မဂၤလာပါခင္မ်ာ...

ကၽြန္ေတာ္လည္း ပို႕စ္ အသစ္မတင္ျဖစ္တာ ၁လ ေက်ာ္သြားၿပီ.. လာလည္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကို အားလည္းနာရင္း ေက်းဇူးလည္း တင္ရင္းေပါ့… Comments ေတြက တြန္သံေပးေနလည္း ကၽြန္ေတာ္ eduking တစ္ေယာက္ အပ်င္းအိပ္မက္ရွည္ႀကီးက မနိုးထနိုင္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္ :D .. သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္.. “နင့္ကို ပံုမွန္တင္ရမယ္လို႕ ဘယ္သူေျပာလဲတဲ့” သူေျပာတာလည္း ဟုတ္သလို႕ေတာ့ ရွိသား။ ဒါေပမယ့္ ေရးေဖာ္ေရးဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတာ့ ေဝးသြားသလို ခံစားရတယ္.. ပံုမွန္မေရးျဖစ္ေပမယ့္လည္း တျခား Blog ေတြဆီေတာ့ အၿမဲတမ္း ဖတ္တာ၊ ေလ့လာတာေတြ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္…

ဒါနဲ႕ ဒီၾသဂုတ္လ ကုန္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ေလး တစ္နွစ္ျပည္႕ပါၿပီ ။ ျပန္စီစစ္ၾကည္႕ေတာ့ စုစုေပါင္း ပို႕စ္က ၅၂ ခုေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ တစ္ပတ္ကို တစ္ခုနွဳန္း နဲ႕ ကြက္တိပဲ.. ဒါေပမယ့္ ကြာလတီက အဓိက မဟုတ္လား :D ဟက္ဟက္.. ေနာက္တာ။ အစပထမရည္ရြယ္ခ်က္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဒိုင္ယာရီသေဘာ အဓိက ေရးၿပီး.. ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကား အေတြးေလးေတြ၊ တစ္ခါတစ္ေလ ျဖစ္လာတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးေတြ ထည္႕သြားဖို႕ပါ။ ဒါေၾကာင့္ Diary Pages လို႕ပဲ ေပးထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း ကဗ်ာေတြ၊ ဝထၳဳတိုေတြဘက္ကို ပိုေရာက္လာတာေတြ႕ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း လာလည္ၿပီး အားေပးက်ေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ ပိုျဖစ္မိတယ္။

အခုေရာက္ေနတဲ့ အေနအထားေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး နွစ္သက္မိပါတယ္။ ဒီ blog ကေန သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြရလာတယ္။ C-boxနဲ႕ Comments ေတြေၾကာင့္ စာေတြေရးတဲ့အခါ ပို confident ျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေရးျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းထဲမွာ အဲဒါဟာ အဓိကက်ေနတာေတြ႕ရတယ္။ အရင္က ေတြးမိတာ တစ္ေယာက္ထဲ ေရးမယ္ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕က်ေတာ့ ဖတ္မယ့္သူ မရွိတဲ့အခါ ေရးခ်င္စိတ္လည္း ေလ်ာ့လာတယ္။ ဒါကေတာ့ စာေရးသူတိုင္း ျဖစ္မိတဲ့ စိတ္ေလးတစ္ခုလို႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ကိုယ့္ေရးထားတဲ့ စာမူေလးကို အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေပးဖတ္ခ်င္မိတာပဲ။ အဲဒီအခါ သူငယ္ခ်င္းက ေကာင္းတယ္ဆိုရင္လည္း ဒီထက္ပိုေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္၊ မေကာင္းဘူးဆိုရင္လည္း တိုးတက္ခ်င္စိတ္ကေလး ျဖစ္လာၿပီး ဆက္ေရးမိတာပဲ။ အနည္းဆံုးေတာ့ c-box မွာ လာေအာ္တာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မေကာင္းပင္ျငားေသာ္လည္း သည္းခံၿပီး အျပဳသေဘာေဆာင္ ေရးေပးသြားတာမ်ိဳးေလးေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့.. :D

ဝန္ခံရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာေရးပ်င္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ.. ေနာက္ၿပီး ငယ္ငယ္ကတည္းက ျမန္မာစာဆိုရင္ ေၾကာက္တတ္တဲ့ စိတ္တစ္ခုလည္း ရွိတယ္ဗ်။..

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီ blog ေလးကို တစ္နွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာအထိ အဓိက ေမာင္းနွင္သြားတာဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ နွလံုးသားစက္ႀကီးထဲကို ပံုမွန္ ေလာင္ခ်ေပးေနတဲ့ ေရာင္းရင္းတို႕ရဲ႕ အာဟာရ ေလာင္စာဆီမ်ားသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း…

Poem part- 13

စာေမးပြဲ
စာလုပ္မလို႕ပဲ...
ဒါေပမယ့္ ဒဏ္ရာတစ္အုပ္နဲ႕
ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကို
ငါ ဘယ္လိုလုပ္
ေမာင္းထုတ္ရမလဲ ?

စိတ္မသက္သာစရာ သတင္းတစ္ခုၾကားလိုက္ရတယ္...
ကၽြန္ေတာ္ မရွိတဲ့ ေနရာတစ္ခုဆီ သူမ ထြက္ခြာေတာ့မယ္တဲ့...
အံ့ၾသျခင္းေတြနဲ႕ ..
မနက္ျဖန္ကလည္း စာေမးပြဲ..
ဒါေပမယ့္ ဒီည အိပ္မရေအာင္ လုပ္တာေတာ့ စာေတြ မဟုတ္ဘဲ၊
နင္ျဖစ္ေနတယ္ ေကာင္မေလး..

ေတာင္းဆိုျခင္း

ခူးေပးပါရေစ

သစၥာၾကယ္ေတြ

မမူပါဘဲ၊ ယူလွည္႕ပါ ခ်စ္သူ…

အေရာင္ခၽြတ္ထား စကားလံုးမ်ားက

အေရျပားဆိုရင္

သူ႕ထံပါးေအာက္

ခံစားခ်က္မ်ားက အေသြးအသား

အေပၚယံ အေရးအသားေတြ

ခ်ိတ္မွာတပ္

အခ်စ္ေတြကို အေပ်ာ္ႀကံ

မွ်ားယူလိုျခင္းလည္း မဟုတ္။

အနားက ၾကားလူေတြ

အမွားကူၾကမွာ (အေတြးမ်ိဳး)

က်ိတ္ေတြးရင္း ေမာ

စိတ္ေတြေလာရင္း…

ေျပာဖို႕ စကားတခ်ိဳ႕

မင္းေရွ႕ေမွာက္မွာ အေမာဆို႕ေနတာ ။

ဆြဲခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြရယ္

ၾကာလြန္းေနၿပီ..

ေပးေနက် ကဗ်ာေတြထဲ

အေတြးေတြ အသစ္မေျပာင္း

ခံစားခ်က္ေတြ အစစ္ျဖစ္ေၾကာင္း

ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းဆီက

သီအိုရီတစ္ခန္းနဲ႕

သက္ေသျပမယ္ကြယ္ ။

အနာဂတ္ထဲ

ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္တစ္ရက္

ေမွ်ာ္ရီေတြးလ်က္

ေကာ္ဖီေတြ ေအးစက္ကုန္သည္..

ျပည္သူ.. အေျဖကူလွည္႕ပါ..

အေဝးလမ္းလား…

အေျပး နမ္းမလား…

ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြ၊ story ေတြေရးတာ ခဏပဲျဖစ္ျဖစ္ ရပ္ထားခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ႀကိဳက္ မျဖစ္ေသးတာရယ္၊ Time management အပိုင္း အားနည္းတာရယ္၊ လာဖတ္ၾကသူေတြ အေနနဲ႕လည္း အက်ိဳးမျဖစ္ထြန္းဘူးလို႕ ယူဆလို႕ပါ။ တျခားအေၾကာင္းေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးပဲ ပိုတင္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ Blog နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံတစ္ခုကိုေတာ့ ေရာက္ေအာင္သြားမွာပါ။ အနည္းငယ္ေသာ လာေရာက္ဖတ္ရွဳ၊ အားေပးသူအားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးကမာၻပါဗ်ာ း)

Announcement

Dတစ္ခါေတာ့ NYPian ေတြရဲ႕ အလွည္႕...

သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ share ခ်င္လို႕ပါ။ ေဟာင္းေပမယ့္လည္း ေကာင္းေနဆဲ တစ္ပုဒ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဗိုလ္ထီး(စိုင္းထီဆိုင္)ဆိုထားၿပီး၊ ဆရာစိုင္းခမ္းလိတ္ရဲ႕ လက္ရာမြန္။ မင္းခေယာက္်ားပံုစံမ်ိဳး ေနာက္တစ္ပုဒ္လို႕ ေခၚလို႕ရမယ္ ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သီခ်င္းရဲ႕ Chorus အပိုဒ္ေရာက္သြားတိုင္း ခံစားခ်က္ေလးတစ္ခုဟာ စနားေထာင္စဥ္ အခ်ိန္ကအတိုင္းပဲ၊ မေျပာင္းလဲေသးဘူး။

ေမၿမိဳ႕ည

ေမၿမိဳ႕ည

ည . . . . ည . . . . ည . . ..

ေပ်ာ္နိုင္မွာလား ၾကားဖဲေလးတစ္ခ်ပ္တည္းကို ေပးၿပီး

ေစာင့္ရတဲ့ ဘဝ…

ေျဖသာမွာလား ရွားဖဲေလး တစ္ျခားတစ္ေယာက္လက္ထဲ ပါတာ

မသိလိုက္တဲ့ ဘဝ…

မႏွစ္ၿခိဳက္လည္း အမိုက္ခံၿပီးေတာ့ အိပ္မရတဲ့ ေရာဂါကို ကုလာ..

Cho: ည အခ်စ္ကေလးအေၾကာင္း မစဥ္းစားမိေအာင္

တခုခု လိုက္လုပ္ေနရတဲ့ ေမၿမိဳ႕ည

ည ေမ့မရမွန္းသိရက္သားနဲ႕

ႀကိဳးစားၿပီး အစားထိုးရတဲ့ ေမၿမိဳ႕ည

ည အရွံဳးက်မွ အားတင္းၿပံဳးကာ

မိုးလင္းမယ့္ ပြဲေပါင္းမ်ားစြာ

ဆက္ကာဆက္ကာ ေနရမယ့္ ေမၿမိဳ႕ည…

ကိုယ္ ျမင္ေနက် သူ႕မ်က္နွာ မေတြ႕ရျခင္းဟာလည္း ဒုကၡပါလား..

ကိုယ္ နာေနက် သူ႕စကားသံ မၾကားရျခင္းဟာလည္း ဒုကၡပါလား..

ခ်စ္လ်က္နဲ႕ ေဝးရျခင္းဟာ ဒုကၡအေပါင္းထဲမွာ အခက္ဆံုးပါ…

Cho: ည အခုိက္အတန္႕ေလး ေမ့လို႕မရတဲ့

နည္းလမ္းကေလးရွိရင္ ေကာင္းမယ္ ေမၿမိဳ႕ည

ည မေကာင္းမွန္းလည္း သိရက္သားနဲ႕

လိုက္တားမယ့္ အခ်စ္ကေလး မရွိတဲ့ ေမၿမိဳ႕ည

ည ရွံဳးလည္းခက္ ထလည္း ခက္ေတာ့

မထ, ျဖစ္တဲ့ ပဲြမ်ားၾကားမွာ နစ္သထက္ နစ္ကာ ေနရမယ့္

ေမၿမိဳ႕ည…

Nee Ann Poly's Myanmar Thingyan 08

Singapore မွာရွိတဲ့ Nee Ann Polytechnics က ျမန္မာေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ ၂၀၀၈ သႀကၤန္ပြဲျဖစ္ပါတယ္။ ခါတိုင္းနွစ္ေတြနဲ႕ မတူတာကေတာ့ ပြဲက ရရွိလာတဲ့ အက်ိဳးအျမတ္ရဲ႕ တစ္ဝက္ကို Nargis မုန္တိုင္း ဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ လွဴဒါန္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရံပံုေငြပြဲေပါ့ဗ်ာ။

နတ္သမီးနွင့္ အခိုက္အတန္႕ တစ္စိတ္

ေကာင္းကင္အထက္ တိမ္ေတြေပၚ
နတ္သမီးႏွင့္ အတိတ္က
ျပဇာတ္တစ္ခုရဲ႕ တစ္စိတ္…

ေသေနတဲ့ ရင္ခြင္ကို အသက္သြင္းသည္။ လမ္းအဆံုးကို ရြာအျဖစ္ ေခါင္းစဥ္တပ္ပါ။ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ရက္ေတြက က်ဴရွင္ေရွ႕မွာေစာင့္ရင္း ‘ ရွိ ’ ဟု လက္ညႇိဳးေထာင္ၾကသည္။

မနက္ျဖန္ ကၽြန္ေတာ္နွင့္ေတြ႕ရမည္ဆိုျခင္းကို သူမ ရင္ခံုေနမလား။ အမည္မေဖာ္လိုေသာ ဝက္ၿခံေလးမ်ား သူမ၏ ပါးျပင္ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ တည္ရွိေနသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တပ္မက္သည္မွာ မ်က္မွန္ထူထူေလးေနာက္မွ ရႊန္းလဲ့ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေလးမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ (သို႕မဟုတ္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။) အရင္တစ္ေန႕က ကၽြန္ေတာ္နွင့္ေတြ႕ဖို႕ သူမ အလွျပင္လာေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းကျပန္ေျပာျပေသာအခါ ၁ဝတန္းတုန္းက ဆရာမသင္ေပးခဲ့တဲ့ သႏၱရသအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို သတိရေစခဲ့သည္။ အဲဒီေန႕ ဘက္စ္ကားေပၚကအဆင္း သူမတြင္ မ်က္နွာပါမသြားဘဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ ေမ့က်န္ခဲ့ေလသည္။

သူမနွင့္ စကားေျပာခြင့္ရေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ အာခိမိဒိကို အသိမေပးဘဲ ထားလိုက္သည္။ ပထမဆံုးေတြ႕သည္႕ေန႔က သူမ၏ ၾကည္႕ေကာင္းေသာ ဆံပင္ ရွည္ရွည္ေလးမ်ားကို စည္းထားခဲ့သည္။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ေတြ ကစုန္ေပါက္ေနခဲ့သည္။ (ခံစားခ်က္ေတြကို စာလံုးေပါင္းရတာ သိပ္ေတာ့မလြယ္ကူပါ။) ေနာက္ၿပီး ခပ္တည္တည္ၾကည္႕တတ္ေသာ သူမ၏ ပါးခ်ဳိင့္ေလးတစ္စံု…. အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ရင္ေတြခံုေစဖို႕ ျဖစ္ပါသည္။

စိတ္ကူးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြ စီျဖစ္သည္။ ခ်ိန္းေတြ႕တဲ့အခါ နွစ္ေယာက္ထဲ ကမာၻေတြ တည္ျဖစ္သည္။ (နာရီမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ လည္ၾကသည္။ ပန္းမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ ေမႊးၾကသည္။ ၉ရက္ေန႕တြင္ သူမနွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေခတၱ ေဝးရမည္။)

သူမ၏ဆံပင္ေတြကို မေမြးခင္ကတည္းက အနက္ေရာင္ဆိုးထားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ (သို႕မဟုတ္ ပင္တိုင္ျဖစ္သည္) သူမသည္ bill gate မဟုတ္သလို၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ Microsoft မဟုတ္။ ကိုလမ္ဘတ္စ္ကား ကၽြန္ေတာ့္နာမည္မဟုတ္၊ သူမ၏နာမည္မွာလည္း အေမရိကန္မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေတြ႕ရွိျခင္း မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕နွစ္ေယာက္စလံုး ကြမ္တမ္သီအိုရီထဲက “h” မဟုတ္ေသာ္လည္း အာဒံကိုက္ခဲ့ေသာ ပန္းသီးထဲမွ ပိုးေကာင္ေတြ ေတာ့ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္သည္။ သူမတြင္ ဆံပင္နွင့္လိုက္ဖက္ေသာ ခပ္ရွည္ရွည္ အရပ္လည္း ရွိေသးသည္။ ‘အတူတူ’ ဆိုေသာစကားလံုးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ ျဖစ္ရမည္။ (အူတူတူနွင့္ မမွားေစလိုပါ)။ ျဖစ္နိုင္လွ်င္ ေျပာေနက် သင္တန္းနဲ႕ စာေမးပြဲေတြအစား နားလည္မွဳနဲ႕ သစၥာေတြအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းခ်င္သည္။ ေခတၱခြဲခြာသည္႕အခါ လက္ေဆာင္အျဖစ္ သူမကို ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေပးရန္၊ ရည္ရြယ္ခဲ့သည္။ ထိုကဗ်ာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္တန္း ဥာဏ္ျဖင့္ ေတြးမိဟန္ရွိေသာ သူမ၏ တကၠသိုလ္ အလွမ်ားနွင့္ အေဝးေရာက္ မွာတမ္းတခ်ိဳ႕ ပါဝင္သည္။ (I just think and link the things, all about you) အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေတြ သူမ ေတြးခ်င္မွေတြးျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူမအေၾကာင္းေတြ ေရးခ်င္တိုင္းေရးျဖစ္သည္။ (သူမ၏ လွဳပ္ရွားမွဳတိုင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္ဥာဏ္မမွီ၍ မေရးနိုင္ခဲ့ေသာ ကဗ်ာတခ်ိဳ႕လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။) အိုင္းစတိုင္းရဲ႕ ရီေလးတစ္ပ္သီအိုရီ မရွိဘူးဆိုလွ်င္ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလွဆံုးျဖစ္ပါသည္။ ဒုတိယေျမာက္ေတြ႕သည္႕ေန႕က သိပ္မလွဟု ထင္မိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မခ်ျဖစ္ပါ။ ထိုေန႕တြင္ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ေအာင္လုပ္နိုင္ခဲ့သည္။ ရာဇဝင္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူေသာ ေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္ခဲ့ေပါ့။

ဘတ္စ္ကားေပၚတက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိမ္ေတြစီးခဲ့ၾကသည္။ စကားေတြနည္းနည္းပဲေျပာသည္.. နားေတြ မ်ားမ်ားလည္သည္။ (နာရီေတြလိုေပါ့) အၾကည္႕ေတြနည္းနည္းပဲ ရွိသည္. စိတ္ေတြခ်င္း အျပန္အလွန္ သိသည္။ မ်က္ရည္ေတြကို ေျခေထာက္နွင့္ ပိတ္ကန္ပစ္သည္။ (သူတို႕ တရုတ္စကား မတတ္ပါ) သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမးတဲ့ေမးခြန္းအတြက္ အေျဖကို အတူတူ စဥ္းစားေနၾကသည္။ အဲဒီ အေျဖဟာ အထီးလား အမလား၊ ျဒပ္ရွိလား၊ ျဒပ္မဲ့လား၊ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုသိနိုင္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ဖြင့္ေျပာခဲ့သည္႕ေန႕က သာေပးေသာ ေနမင္းကို ေက်းဇူးတင္သည္။ လာေဝွ႕ေသာ ေလညႇင္းနွင့္ တယ္လီဖုန္းကတ္တစ္ခုကို ေက်းဇူးတင္သည္။ သူမတြင္ နားရြက္ ရွိျခင္းကို ေက်းဇူးတင္သည္။ ၿငိမ္းေက်ာ္ကို ေက်းဇူးတင္သည္။ (စာေရးဆရာ မဟုတ္ပါ) ျပန္ေပးမည္႕ အေျဖတစ္ခုကို ႀကိဳတင္ေက်းဇူးတင္သည္။ “ေက်းဇူးတင္သည္” ကို ေက်းဇူးတင္သည္။

စမ္းေခ်ာင္းလမ္းထဲ ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ လမ္းေလွ်ာက္လာသည္။
အနမ္းေတာင္းရန္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကပ္လိုက္သြားသည္။
အလြမ္းေရာင္းရန္ သူ႕ထံတြင္ ဝယ္သူ မရွိေသးပါ ။

“ မာယာေရႊ႕ကြက္ေတြနဲ႕ ငါ့ရဲ႕ စစ္တုရင္ေတြအား အနိုင္ပိုင္းလိုက္ပါကြယ္။ နင့္ရဲ႕ ဗ်ဴဟာေတြကို မခန္႕မွန္းတတ္ေပမယ့္.. ငါ့ရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကေတာ့ မ်က္မျမင္ျခင္းပါပဲ ”
………………………………………………………………………………………….

ဤစာသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ရပ္ေစာင့္ျခင္းသီအိုရီမွ ရွင္းလင္းခ်က္အခန္းတစ္ခုျဖစ္ေစ.. ေနာင္အခါတြင္ သူမအေၾကာင္းကို ထို႕ထက္ပို၍ နီးနီးကပ္ကပ္ ျခယ္မွဳန္းခြင့္ ရပါေစသား… ။

27.6.08

ဒီေန႕ေတာ့ mid-term စာေမးပြဲေတြၿပီးၿပီ။ ေပ်ာ္လိုက္တာဗ်ာ။ အေျဖနိုင္ႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာေမးပြဲၿပီးသြားၿပီးဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ႕တင္ ေပါ့ပါးသြားတယ္။ ေနာက္တစ္လက် Final စာေမးပြဲၿပီးမွပဲ၊ ေက်ာင္းေတြပိတ္မွာ။ စာေမးပြဲအေတာအတြင္းလည္း စာေကာင္းေကာင္းမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ဟိုေယာင္၊ ဒီေယာင္နဲ႕တင္ အခ်ိန္ကုန္ေနတယ္။ မေျဖနိုင္ဘူးေျပာရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြက ရယ္တယ္။ မေျဖနိုင္ဘူးေျပာၿပီး အမွတ္ေတြ ေကာင္းေနလို႕တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကံေတြေကာင္းေနတာပါ။ စာေမးပြဲၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ အိမ္ျပန္သူကျပန္၊ ရုပ္ရွင္ၾကည္႕တဲ့ လူက ၾကည္႕နဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဒီပိတ္ရက္ နွစ္ရက္ေလးကို ဝထၳဳတိုေလးေတြ ေရးခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေသခ်ာေသးဘူးဗ်ာ။ ေနာက္တစ္ပတ္ထဲ report တခ်ိဳ႕ တင္ဖို႕ ရွိေနေသးလို႔။ လုပ္သင့္တာေတြ ၿပီးရင္ေတာ့ လုပ္ခ်င္တာ ေလးေတြလည္း လုပ္လိုေသးတယ္။ (မိန္းမယူတာတို႕၊ ကဗ်ာေရးတာတို႕ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာေပါ့)

ေၾသာ္.. ဒါနဲ႕ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က Singapore Polytechnics မွာ Nargis ေလေဘးဒဏ္ခံရသူ ဒုကၡသည္ေတြ အတြက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြေတြက Charity Concert တစ္ခုလုပ္သြားတယ္။ ယိမ္းအက၊ stage show နဲ႕ အၿငိမ့္ ျပဇာတ္ အစံုေပါ့ဗ်ာ။ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ စကၤာပူေဒၚလာ ၁၅က်ပ္ နဲ႕ ၁၈က်ပ္မွာ ၄က်ပ္ကို အလွဴေငြ အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးထားတာပါ။ မြန္ျမတ္တဲ့ ဒါန အစီအစဥ္တစ္ခုပါဗ်ာ။ ေအာက္ဘက္မွာက အဲဒီပြဲအတြက္ ပိုစတာပါ။ (ပြဲမလုပ္ခင္ကတည္းက ပို႕စ္တင္ခ်င္ေပမယ့္ အင္တာနက္ေကာင္းေကာင္း မသံုးျဖစ္တာနဲ႕ မတင္ျဖစ္လိုက္ဘူး၊)

Poem part- 12

သတိတရ

အနီးမေန ပန္းကေလး…
ေတြးတိုင္း ကမာၻ ေမႊးပါတယ္ ၊
ခဏေလးပဲ ေဝးၾကမယ္၊
မၾကာ.. ေသြးလည္း ေႏြးပါကြယ္..
ကဗ်ာေရးၿမဲ ေဆြးပါတယ္။

Poem part- 11

မာန္နတ္ေရးတဲ့ နာဂစ္ဇာတ္

တစ္ညထဲပဲ…
ဒါေပမယ့္
တစ္ဘဝကို အၿမဲေရာက္သြားသလို..

အဲဒီဘဝမွာ ..
မိသားစုထမင္းဝုိင္း မရွိဘူး။
စာသင္ခံုေတြ မရွိေတာ့ဘူး။
အိမ္ မရွိေတာ့ဘူး။
ေမေမ့ရင္ခြင္ မရွိေတာ့ဘူး။

ေသာက္ေရေတြအစား
မ်က္ရည္ေတြ ဝင္လာတယ္..
စာအံသံေတြရဲ႕ ေနရာ
အစာလုသံေတြက ဝင္ေရာက္လာတယ္
ေခါင္းေလာင္းထိုးသံေတြရဲ႕ ေနရာ
လူေပ်ာက္ရွာသံေတြက
ေနရာယူၾကတယ္။
ဘုရားရွိခိုးသံေတြဟာ
နို႕စာလို႕ ေအာ္ငိုတဲ့ အသံေတြေၾကာင့္
နွဳတ္ဆိတ္ကုန္ၾကရတယ္။

ေန႕ခ်င္းညခ်င္းပဲ
ေက်ာင္းသားကေန
ငါလည္း သူေတာင္းစားျဖစ္ၿပီ ။

ယူပါ၊ ဆယ္ပါ...
ေဖးမစရာ…
ငါတို႕အတြက္ အလွဴလည္း
ေခြးေတြ ဝိုင္းဆြဲၾကလို႕….
အဆီေတြ စုပ္ၿပီး၊
အသားေတြ ထုတ္ခံရလို႕…..
ေလွာ္တက္တစ္ေခ်ာင္းဟာ
တဲစတစ္ခု ျဖစ္သြားလို႕။

ငါ့အတြက္
ေခၚစရာ အေဖရယ္ မက်န္၊
ေတာ္စရာ အေမရယ္ ျပန္မလာေတာ့

အျပစ္တင္စရာက..
စစ္ကၽြန္ဘဝလား ?
ဆိုင္ကလုန္းလား ?
ဧရာဝတီလား ?
အတိတ္ကံလား ?
………………………
နိဂံုး မထိုးတတ္ခင္
မီးေမႊးဖို႕ဆိုၿပီး
ငါ့ကဗ်ာေလးကို
သူတို႕ဆြဲယူသြားၾကတယ္။ ။