မသိရင္ခက္မယ့္ အိမ္ေဘးက မနက္ျဖန္ေတြ

႐ုတ္တရက္ၾကည္႕လိုက္ရင္ေတာ့ ဒါဟာ လယ္ထြန္သြား ႏြားေမ့ေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီးမ်ားေပါ့.. ေသခ်ာၾကည္႕ကာမွ ၁၉ရာစုက ၂ထပ္တိုက္ သခ်ဳိင္းအေဆာက္အဦးႀကီးမွန္း ေတြ႕မယ္.. ဒါေတာင္ ေရးေရးကေလး.. ဒါမယ့္ ဘဲလ္တီးတဲ့အခါ ေအာက္ထပ္မွာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေကာ္ဖီဆက္ဖို႔အတြက္ ဝန္မေလးၾကတဲ့ စိတ္ကေတာ့ ရွိတုန္းပဲ.. အဲဒီ ဘလက္အင္ဝွဳိက္ ေကာ္ဖီေတြထဲ အသည္းနွလံုးေတြ ေပါေလာေပၚေနတဲ့ တခ်ိဳ႕တေလေန႔ေတြက် ကၽြန္ေတာ္တို႔ နာမည္အသစ္ေတြ ရၾကတယ္ေလ.. ေနဝင္ရီတေရာ၊ အ႐ုဏ္မိုးေသာက္ေတြ၊ မိုးေမွာက္ေတြ၊ အျပန္အလွန္ မ်ိဳခ်ေနရတာေတြ၊ (တခ်ိဳ႕လည္း နင္ေနတာေတြ)၊ ထမင္းသိုးေတြ၊ တနင့္တပိုးေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္ျပဇာတ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ညစာကိုသာ စားသံုးသူမ်ားျဖစ္ၿပီး အလြယ္တကူ စိတ္မဆိုးတတ္လ်က္ ေန႔စဥ္အမွားတစ္ခုကို ျပုလုပ္ဖန္တီးၿပီး ကုသိုလ္ျပဳၾကရာမွာ ပုံသဏၭာန္အားျဖင့္ေတာ့ ဒါဟာ အေကြးႀကီး၊ အဝိုက္ႀကီး ျဖစ္ေနေပလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လက္ခေမာင္းခတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေရငတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆို တစ္ေယာက္ေသြးကို တစ္ေယာက္ေဖါက္တိုက္ဖုိ႔ အသင့္ရွိၾကတယ္။ ဘယ္သူ႔အလိုေတာ္က်မွ မဟုတ္ပါဘူး။

သက္ဆိုင္ရာလူငယ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို နိစၥဓူဝ မ်က္လံုးေဒါက္ျဖဳတ္ၾကည္႕ေနၾကတာပဲ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ မမူးတဲ့အျပင္ ေနာက္ဆုံးမိနစ္မွ ကပ္ဝင္သြားတဲ့ စည္းခ်က္ေတြကိုေတာင္ အိပ္ယာဝင္တိုင္း အာ႐ံုျပဳနိုင္ၾကေသးတယ္.. မိုးလင္းတိုင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အသက္ရွင္ေနတာကို ေတြ႕ရရင္ ယူႀကံဳးမရဖက္ငိုၾက။ ဘဝေနနည္းေတြကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ၾက၊ ျဖည္႕စြက္ၾက.. အလိုေလ်ာက္ ဖြင့္၊ပိတ္ တံခါးေတြမွာ ကပ္ထားတဲ့ “တာဝန္ရွိသူမွအပ အျပင္လူမဝင္ရ” စာရြက္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿပိဳင္တူ စုတ္ၿဖဲၾက၊ တခ်ိဳ႕လည္း ေဆးေတြနဲ႔ ပက္ျဖန္း.. ရာသီခ်ိန္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ရန္သူ႔နယ္ေျမထဲက တခမ္းတနား အရိပ္ျပပြဲေတာ္မ်ားဆီ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲလိုက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တေတြအတြက္ေတာ့ ဒါဟာ တကယ့္ကို ခံုမင္ဖြယ္အတိနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေတြပါပဲ။ ရွင္ေၾကာင္းႀကံစည္မွဳနဲ႔ တရားစြဲမယ့္ ဝတ္လံုေတာ္ရမ်ားဆိုတာလည္း မေတြ႕မိပါဘူး။ ရာထူးတိုးစရာမလို၊ တေဘာင္ေတြမလို၊ လုယက္စရာမလို၊ တဒဂၤ တံတားခင္းအိပ္မက္ေတြမလို၊ ဇြန္း ခက္ရင္းခ်င္း ထိခတ္သံေတြမလိုဘူးဗ်ာ.. ခ်စ္သူခင္စ ကုထၳိယ၊ ပုရိသကိုေတြ႕တဲ့အခါမ်ားမွာေလ သူ႔ထံပါး ေခါင္းပံုျဖတ္ အသက္ေပးရတာကိုပဲ ဆုလာဘ္ႀကီးတစ္ခုလို ခံယူရင္း “ဒီဘဝအတြက္ ေနာက္တစ္ေယာက္ မရွိနိုင္ဘူးဆိုတဲ့အခါ.. ဒါဟာ အေကာင္းဆံုး သက္ေသ/သတ္ေသ ျပခ်က္သာလွ်င္ မဟုတ္ေပဘူးလား..”

ရႊပ္ (ဓါးနွင့္ အေရျပား ၿငိသြားသံ)

ခန္႔ေန

ပ်င္းရိျခင္းမ်ားနွင့္ ဖက္လဲွတကင္း

တစ္နာရီကုန္ တစ္နာရီခမ္း

တစ္ရာသီကုန္ တစ္ရာသီခမ္း

ေရကုန္ ေရခမ္း

ကဗ်ာကုန္ ကဗ်ာခမ္းပဲ

မေျပးေသာ္လည္း ကန္ရာရွိ

မျပည္႕ေပမယ့္ လွံ်လ်က္ရွိေနေသာ

ထိုင္းမွိဳင္းျခင္းနည္းနည္း

ေလးလံျခင္းမ်ားမ်ား ကြန္႔ျမဴးလ်က္

ဆူပူမွဳျဖင့္ ကဗ်ာမေရးနိုင္

မင္းမဲ့စ႐ုိက္ျဖင့္ ကဗ်ာမေရးနိုင္

အေျခခံအာ႐ံုခံစားမွဳျဖင့္သာ ကဗ်ာေရးနိုင္တယ္လို႔

Access Denied ေတြရွိတဲ့

သူ႕ ၿမို႕ကေလးကို ဘာသာျပန္ၾကည္႕ခိုက္

ကဗ်ာဟာ

ရပ္

ၾကည္႕

သြား လား

ကဗ်ာဟာ ရပ္ၾကည္႕သြားသလား

(ဒါမွမဟုတ္)

ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ လမ္းေၾကာင္းျမန္လား..

မိတ္ကပ္မဲ့ေသာ ဧည္႕ခံပြဲမ်ားအတြင္း

လက္ဝါးေစာင္းေပးျခင္း သည္းညည္းခံလ်က္

ထိုင္းမွိဳင္းျခင္းနည္းနည္း

ေလးလံျခင္းမ်ားမ်ား ကြန္႔ျမဴးလ်က္

ေနထိေပမယ့္လို႔ ထိုင္၍မသာ

ေနထိေပမယ့္ ထိုင္ေနတဲ့မသာ.သာ.သာ.

အဆိပ္ရွိတဲ့ဟာ

ကိုယ့္အဆိပ္ ကိုယ္ျပန္သင့္လို႔

ေသသြားရွာေပါ့။

ေျမြေျခာက္႐ုပ္ကေလးတစ္႐ုပ္လို

သူ႔ကို ကေလးမ်ားက ကိုင္တြယ္ေဆာ့ကစားၾကသည္။

ခန္႔ေန

စိတ္တစ္စ၊ စိတ္နွစ္စနွင့္ `စိတ္´ပါ ၀င္စားေနေသာ စိတ္ကားလံုးမ်ား

စိတ္နဲ႔ စိတ္ဟာ
စိတ္အခန္႔မသင့္လို႔
စိတ္သေဘာထားခ်င္း မတိုက္ဆိုင္ၾကေတာ့လို႔
စိတ္ကြာရွင္းတယ္ပဲ ေခၚမလား..
စိတ္ခြာၿပဲတယ္ပဲ ေျပာမလား..
ေပကပ္ကပ္နဲ႔
အဲဒီ`စိတ္´ဆိုတဲ့ဟာေလးဟာေလ
ေျပာစကားလည္း နားမေထာင္
ေျပာထားရဲ႕သားနဲ႔
အဆာစိတ္မ်ားသင့္ေနသလားမသိ..
မဟုတ္.. အစာနဲ႔ စိတ္မ်ား မသင့္သလားမသိ
တစ္စိတ္ကို တစ္အိတ္လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ စိတ္ပဲ
(ဒါမယ့္ ဖားေကာက္မယ့္အိတ္)
တစ္ေယာက္ထဲေန တစ္စိတ္ထဲထားေပမယ့္
စိတ္ဟာ ေပါက္လိုက္၊ ေဖါက္လုိက္
တ `ပဲ´ `ပဲ´နဲ႔
ပဲကုလားဟင္း စားခ်င္ေနရွာတဲ့ စိတ္/ဆိတ္ ကေလးမ်ားလား..
ေကာင္းတဲ့စိတ္၊ မေကာင္းတဲ့စိတ္
စိတ္နာမက်ခင္ စိတ္ခံတြင္းက ထြက္လာတတ္တဲ့
ဆရာေခ်ာရဲ႕ စိတ္အန္ဖတ္မ်ား..
ေကာင္းလည္း ဒီစိတ္၊ မေကာင္းလည္း ဒီစိတ္
ဣႆာမစၦရိယစိတ္
အခ်ဥ္ေပါက္ခဲ့ရေသာ အတိတ္စိတ္မ်ားဟု ဆိုေလေတာ့
"ေအာင္မယ္.. မင္းဘာမင္း စည္းကမ္းမရွိလို႔
စိတ္မစင္စြန္႔ခ်င္တဲ့ ေနရာစြန္႔
စိတ္ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့ဟာ
ငါနဲ႔ ဘာဆိုင္လဲကြ"
"အင္.. စိကၱစိုးဆိုတာ.. ခင္မ်ားလား.."
"ေအး.. ဟုတ္တယ္.. ဒီၿမိဳ႕ရဲ႕
စိတ္ပ်က္ စိတ္ေလွ်ာ ေရာဂါသည္ထဲမွာေတာ့
ငါဟာ ေခါင္းေဆာင္ပဲ"
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ..
ဖတ္ခနဲ..
စိတ္ျပတ္သြားတယ္။


ခန္႔ေန

အထၳဳပၸတၱိ

လမ္းေတြေပၚ
ေခြးေတြေဟာင္ေနတာ ျမင္ေတာ့
ငါ့အဆာေလာင္ဆံုးကို ေတြ႔လိုက္တယ္။

ကိုယ့္ေသြးေၾကာထဲ
ကိုယ္ေတာင္ အနွံ႕မေရာက္ဘူး
အနုပညာဆိုတာကလည္း
အရူးေလာက္မွ မေပါက္ေျမာက္ မဟစ္ေအာ္
အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္နိုင္ေတာ့
ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဟာေနတဲ့ဇာတ္ကြက္ထဲ
ငါ့ကိုယ္ငါ ေဆာင့္ကန္ခ်လို႔
ငါ့ေနာက္မွာ ငါရပ္လိုက္တယ္။ ။

မိုးေ၀း
၂၀၀၀ ခုနွစ္
("သူပဲအၾကမ္း သူပဲအေခ်ာ"ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ဟန္ခ်က္

ဒီေန႔ ပံုမမွန္တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ဆိုတာ တစ္ေန႔လံုး တယ္လီဖုန္းသံမ်ားနွင့္ ကင္းေ၀းေနျခင္းမွ စတင္ခဲ့ေၾကာင္းကို ေခါင္းေနာက္ေနာက္ျဖင့္ျပန္လည္ စဥ္းစားရင္း `ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားေနၿပီထင္တယ္ ေမေမ´လို႔ ေျပာမိကာမွ အဖ်ားတိုးသြားလို႔.. တစ္နွစ္လံုးစာ အတိုးဖ်ား ဖ်ားရင္း.. ခုတင္ေပၚတေရး.. ၾကမ္းျပင္ေပၚတစ္ေခြ.. တစ္ေယာက္ထဲဆိုေပမယ့္ စိတ္ထဲကေတာ့ အေဖာ္ေတြဆီ.. မဆီမဆိုင္နဲ႔ `ဂ႐ုစိုက္ေနာ္´ဆိုတဲ့ မတန္မရာ တစ္ခြန္းတစ္ေလေလာက္ၾကားရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ.. အေတြးေတြကိုလည္း ကေလးေတြလို ပံုေျပာျပၿပီး ျပန္ေခ်ာ့သိပ္ကာရယ္။ ၀ုန္းခနဲ အိပ္မက္က လန္႔နိုးရင္း ကစဥ္႕ကလ်ား.. ေခါင္မိုးက ေရစက္က်သံေတြဟာ ရင္ဘတ္တည္႕တည္႕ကိုပဲ ၈၀၀တန္ ဖရဲသီးလံုးမ်ားနွင့္ ပစ္ေပါက္ေနသကဲ့သို႔.. လူးရင္းလြန္႔ရင္း.. ေစာင့္စားရင္း.. ဒိုင္ယာရီဖြင့္ေတာ့လည္း ဒဏ္ရာေတြဟာ ရီျပေနသလို.. နံရံတစ္ေထာင့္မွာ ေခြရင္း.. ဒီ`ရွင္တမ္းစာ´စာအုပ္ထဲ ဟိုစြယ္ေတာ္ရြက္ေတြမ်ား ညႇပ္ထားမိရင္ သြားလႊတ္ပစ္ေနရအံုးမယ္.. အခုေတာ့ မလိုအပ္ေတာ့ဘူးေပါ့.. ဒန္ ဒန္.. ေန႔လည္ခင္းရဲ႕ အရိပ္က်ပံု က်နည္းေအာက္.. ျပန္အိပ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားရင္း.. ေနာက္ဆုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း ကိုယ္ေရွ႕ဆက္မိ.. blah blah blah.. ထမင္းမစားရေသးတာကို သတိရေတာ့မွ ဗိုက္ဆာလာသလိုလိုပင္.. အိပ္စက္ျခင္းသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လမ္းကို၀င္ေရာက္တဲ့အခါက်ရင္လည္း မ်က္လံုးေတြမွိတ္၊ စိတ္ကိုေလ်ာ့.. အိပ္တာေတာင္မွ အကန္႔ပိုင္စရာေတြ လိုလာပီထင္တယ္.. ဟင္း (သက္ျပင္းခ်သံ)...

ခန္႔ေန

ေျမနွိမ့္ရာ နွလံုးသားမွာ မင္းစိုက္ခဲ့တဲ့ လွံေတြနဲ႔

ေန႔နဲ႔ည တူေနခြင့္ကေလးကိုပဲ

ေန႔နဲ႔ည အတူေနခြင့္ေလးလို

သစ္ရြက္ေျခာက္ေလသံနဲ႔ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့

ငါဟာ “ယူ”ေနခ်င္ေသးလို႔..

မ်က္လံုးဖြင့္လိုက္ရင္ ေတြ႔ရမယ့္ကမာၻမွာ

ကံဆိုတာ နဂိုရွိမွ နကိုင္းထြက္တာပါ..

သတိရေနသူေလးေရ..

ဝန္ခံရရင္ေတာ့ ကိုယ္တကယ္ေၾကာက္တယ္..

ဘာကိုေၾကာက္ေနမွန္းမသိတဲ့ ေၾကာက္ျခင္းဟာ

ေၾကာက္ဖုိ႔အေကာင္းဆံုးပဲထင္တယ္။

မင္းကေရာ..

ကုိယ့္ကို နာက်င္ေစတဲ့စကားလံုးေတြ

ဘာေၾကာင့္ ေျပာထြက္ေနတာလဲဟင္..

သက္ျပင္းေတြကို တစ္ခ်က္ခ်င္း ေရလို႔ၾကည္႕ေတာ့မွ

လက္ဖ်ားေတြဟာ မင္းေၾကာင့္ ေအးစက္ခဲ့ရမွန္း ကိုယ္သိေတာ့တယ္

စကားလံုးေတြ ထိခဲ့ဖူးတဲ့ စာသူငယ္ေလးတစ္ေကာင္..

အသက္ျပင္းေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ...

ဒီနွဳတ္ခမ္းဖ်ားေလးေအာက္မွာ ငါဟာ အခါခါေသဆံုးၿပီး..

ဒီနွဳတ္ခမ္းဖ်ားေလးေၾကာင့္သာ အခါခါ ျပန္ရွင္သန္လို႔..

ရင္ကိုမခြဲလည္း အသည္းနွလံုးကို လွဴဒန္းေပးအပ္ထားၿပီးသားပါကြယ္..

ဤေကာင္းမွဳေၾကာင့္သာ

မျမင္ေယာင္ေဆာင္တဲ့မ်က္ဝန္း၊

ေရွာင္ၾကဥ္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔

ဥေပကၡာ မ်က္နွာထားေလးေတြရဲ႕ထံပါးမွ

အခါခပ္သိမ္း ကင္းလြတ္ၿငိမ္းသည္ျဖစ္၍...

ခန္႔ေန

4444 to 5555

အေပၚက ပံုေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ ဖတ္သူဦးေရ ၄၄၄၄ေရာက္ျပည္႕တဲ့ေန႔က အမွတ္တရအေနနဲ႔ record လုပ္ထားတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ၄၄၄၄ေရာက္ေျမာက္ျဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။ အဲဒါက ၂၀၀၉ (၇)လပိုင္း ၁၂ရက္ေန႔က။ အခု ၅၅၃၀ေက်ာ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ၅၅၅၅ေရာက္ေျမာက္ဟာ ဘယ္သူျဖစ္မလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲျပန္ျဖစ္ေနမလား။ တိုက္ဆိုင္မွဳတစ္ခုအေနနဲ႔ပါ။ နံပါတ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အယူလည္း မရွိပါဘူး။ အကယ္၍ စာဖတ္သူထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ c-box ထဲမွာ အမွတ္တရအေနနဲ႔ တစ္ခုခုေရးခဲ့ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းဆိုပါရေစ။ ဘေလာ့ရဲ႕ ေအာက္ေျခ Total Visitorဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ၾကည္႕နိုင္ပါတယ္။ reader interaction ေပါ့ေနာ္.. :)

ႀကိဳးစားလ်က္

ခန္႔ေန

နွင္းျဖဴေလးသို႔ ႐ိုးသားစြာျဖင့္

အရည္တလွည္႕၊ အေငြ႕တလွည္႕ ျဖစ္စဥ္အသီးသီးအား

အထပ္ထပ္ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးသည္႕အခါသမယတြင္

မတိုင္မီေန႔ ည

ပင္လယ္ျပင္ေရွ႕

နွစ္ဖက္ကမ္းဆီေသာ မွန္ေဘာင္ကေလးမ်ားထံမွ

တီးတိုး ဝင္ေရာက္လာေသာ

မ်က္ဝန္းေလးမ်ား၏ စြက္ဖက္ေနွာက္ယွက္ျခင္းအား

ကၽြန္ေတာ္သည္.. ဘီလူးစီးခံေနရသကဲ့သို႔၊

ေရွာင္တိမ္းျခင္း၊ ေအာ္ျမည္ျခင္း မျပဳနိုင္ဘဲလ်က္..

က်႐ွဳံးလ်က္၊ ျပန္ထလ်က္၊

က်ားတစ္ေကာင္လို ခုန္အုပ္မည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္လ်က္၊

ေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ

သိုးငယ္ေလးလို ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြ သိမ္ငယ္သြားလ်က္၊

ရရာလက္နက္ ဆြဲကိုင္လ်က္၊

ဒဏ္ရာေတြ ထပ္ရလ်က္၊ နာက်င္ခ်ိန္ေတြ တိုးလ်က္၊

အခ်စ္အေၾကာင္းအား နွုတ္ဖ်ားမွ မေျပာတတ္လ်က္၊

လက္ထဲတြင္ေတာ့

ခင္းက်င္းျပသမည္႕ အရုဏ္ဦးေလးကို

တစိုက္မတ္မတ္ ဆုပ္ကိုင္လ်က္...

ကၽြန္ေတာ္သည္

နွင္းျဖဴေလးတစ္ပြင့္ကို ျပန္လန္႔ေနလ်က္ရွိေသာ

ေနေရာင္တစ္ေပါက္ျဖစ္လ်က္။

ခန္႔ေန

ေမ (၃၁) - မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္

ေမ (၃၁)

မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Credit: http://panamiko.googlepages.com/myokyawtmyaing

~ မင္းမလိုခ်င္တဲ့..

ကိုယ့္အခ်စ္ေတြနဲ႔..

စိတ္ကူးလို႔ ႐ူးေနမိတယ္..

အခ်စ္ရယ္.. ~

~ လွလြန္းတဲ့ မင္းမ်က္နွာေလး..

လွည္႕လို႔ ၿပံုးပါအံုး..

မင္း မျမင္ခ်င္တဲ့ ကိုယ့္မ်က္နွာ..

မင္းကို သိပ္ေတြ႕ေနခ်င္တယ္ ~

အေနွာက္ အယွက္ေပးလြန္းတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ

မစဥ္းစားနဲ႔ေတာ့.. မင္းဦးေနွာက္ နုနုေလး..

ကိုယ့္ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲ သြားရင္..

မစဥ္းစားနဲ႔..

ကိုယ္ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ~

~ မိုးေတြ ေႁခြေနတဲ့ ေမ(၃၁)

ကိုယ့္စိတ္ေတြ ေလေနတဲ့ ေမ(၃၁)

နားလည္ေစခ်င္တဲ့ ကိုယ့္အခ်စ္ေတြ..

မင္းရဲ႕ အနားမွာ အၿမဲရွိေနပါတယ္..

ကိုယ့္အခ်စ္ေတြ.. ~

အစီရင္ခံစာ (13/02/2010)

ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း Blogေတြ ျပန္ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဟိုတစ္ေန႔က ကိုမိုးလွိုင္ညဆီကေန ဘေလာ့အသစ္တစ္ခုေတြ႕ခဲ့တယ္.. Burmese Potery Foundationတဲ့။ ကဗ်ာဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးေတြန႔ဲ၊ ကဗ်ာေဟာင္းေတြထဲက အေကာင္းဆံုးေတြ ျပန္လည္ စုစည္းတင္ထားတာျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နွစ္သက္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ side bar မွာ လင့္ခ္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္လင္ခ့္လုပ္ျဖစ္တာေတာ့ My Little World နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း စည္သူရဲ႕ ဘေလာ့ပါ။ Little World က ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ျဖစ္တာ နည္းနည္းၾကာၿပီ။ စည္သူကေတာ့ ကဗ်ာေတြ ေရးအားေကာင္းေနေလရဲ႕။

အခုေလာေလာဆယ္ ေက်ာင္းက (၄)ရက္ ဆက္တိုက္ပိတ္မယ္။ ျပန္ဖြင့္တာနဲ႔ (၃)ရက္တက္ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေကာလိပ္က်ာင္းသားဘဝ အဆံုးသတ္ပါၿပီ၊ (စာေမးပြဲ မက်ခဲ့ရင္ေပါ့ေလ) ေက်ာင္းပိတ္တဲ့အခါ ျမန္မာျပည္ ျပန္ရင္ေကာင္းမလား၊ ဒီမွာေနၿပီးပဲ အလုပ္ရွာရင္ ေကာင္းမလား.. စိတ္ေတြနဲ႔ ဒီရက္ပိုင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မရေသးျဖစ္ေနတယ္။ အလုပ္ရခဲ့ရင္က် ေနာက္ထပ္ ဒီလုိရက္ရွည္ျပန္နိုင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ဘူးထင္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုဖို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခု ျပန္သြားလိုက္ရင္လည္း ျပန္လာတဲ့အခါ အလုပ္ရွာရမယ့္ ဒုကၡနဲ႔ ေနဖို႔ pass ကိစၥေတြဘာေတြ ေခါင္းပိုစားရမယ္။ အခုတစ္ပတ္ေတာ့ project ကို ပိုအာ႐ံုထားသင့္လို႔ အဲဒီကိစၥေတြ သိပ္မထိခ်င္ေသးျဖစ္ေနတယ္။

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ဒီေန႔ တ႐ုတ္လို နွစ္သစ္ကူးေရာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ပါ တစ္ထပ္ထည္းက်တယ္ေနာ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း ဂုဏ္ျပဳစာေတြ ကဗ်ာေတြေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ အမ်ားအျပားေတြ႕ရလို႔ ဝမ္းသာမိတယ္။ ကိုေကာင္းကင္ကလည္း ေမြးေန႔အမွတ္တရ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ျဖစ္မယ္ဆိုလို႔ အားက်မိတယ္။ ဒီစာအုပ္အတြက္ သူအခ်ိန္ယူခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ တ႐ုတ္နွစ္ကူးကေတာ့ ဒီမွာ နည္းနည္းဒုကၡေရာက္တာက စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ ေစ်းေတြ မဖြင့္ဘူးေလ။ (၂)ရက္ေလာက္ ပိတ္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ ေနာက္ဆံုးဖြင့္တဲ့ရက္ ရိကၡာ စုေဆာင္းထားရမယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက နွံေကာင္ေလးက မိုးတြင္းအတြက္ မစုမိလို႔။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ေႏြနဲ႔တင္ စုေနရၿပီ။ (အဲ.. အမွန္ေတာ့ ဒီမွာ ဘယ္ရာသီရယ္လို႔ ေျပာလို႔ေတာ့ မရပါဘူး၊ ေရာေနတာကိုး)

ကဲ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုး အဆင္ေျပၾကပါေစ... ကၽြန္ေတာ္လည္း ကဗ်ာေတြေရးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး Blogကို Facebook ေပၚ တင္ရင္ ေကာင္းမလား.. စဥ္းစားေနတယ္။

သူ ေနျမင့္လို႔ ဒီအ႐ူးႀကီးရင့္ခဲ့

လူရႊင္ေတာ္ဆိုတာ

သူ အျမင္မေတာ္ရင္

ေရွာ္တတ္၊ ယွက္တတ္တဲ့သေဘာနဲ႔

ေပ်ာ္တတ္၊ ပ်က္တတ္တဲ့အေျပာ..

ဒါေပမယ့္လည္း

ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားနွစ္လံုးထဲကို

မင္း ဟားတိုက္ရယ္ေနတာေတာ့..

မင္းသမီးရယ္..

တဆိတ္..

နာက်င္မွဳေတြ နိုင္းခ်င္းနဲ႔

ေဟာဒီရင္ဘတ္ႀကီးကို သုပ္လိုက္သလို။

ခန္႔ေန

မ်က္မျမင္စိန္ေခၚသံမ်ားကို

တစ္ေန႔မွာ ငါဟာ ေရာဂါတစ္ခုကိုရခဲ့တယ္။

အမွန္ေတာ့ အဲဒါဟာ တျခားတစ္ခုခုလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္

ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ ေရာဂါလို႔ပဲထင္တယ္

ေရာဂါဆိုေတာ့ ေပ်ာက္ဖို႔ လုိတာေပါ့

ဒါေပမယ့္ အဲဒီေရာဂါဟာ တျခားေရာဂါေတြနဲ႔ မတူပဲသူ႔ကို ဂ႐ုမစိုက္မွ ေပ်ာက္တယ္တဲ့

ေဆးလံုး ေဆးျပားေတြ၊ ခြဲစိတ္မွဳေတြ ဂ႐ုစိုက္မွဳေတြ မလိုဘူး

ဒီအတိုင္းထားရင္ကို ေပ်ာက္ၿပီ

ဒါေပမယ့္ ခက္တာက လူေတြဟာ ငါ ေရာဂါရွိမွန္းသိေတာ့မွပဲငါ့ကို ဂ႐ုစိုက္လာၾကေတာ့တယ္

(H1N1 မဟုတ္တာ ေသခ်ာလို႔ေတာ့ ထင္ရဲ႕)

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါ့ေရာဂါဟာ တေန႔ထက္ တေန႔ပိုဆိုးလာတယ္။

အေၾကာင္းသိတဲ့ ဆရာဝန္ေတြကေတာ့ ငါ့နာမည္ ၾကားရင္ ေဝးေဝးကေရွာင္ေနၾကၿပီ။

ငါ့အေၾကာင္းဆို စကားစပ္လို႔ေတာင္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ဂ႐ုစိုက္မိေနမွာစိုးလို႔..ဒါေပမယ့္ နားမလည္လို႔၊ သနားၿပီး ဂ႐ုစိုက္မိသူေတြဟာ ရွိတုန္းပဲ..

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္မိေအာင္ႀကိဳးစားေနကာမွ၊ သူတို႔ေတြေၾကာင့္ ခက္ေနရတယ္..

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါ့ေရာဂါဟာ တေန႔ထက္ တေန႔ပိုဆိုးလာတယ္။

ညဖက္ေတြမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ကမာၻမေၾကသီခ်င္းကို ထဆိုလို႔..

တခါတခါ တယ္လီဖုန္းထဲက အသံေတြကို အမွန္ထင္ၿပီး ယံုမိလို႔..

တခါတေလက် အိႏိၵယရဲ႕ စာလံုးေပါင္းကို ငါေမ့သြားျပန္တယ္.

.....

ဒါေပမယ့္ လူေတြဟာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ငါ့အေၾကာင္းကို လ်စ္လ်ူရွဳလာနိုင္ၾကၿပီ

အရင္က ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ ေရာဂါအေၾကာင္းကိုလည္း မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး

အက္ေၾကာင္းေတြ ထပ္လာၿပီ၊ ဘူတာေတြ ဆိုက္ပါမ်ားသြားၿပီ။

အဲဒါေၾကာင့္မို႔

အခုဆိုရင္ ငါ့ရဲ႕ ေရာဂါဟာေတာ္ေတာ္ေလးသက္သာေနၿပီ

ငါတစ္ေယာက္ထဲ ဟိုးအေဝးမွာလည္း သြားေနျဖစ္တယ္ သိလား..

ဒါမယ့္ အဲဒီအေၾကာင္းကို စပ္စုၾကမွာစိုးလို႔ ေရာဂါေပ်ာက္ၿပီး နိုင္ငံျခားမွာသြားေနတယ္ဆိုၿပီး ပံုမွန္သတင္းတစ္ပုဒ္လႊင့္ဖို႔ ငါ့အိမ္ကိုေျပာခဲ့တယ္

အမွန္ေတာ့ လူေတြဟာ တစ္ေယာက္ထဲရွိေနျခင္းကို ဘာေၾကာင့္မို႔ မေရာင့္ရဲၾကတာလဲ..

နွစ္ေယာက္ရွိမွျဖစ္မယ္၊ သဘာဝက်မယ္ဆိုတာ.. သတၱိနည္းသူေတြရဲ႕ အလုပ္လား..

ကို႔ယို႔ကားယားကတိေတြကို ငါမုန္းပါတယ္..

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါဟာ ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး..

အဲဒီေလာင္ေတာင္ ေရာဂါရဲ႕အလိုကို လိုက္မိသတဲ့..

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ ငါ့ေရာဂါ ေပ်ာက္သြားတယ္ေပါ့..

အသက္႐ွဴသံေတြေတာင္ ငါ့ဆီ အဝင္အထြက္မလုပ္ေတာ့တဲ့အခါ။

ခန္႔ေန