ေနသူေတြဟာ တစ္ခါတစ္ေလ ဒုနဲ႔ေဒး..
သူ႕ဖက္ရွင္ကို သံုးေဆာင္ၾကတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့
နွာေခါင္းပိတ္ထားရင္း သူကေျပာလိုက္တယ္။
ဒါေပမယ့္ အရာဝထၳဳေတြနဲ႔ ေခတ္ေတြေနာက္ လူေတြနဲ႔အတူ
ေျပးမလိုက္နိုင္တာကိုေတာ့ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ေတာင္းပန္ေၾကာင္းနဲ႕
သူတို႔ဟာ ခရီးကို စားသံုးသူမ်ား မဟုတ္၊ ခ်က္ျပဳတ္သူသက္သက္သာ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

တကယ္ေတာ့ မွတ္တိုင္ေတြဟာ တစ္ခုခုကို မေျပာခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး
ကၽြန္ေတာ္တို႔ နာယူဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့တာ။
မညႊန္ျပတာ မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မျမင္ခဲ့တာ
မေပးေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ ယူခဲ့ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတိမထားမိတာ။
မွတ္တိုင္ေတြက ျငင္းတယ္..
သူတို႔ဟာ သခၤ်ာပုစာၦမဟုတ္လို႔
ထုတ္စရာေတာ့ အေျဖမရွိပါဘူးတဲ့။

သူတို႕ကို နွုတ္ဆက္လက္ျပဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့သလား
ေက်းဇူးစကားဆိုဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့သလား
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတြဆီက ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းမွန္သမွ်ကို
တစ္ခုၿပီးတစ္ခု မၿငီးမျငဴ သူတို႔ ယူခဲ့ၾကတယ္၊
ေစာင့္ဆိုင္းျခင္း သီအိုရီမွာ သူတို႔ တဖက္ကမ္း ခတ္ခဲ့။
ေရာက္မလာသည္မ်ားကိုေတာ့ သူတို႔ ဟန္ေဆာင္ၿပီးပဲ ေမွ်ာ္ေနတာလား
ေရာက္လာသမ်ွဟာပဲ စိတ္တိုင္းမက်လို႔လား
ဒါမွမဟုတ္ စိတ္တိုင္းက်တဲ့ ေနရာမွာပဲ ေရာက္ေနလို႔လား
ဘယ္သူေတြဟာ မွတ္တိုင္ေတြလဲ။

ဖိတ္စာ

ယေန႔ ရာသီဥတု
သာယာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနသည္။
စိတ္အလိုမလိုက္ပါနွင့္
ျဖန္႔လွန္းထားေသာ
ဝတ္လစ္စလစ္ နွလံုးသားေတြကို
ျပန္႐ုတ္လိုက္ပါ။

အခ်ိန္ရ၊ လမ္းႀကံဳလို႔
အိမ္ခဏ ဝင္လည္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္
ျမင္ေနက် ေစ့ထားတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ေနာက္မွာ
ဝါးခနဲ အသံတစ္ခု ပုန္းမေနပါဘူး။
ဖြင့္ဝင္ခဲ့ပါ မိတ္ေဆြ..
ဂ်ိဳရာေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ေနဆဲ
ခတ္ႏြားတစ္ေကာင္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ
၂၃ဒီဂရီခြဲ လိုက္မေစာင္းနိုင္ေသးတဲ့
ပင္တိုင္ နွလံုးသားတစ္ခုကို
ေတြ႔ေကာင္းေတြ႔ရလိမ့္မယ္။

တံခါးကိုဖြင့္၊ ရဲရဲဆြဲဖြင့္
ေနာက္ၿပီး ရင္ဘတ္ကိုေတာ့
အင္း..
မရဲတရဲေလးျဖစ္ျဖစ္ ဟခ်င္ဟထားေပါ့။

မိုးေတြ မယိုပါဘူး။
ဂိုးေတြ မလိုပါဘူး။
အနိုင္ယူလိုစိတ္ျပင္းျပတဲ့ အခါသမယမွာလည္း
အယားေျပ ဗိုလ္စြဲခြင့္ေတြကို
နွစ္ဦးသေဘာတူ လိုက္ပြဲအသင့္နဲ႔
ကၽြန္ေတာ္က လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။

ေက်ာင္းရွိသည္၊ ျဖည္းျဖည္း ေျပာင္း..
အဲေလ.. ျဖည္းျဖည္းေမာင္းၿပီး ဝင္ခဲ့ပါ
ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရွိေနပါမယ္
ခင္မ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း
နွစ္ေယာက္ထဲ ကပ္ေဝးေနတာ ၾကာေပါ့။

၉၈ကတည္းက အသိမ္းလြန္ေနတဲ့
ကိုသန္းထိုက္လည္း ျပန္လာလိမ့္မယ္..
ဒီေန႔ေတာ့ ဝင္ခဲ့ေလဗ်ာ..
ေန႔ရက္ေတြ သစ္ၿပီး၊
က်ဳပ္တို႔ ေဟာင္းမသြားခင္ေလးမွာ
ေန႔ေဟာင္းေတြထဲ
က်ဳပ္တို႔ သစ္ခဲ့ၾကစို႔ရဲ႕..

သာယာခ်င္ေယာင္ေနတဲ့ ရာသီဥတုကို
ေနာက္ခံထားၿပီးေတာ့..
ပါရီမဟုတ္တဲ့ အရင္ေနရာမွာပဲ
အလကားေတြအေၾကာင္း
အလကား ထိုင္ေျပာရေအာင္..

ခန္႔ေန

Valentine Day က တစ္စံုတစ္ခု

ဒီေန႔ Valentine Day.. စာေမးပြဲေၾကာင့္ ဘာမွေတာ့ ထူးထူးျခားျခားတင္စရာ မရွိပါဘူး.. ဒါေပမယ့္ စာက်က္ေနရင္းက လက္ကျမင္းေၾကာထၿပီး ဒီပံုေလးေတြကို ႐ိုက္ျဖစ္သြားတယ္...

တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာ..
ေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီနဲ႔ ေဖ်ာ္ရည္ခြက္ေတြ
ေမွာက္ကာေနၿပီ..
ေျခာက္ကာ ေႂကြၿပီး က်ေနတဲ့ ေႏြသစ္ပင္ ငါ့ဆီ..
ေဖ်ာက္ကာေျဖမရတဲ့ တျပည္က မင္းအေၾကာင္းေတြ..
ဝိညာဥ္ေတြလို စာေရးခါနီးလက္ေတြထံ လာပူးကာ..
ဒီတစ္ညမက
ငါ ႐ူးခဲ့ပါတယ္ ေက်ာင္းသူေရ..
...............................................................................................................................................

Participants of photography
Director of photography- Eduking
Models- 2 sockets (made in china)
Setting Designer- Eduking
Costume Designer- Eduking
Producer- Eduking

တယ္လီဖုန္းကင္မရာေလးကို အသံုးျပဳထားတာေၾကာင့္ ကြာလတီေတာ့ မလန္းဘူးဗ်ာ.. ေဆာ့ဖ္ဝဲကလည္း photoshop ေလးေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မသံုးတတ္လို႔.. Image manager နဲ႔ powerpoint ေလးပဲ ေပါင္းၿပီး edit လုပ္ခဲ့တာပါ.. း) ခ်စ္သူေတြေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက အလြမ္းေတြကူးစက္သြားရင္ ခြင့္လႊတ္ဗ်ာ.. ခင္မ်ားတို႔လည္း တစ္ခါတုန္းက ဒီလိုပဲ တစ္ေယာက္ထဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာ ဟုတ္ဖူးလား.. :D

ေနာက္ဆက္တြဲ-မွတ္ခ်က္။ ။ ပံုေလးေတြကို Ripway ကေန ျပန္တင္ထားပါတယ္.. အခုတေလာ Blogspotကေန ဓါတ္ပံု Upload တင္တာေတြ တခ်ိဳ႕ဆီမွာ မျမင္ရဘူးလို႕ သိရတယ္.. ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ျပန္ၾကည္႕ၾကည္႕ေတာ့ ဖိုင္က broken ျဖစ္ေနတယ္.. Virus ေၾကာင့္ျဖစ္နိုင္တယ္လို႔ ေျပာတာၾကားဖူးလို႔ စိုးရိမ္မိတယ္။

Diary 10.02.09

ဒီေန႔ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၀ရက္.
မနက္စာ- ေကာ္ဖီမစ္နဲ႔ ငွက္ေပ်ာသီး
စာေမးပြဲဖြင့္ရန္ (၆)ရက္သာလို
ကိစၥေပါင္းစံု ေခါင္းထဲမွာ ၿပံဳ
တစ္ခါတစ္ခါ ျပင္သစ္၊ တစ္ခါတစ္ခါ ျမန္မာ၊
စာေမးပြဲၿပီးတာနဲ႔ ေတြ႕ၾကမယ့္လူေတြ၊ ေတြ႕ရမယ့္လူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး
ဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္ ျပန္မယ့္ရက္ကို ေနာက္ဆုတ္ရလိမ့္မယ္..
လုပ္စရာေတြက မရွိရင္လည္း အရွင္း၊
ရွိရင္လည္း ဆိုင္ပိတ္ခါနီးမွ စုၿပံဳလာၿပီ..
ေစာေစာစီးစီးေတာ့ queueလာ မလုပ္ၾကဘူး..
ညည္းတြားတာလား... မဟုတ္ပါဘူး..
ကိုယ္ခ်စ္လို႔မွ ကိုယ္ယူခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြဆိုေတာ့..
ေမတၱာပ်က္ေတာ့လည္း သစၥာနဲ႔ ဆက္ရမွာေပါ့..
(အေဒၚတစ္ေယာက္ေျပာသလို)
အရည္မရ၊ မဖတ္မရေတြေတာ့ မျဖစ္တန္ေကာင္းပါဘူး...
ေျပာမျပတတ္တဲ့ တစ္ခုခုေတာ့ ရေနတယ္ထင္တာပဲ..
အျမင္ေတြလြဲေနရင္လည္း ရွင္းမျပခ်င္ေတာ့ဘူး..
ကိုယ္ဘာေကာင္လဲ ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိပ္မကြဲခ်င္ေသး ျဖစ္ေနလို႔..
ၿပိဳင္တူ လိုက္ၿပီး မတက္နိုင္ရင္ေတာင္မွ၊
ေနာက္ကေန ညာသံေလး ထည္႕ေပးမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္..
အင္း.. သူမ်ားအတြဲေတြျမင္ရင္ေတာ့ အားက်သလိုရွိသား.. ေမေမ..

ေဖေဖာ္ဝါရီ သူရဲေကာင္းမ်ားသို႔

ေဖေဖာ္ဝါရီဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေလးစားရတဲ့ သူနွစ္ဦးရဲ႕ အမွတ္တရေန႔ရက္ေတြေၾကာင့္ ထူးျခားတဲ့ လတစ္လေပါ့.. တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ ေမြးဖြားခဲ့သူ.. တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ ကြယ္လြန္ခဲ့သူ..

ပထမတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဗမာျပည္ အာဇာနည္ လြတ္လပ္ဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျဖစ္ပါတယ္.. ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေမြးေန႔ဟာ ဒီလ ၁၃ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္ပါတယ္..
ျမန္မာနိုင္ငံမွာေတာ့ ကေလးမ်ားေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ပါတယ္.. ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ၁၉၁၅ခုနွစ္က ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃မွာ ေမြးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္..ထိန္လင္းဆိုတာ သူ႕ရဲ႕နာမည္အရင္းေပ့ါ။ သူ႔အထၳဳပၸတၱိထဲမွာေတာ့ ေဖေဖာ္ဝါရီ (၁၃)ရက္ေန႔ဟာ သူပုန္ေတြ ေမြးတဲ့ေန႔ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေတာ္လွန္သူေတြ ေမြးတဲ့ေန႔လို႔ သူေဗဒင္တစ္ခုမွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္တဲ့.. မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းစာအုပ္ေတြကို ဆယ္တန္းတက္ေနတုန္းက လိုက္စုခဲ့ဖူးတယ္.. မိန္႔ခြန္းေတြကိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အသံဖိုင္ေတြအေနနဲ႔ ရခဲ့တယ္.. အသက္ (၃၃) နွစ္ ၁၉၄၇မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့တယ္.. ကြယ္လြန္ခ်ိန္ သိပ္ေစာေနေပမဲ့လည္း သူ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြဟာ ဒီေန႔၊ ဒီအခ်ိန္ထိကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာနိုင္ငံသားတိုင္းအတြက္ မရပ္ေသးတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြ ျဖစ္ထြန္းေနတုန္းပဲ။
ဒါေပမယ့္ ၅၂နွစ္ အလြန္က သူ ဆိုလိုခ်င္တဲ့ လြတ္လပ္ေရးဟာေတာ့ ျပည္သူေတြဆီကို ဒီေန႔အထိ အျပည္႕အဝေရာက္မလာေသးဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္မိတယ္ဗ်ာ..

ပံု. ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း
.............................................................................................................

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ကပဲ.. အဆိုေတာ္ ဦးခင္ဝမ္းပါ။ (တိုက္ဆိုင္စြာပဲ ၁၉၄၇ခုနွစ္ နိုဝင္ဘာ ၂၄မွာ သူ႔ကုိ ေမြးဖြားခဲ့တယ္..) သူ႔ အေဖဟာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းက ျမန္မာျပည္ထဲမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္..
သူ႕သီခ်င္းေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အႀကိဳက္ဆံုးေတြထဲမွာ ပါဝင္ခဲ့တယ္..
အမ်ားႀကီး ကၽြန္ေတာ္ နားမေထာင္ဖူးဘူး.. ငယ္ငယ္တုန္းက (အေဖဖြင့္လို႔) တခါတေလၾကားဖူးေပမယ့္ စြဲစြဲၿမဲၿမဲႀကီးေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ဘူး..
အခုေနာက္ပိုင္းမွ ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္ရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ ျပန္ရွာဖတ္ရင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဦးခင္ဝမ္းသီခ်င္းေတြကို ဒုတိယံမိ ေသခ်ာျပန္နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္..
သူဟာ အဆိုေတာ္အျဖစ္တင္မဟုတ္ပါဘူး၊ ပန္းခ်ီမွာေရာ စာေပမွာပါ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ စြယ္စံုအနုပညာရွင္တစ္ေယာက္ေပါ့.. အဲဒီတုန္းက ျမန္မာေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီလွဳပ္ရွားမွဳမွာလည္း ပါဝင္ ေမာင္းနွင္ခဲ့တယ္..
ကၽြန္ေတာ္နွစ္သက္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ သီခ်င္းစာသားေတြဟာ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကဗ်ာေတြလိုပဲ.. ကဗ်ာစာသားေတြကို သံစဥ္ထည္႕ၿပီး ရြတ္ျပသြားလိုက္တာ.. တစ္ေၾကာင္းခ်င္းစီဟာ ဘယ္နွခါနားေထာင္ နားေထာင္ မ႐ိုးနိုင္ဘူး..
"နဒီမဂၤလာ" "ဆယ္လမြန္ ငါးတို႔အျပန္" "ျပည္မွာ ေဆာင္း" "အေမ" "ဧရာဝတီ" သီခ်င္းေတြမွာေပါ့။

အေနေဝး.. ေရအေဝးမွာ..
ဆံုး႐ွဳံသြားရေတာ့မယ့္..
ျပည္မွာ ေဆာင္း..
ျပန္သင့္၊ မျပန္သင့္..
ဆံုးျဖတ္ခြင့္ မရွိေတာ့တဲ့.. ျပည္မွာ ေဆာင္း..

စာသားေလးရဲ႕ အဆြဲမွာ သူ႔အသံဟာ မနိုင္သလိုေလးျဖစ္သြားခဲ့တယ္ (ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိတာပါ)
အဲဒါေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ နားထဲ စြဲထင္က်န္ခဲ့တယ္.. နားေထာင္မိလိုက္တိုင္းမွာ ျပည္အလြမ္းေတြကို ျပန္ဆြေပးမိေနသလိုပဲ။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုတဲ့ ဒီဇင္ဘာမွာေပါ့။
ေနာက္တစ္ပုဒ္ “ဆယ္လမြန္ ငါးတို႔အျပန္” ထဲက “ငယ္ရြယ္စဥ္ ရွာေဖြစြန္႔ခဲ့ၿပီ” ဆိုတဲ့ စာသားေလး၊ နဒီမဂၤလာထဲက “ပူေလာင္ကၽြမ္းတဲ့ နွလံုးသားကို္ယ့္အသည္းကို ဟန္ေဆာင္နွစ္သိမ့္ထားမယ္ေလ” ဆိုတဲ့စာသားေတြကလည္း သိပ္ကို အဓိပၸါယ္ ျပည္႔ဝလြန္းတယ္။ ဦးခင္ဝမ္း၊ ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္တို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္ အခုေနာက္ပိုင္းမွ သိခြင့္၊ ဂုဏ္ယူခြင့္ရတဲ့ ျပည္ၿမိဳ႕သား အနုပညာရွင္ေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ ခ်န္ခဲ့တဲ့ အနုပညာပစၥည္းေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ခြင့္ရေပမယ့္ သူတိုနဲ႔ ရင္းနွီးခင္မင္ခြင့္ကိုေတာ့ မရနိုင္ေတာ့ပါဘူး..
ခရမ္းနုေရာင္နွင္း၊ ဦးခင္ဝမ္း ဟာ ၂၀၀၀ခုနွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၃ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္.
Download Link: ခင္ဝမ္း- စိတ္ႀကိဳက္ျပန္ဆိုေတးမ်ား

Ref: http://www.aungsan.com/ (Image)
http://www.myanmar.gov.mm/myanmartimes/no3/khin.htm (Image and Article)
http://mp3.mmblogs.net

ဟာသစာ (ကိုကိုေပါ)

ဟာသစာေလးတစ္ခုပါ.. ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့တာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ.. ရယ္ရမယ္လို႔ေတာ့ ထင္တာပဲ.. ဟီး.. ဒါေပမယ့္ ဘာအဓိပၸါယ္ထြက္ေနမွန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မသိဘူးဗ်.. အေပ်ာ္ေပါ့ဗ်ာ.. း)
ေၾသာ္.. ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ blog ေလးကို လာဖတ္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ ကိုATM နဲ႔ Harryတို႔ကိုလည္း (ေနာက္က်)ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.. အဲဒီေန႔က စိတ္ထဲ ေပ်ာ္သြားတာနဲ႔ ေက်းဇူးတင္စကားဆိုဖို႔ေတာင္ ေမ့သြားတယ္.. :) စာေမးပြဲေတြလည္း ေျဖနိုင္ပါေစ..

....................................................................................................................

ခ်စ္လွစြာေသာ ပန္းကေလးရယ္..

ဒီ ဒဏ္ရာဟာ အနာသိေပမဲ့ ေဆးမရွိပါဘူး..
အိုးခ်င္းထားလို႕ အိုးခ်င္းထိမိတဲ့သေဘာတရားအရ ကိုယ့္မွာ စားရကန္ႀကံဳလို႕ မုတ္ဆိတ္ပ်ားစြဲၿပီ ထင္လိုက္တာ..
အစြဲခံရတာ ပ်ားမဟုတ္ဘဲ.. က်ားျဖစ္ေနပါေကာလား..
ဆက္ၿပီးေတာ့ စားရမွာလည္း သဲတရွပ္ရွပ္၊ လႊင့္ပစ္ဖို႕ကလည္း အဆီတဝင္းဝင္းနဲ႕ ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့..
စစ္မေရာက္ခင္ ျမားကုန္တယ္ပဲေျပာေျပာ.. ငါးစိမ္းကို ျမင္လို႕ ငါးကင္နဲ႕တူတဲ့ မင္းေလးကို ပစ္တယ္ပဲ ေျပာေျပာ..
သူေကာင္းျဖစ္ဖို႕အတြက္ ကိုယ္တစ္ရြာေျပာင္းဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါၿပီ.. ဒါေပမယ့္ မစားရတဲ့ မင္းေလးကို သဲနဲ႕ေတာ့ မပက္ခဲ့ဘူးေနာ္..
ကိုယ့္မွာက မိဘေတြ ဆံုးမထားသလို "ဘဲဥေပၚ ေက်ာက္ျပင္က်လည္း ဘဲဥကြဲ၊ ေက်ာက္ျပင္ေပၚ ဘဲဥက်လည္း ဘဲဥပဲ ကြဲ"ရမယ့္အျဖစ္ကရွိေနေတာ့...
အားမတန္ဘူးထင္တာနဲ႕ မာန္လည္း ေလ်ာ့လိုက္တာပါ..
မညားေသာ ခ်စ္သူ၊ မေသေသာ ေဆးသမား ဆိုတဲ့ စကားပံုလည္း ရွိတာပဲေလ...
ဒီၾကားထဲ မင္းမိဘေတြက စိန္ေကာင္းေက်ာက္ေကာင္း ေရာင္းေနခ်ိန္ဆို ေဆး႐ုိးသည္က ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔ ဝင္ပါလိုက္ေသးတယ္..
တကယ္ဆို ရြာနားကျမက္ကို ရြာႏြားျပန္မစားတတ္တာလည္း မင္းေလး နားလည္သင့္ပါတယ္.
ဒါေၾကာင့္ ေနာင္ထပ္ေတြ႕ျဖစ္ရင္ ဆင္ျဖဴမ်က္နွာ၊ ဆင္မဲ မၾကည္႕ဝ့ံသလိုပဲ မဆိုင္သလိုေနေပးရင္း..
ကိုယ့္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကို ေမႊးတုန္းပန္ၿပီး နံေတာ့ ပစ္လို႕ ရိုးစြပ္ခ်င္လည္း ရိုးစြပ္လိုက္ပါ..
ဆုပ္လည္းဆူး စားလည္း႐ူးမယ့္ အေျခအေန မေရာက္ခင္ ၾကာၾကာဝါးမယ့္ သြားဆိုတာ.. အရိုးေတြကိုေတာ့ ၾကည္႕ေရွာင္တတ္ရမယ္ မဟုတ္လား...

ခ်စ္ဖူးတဲ့..
ကိုကိုေပါ

....................................................................................................................