က်က္တဲ့ကဗ်ာနဲ႔ စိမ္းတဲ့ကဗ်ာ

ဆရာေဇယ်ာလင္းရဲ႕ ကဗ်ာဘဝ ရွာေတာ္ပံု စာအုပ္ထဲက ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္မိတဲ့ ေဆာင္းပါေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ အမွန္ေတာ့ ႀကိဳက္မိတာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အခုတေလာ ေက်ာင္းစာေတြ မ်ားလာလို႔ ကဗ်ာေတြလုပ္ဖို႔လည္း သိပ္စိတ္မပါတာနဲ႔ ဒီစာေလးကိုေတာင္ ျပန္စီတာ (၁၀)ရက္ေလာက္ ေရးမွၿပီးေတာ့တယ္။ ေနာင္လည္း အဲဒီထဲက ေဆာင္းပါေလးေတြ အလ်င္းသင့္သလို တင္သြားမွာပါ။ Copyright ဘာညာ ကန္႕ကြက္မွဳ ရွိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျဖဳတ္ေပးပါ့မယ္။ နားမလည္ဘူးဆိုတဲ့ ကိစၥတစ္ခ်ိဳ႕အတြက္ ဒီေဆာင္းပါေတြဟာ “ကူးတို႔”ကို အေရာက္ မဟုတ္ရင္ေတာင္ ကမ္းစပ္ကေနေတာ့ ခြာေပးနိုင္ပါလိမ့္မယ္။
x x x

ကဗ်ာကို အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ နွစ္မ်ိဳးနွစ္စားခြဲျခားၾကည္႕တာပါ။ က်က္တဲ့ကဗ်ာနဲ႔ စိမ္းတဲ့ကဗ်ာ။ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ျခင္းနယ္ပယ္ကလာတဲ့ စကားလံုးနွစ္လံုးျဖစ္ပါတယ္။ ခ်က္လို႔က်က္ၿပီ။ က်က္ေတာ့ စားလို႔ရၿပီေပါ့။ အဲသလို အလိုက္သင့္ ခူးခပ္ယူငင္ ကိုက္စားဝါးေခ် စားေသာက္ပစ္လို႔ရတဲ့ ကဗ်ာနဲ႔ သားစိမ္း၊ ငါးစိမ္းကို မခ်က္ရေသးတဲ့ အစိမ္းသက္သက္မို႔ စားေသာက္လို႔မရေသးတဲ့ ကဗ်ာ။ က်က္တဲ့ကဗ်ာ (စားသံုးရန္ အဆင္သင့္) နဲ႔ စိမ္းတဲ့ ကဗ်ာ (စားသံုးလို႔ မရေသး၊ ခ်က္ဖို႔ လိုေသး)။ ဒီလို အၾကမ္းဖ်င္းခြဲၾကည္႕ၾကပါစို႔။
က်က္တဲ့ကဗ်ာေတြဟာ အလြယ္တကူဖတ္၊ အလြယ္တကူ နားလည္၊ အလြယ္တကူ ရွင္းလင္းျပလို႔ရတဲ့ ကဗ်ာအမ်ိဳးအစားေပါ့။ ဒီေန႔ မဂၢဇင္းေတြမွာ အမ်ားဆံုးေတြ႔ရတဲ့ ကဗ်ာေတြေပါ့။

တစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္လွန္ဖတ္သြားလို႔ရတယ္။ ဖတ္ၿပီ အဲဒီမွာ ၿပီးတယ္။ ေၾသာ္.. ဒီလိုကိုး.. အင္း.. ဟုတ္ေပတာပဲ.. ကဲ.. လာ.. ေနာက္တစ္ပုဒ္။ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ အဆိုပါ ကဗ်ာေတြကို ေကာင္းျခင္း၊ ညံ႔ျခင္း တန္ဖိုးျဖတ္တဲ့သေဘာနဲ႔ ေျပာတာ လံုးလံုးမဟုတ္ပါ။ ကဗ်ာနွစ္မ်ိဳး နွစ္စားရွိတယ္ဆိုတဲ့ ကြဲျပားတဲ့သေဘာကိုပဲ ေျပာလိုတာျဖစ္ၿပီး အဲသလိုပဲ ေျပာတာ၊ ေျပာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

က်က္တဲ့ကဗ်ာေတြကို ကဗ်ာဖတ္သူအမ်ားစုက ႀကိဳက္နွစ္သက္ၾကတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါတယ္။ ကဗ်ာဖတ္သူအမ်ားစု မဟုတ္ရင္ေတာင္မွဗ်ာ၊ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ေစာင္ထဲေဖာ္ျပခြင့္ျပဳတဲ့ ကဗ်ာေရြးခ်ယ္ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာရဲ႕ အႀကိဳက္ေတာ့ျဖစ္မွာပါပဲ။ သူႀကိဳက္လို႔ သူေရြးတာကိုး။ သူေရြးမွ အမ်ားစာဖတ္ပရိတ္သတ္က ဖတ္ရတာကိုး။ သူ ဘာစံနဲ႔ပဲေရြးေရြး၊ သူ ႀကိဳက္သလို စာဖတ္သူေတြလည္း ႀကိဳက္ၾကမွာပဲဆိုတဲ့ အသိ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆႏၵတစ္ခုခုကေတာ့ သူ႔ေရြးခ်ယ္ေရး အေတြးလမ္းေၾကာင္းရဲ႕ တစ္ေထာင့္၊ တစ္ေနရာမွာေတာ့ ပါေကာင္းပါရွိနုိင္ပါတယ္။ အဲေတာ့ က်က္တဲ့ကဗ်ာအမ်ိဳးအစားဟာ မဂၢဇင္းစာေတြေပၚမွာ ပါခြင့္ပိုရသလို အမ်ားဖတ္ဖို႔လည္း ပိုနီးစပ္လာၿပီး ဒီကဗ်ာ အမ်ိဳးအစား ပါဖန္မ်ားေလ၊ ဒီကဗ်ာအမ်ိဳးအစားဟာ “စံ”တစ္ခုလိုလုိျဖစ္လာေလ၊ အမ်ားကလည္း ဒီအမ်ိဳးအစားပိုပဲ ဖတ္ရေလ၊ ကဗ်ာဆိုတာ ဒီကဗ်ာအမ်ိဳးအစားပဲလို႔လည္း ထင္ျမင္လက္ခံယံုၾကည္လာေလျဖစ္ပါတယ္။

စိမ္းတဲ့ကဗ်ာကေတာ့ ဒီလိုဘဝမ်ိဳးမေရာက္ရရွာဘူး။ စိမ္းတဲ့ကဗ်ာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ က်က္တဲ့ကဗ်ာလႊမ္းမိုးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးကနဲ႔လည္း သူစိမ္းတရံစာ ျဖစ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ စိမ္းတဲ့ကဗ်ာအမ်ိဳးအစားဟာ က်က္တဲ့ကဗ်ာအမ်ိဳးအစားနဲ႔ အဓိက ဘာကြာသလဲဆိုေတာ့ အလြယ္တကူယူငင္စားသံုးလို႔ မေရျခင္းပါပဲ။ ဒီမွာ သတိခ်ပ္ရမွာက စိမ္းတဲ့ကဗ်ာဟာလည္း ကဗ်ာအမ်ိဳးအစားတစ္ခုျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ က်က္တဲ့ ကဗ်ာနဲ႔ပဲ ရင္းနွီးတဲ့ အျမင္ဘက္ကၾကည္႕ရင္ က်က္တဲ့ကဗ်ာမွ ကဗ်ာ၊ က်က္တဲ့ကဗ်ာမဟုတ္ရင္ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ မ်က္စိတစ္ဖက္လပ္၊ က်န္တဲ့တစ္ဖက္ အစြဲတိမ္ဖိဳးမျပင္မ်ိဳးျဖစ္သြားဖို႔ သိပ္နီးစပ္ပါတယ္။ အထက္ကေျပာခဲ့သလို စိမ္းတဲ့ကဗ်ာဟာ အလြယ္တကူယူငင္စားသံုးမရတဲ့ ကဗ်ာမ်ိဳးျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစာ(ခ်င္သူေတြအတြက္) စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ခုန စကားပဲ ျပန္ေကာက္ပါရေစ။ “အလြယ္တကူ ယူငင္စားသံုးလို႔ မရျခင္း” ဆိုလိုတာက အလြယ္တကူဖတ္ယူျခင္း၊ အလြယ္တကူ နားမလည္နိုင္ျခင္း၊ အလြယ္တကူ စကားေျပအဓိပၸါယ္မျမန္နိုင္ျခင္းတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အလြယ္တကူနားလည္နိုင္တဲ့ကဗ်ာ ဖတ္က်င့္မ်ားလာေတာ့ အလြယ္တကူဖတ္မရတဲ့ ကဗ်ာကို ဖတ္ဖို႔ စိတ္ထဲက ျငင္းဆန္တြန္႔ဆုတ္လာပါေတာ့တယ္။ အက်င့္ကိုး။ အက်င့္ဆိုတာ ဖ်က္ရခက္တယ္လို႔ လူႀကီးေတြ ေျပာၾကတာပါပဲ။ ကဗ်ာဖတ္က်င့္။ ကဗ်ာက သူ႔ကိုဘယ္လိုဖတ္ရမယ္လို႔ သင္ေပးလိုက္တဲ့အက်င့္။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကဗ်ာဖတ္က်င့္ကို ကဗ်ာကပဲ သင္ေပးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပန္းခ်ီ “ဖတ္”က်င့္ကိုလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းေပါ့။ အဲေတာ့ ရွိရင္းစြဲကဗ်ာဖတ္က်င့္နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ကိုင္တြယ္လို႔မရတဲံ ကဗ်ာအမ်ိဳးအစားေတြ႕ရင္ အျပဳသေဘာနဲ႔ မျမင္ဘဲ အဆိုးျမင္သေဘာစြဲကပ္ပါေတာ့တယ္။ အလြယ္တကူ စားသံုးလို႔ မရတဲ့ ကဗ်ာကို အလြယ္တကူ အလြယ္တကူစာသံုးမရေလျခင္းလို႔ အျပစ္ေတြ တန္းတင္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမ့ေနၾကတာက နံပါတ္တစ္၊ အခုဖတ္ေနတဲ့ က်က္တဲ့ကဗ်ာေတြဟာ တစ္ခ်ိန္က စိမ္းတဲ့ကဗ်ာေတြျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခုက်က္တဲ့ကဗ်ာေတြကို လႊင့္ပစ္လိုက္ၾကသလား၊ ဖတ္က်င့္ကို ျပင္လာၾကတာလား။ ေမးၾကည္႕ပါေလ၊ စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္က အစ။ ေျပာၾကည္႕ပါေလ။ ကဗ်ာဖတ္သူ အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ သံုးသပ္ၾကည္႕ပါေလ၊ ကဗ်ာဖတ္က်င့္ ဘယ္ကရ။

နံပါတ္နွစ္။ မိမိရဲ႕ကဗ်ာဖတ္က်င့္ဟာ ေမြးလာကတည္းက ပါလာတာမဟုတ္ပါဘူး။ လူျဖစ္ျခင္းကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလိုပဲ အခ်ိန္ယူ၊ သင္ခန္းစာယူ၊ အေတြ႕အႀကံဳယူၿပီး ဖတ္က်င့္ကိုတည္ေဆာက္လာရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတည္ေဆာက္မွဳဟာလည္း စစခ်င္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ယံုယံုၾကည္ၾကည္ တည္ေဆာက္လာခဲ့ရတာမဟုတ္ဘဲ အသိတြင္း ဝိေရာဓိေတြနဲ႔ လံုးေထြး႐ံုးကန္ၿပီးမွ တစ္စတစ္စ ျဖစ္တည္လာတဲ့ တည္ေဆာက္မွဳမ်ိဳးပါပဲ။ ဘုရားၿပီး ျငမ္းဖ်က္လိုက္တဲ့အတြက္ အဲဒီဘုရားဟာ မိုးေပၚကပဲ က်လာသလို၊ နဂိုကတည္းက “သဘာဝ”အတိုင္း ရွိလာသလို၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဟာ ဥာဏ္ႀကီးသခင္မို႔လို႔ ပါရမီစူးေရာက္စြာရရွိလာသလိုလို လိုလို လိုလုိ။ ဘုရားမေျပာပါနဲ႔ဦး၊ ျငမ္းကိုပဲ ေျပာၾကပါစို႔။ အဲဒီျငမ္းကို ဘာနဲ႔ ဘယ္လိုတည္ေဆာက္ခဲ့ၾကသလဲ။ ယေန႔အက်က္ကဗ်ာေတြ မဖတ္ဖူးတဲ့ အထက္တန္းစာေမးပြဲေအာင္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္အတြက္ အက်က္ကဗ်ာဟာလည္း အစိမ္းကဗ်ာပါပဲ။ အဲဒီအစိမ္းကို သူ အက်က္ဘယ္လို လုပ္ယူသလဲ။ အဲဒီအစိမ္းကဗ်ာကို သူဘယ္လို ခ်က္ျပဳတ္နားလည္းယူသလဲ။ ကဗ်ာဖတ္တတ္ျခင္းဟာ ဖတ္က်င့္တည္ေဆာက္မွဳရဲ႕ ရလဒ္ပါပဲ။

နံပါတ္သံုး။ အက်က္ကဗ်ာက ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးသားျဖစ္တဲ့အတြက္ ဖတ္သူက ဘာမွျပဳျပင္စရာမလိုဘဲ ေကာက္ယူစားသံုးလိုက္႐ံုပါပဲ။ စိမ္းတဲ့ကဗ်ာကေတာ့ ဖတ္သူကို အလုပ္ေပးပါေတာ့တယ္။ ဖတ္သူကို ခ်က္ျပဳတ္ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ ခ်က္ျပဳတ္တတ္သလို၊ ခ်က္ျပဳတ္တတ္သေလာက္ ခ်က္ျပဳတ္ခိုင္ပါေတာ့တယ္။ သူစားခ်င္ရင္ သူကိုယ္တိုင္ခ်က္။ စားေကာင္းျခင္း၊ မေကာင္းျခင္း၊ အရသာေတြ႕ျခင္း၊ မေတြ႕ျခင္းဟာ သူ ခ်က္ျပဳတ္မွဳအတိုင္းအတာပဲေပါ့။ စိတ္ဝင္စားရင္ အျခားဖတ္သူတို႔ ဘယ္လိုခ်က္ျပဳတ္ၾကသလဲ ေမးျမန္းစံုစမ္း၊ နည္းယူဖလွယ္၊ လိုအပ္တဲ့ အခ်ိဳ၊ အခ်ဥ္၊ အငံ၊ အစပ္ ဘယ္ကေနရာမွာ ဘယ္လိုဘယ္ေလာက္ထည္႔မလဲ။ ထည္႔သလဲ။

ကဗ်ာဖတ္ျခင္းဟာ ျဖစ္စဥ္ႀကီးတစ္ခု Process ျဖစ္ပါတယ္။ ရရွိတဲ့ရလဒ္ Product မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္စဥ္ႀကီးလဲ ဆိုေတာ့ မသိမွဳကို သိမွဳရတဲ့ လူသားရဲ႕သိမွဳ တည္ေဆာက္မွဳ ျဖစ္စဥ္ႀကီးပါပဲ။ ဒီျဖစ္စဥ္ႀကီးထဲမွာ အစိမ္းေတြကို အက်က္လုပ္ရတာပါပဲ။ ဒါဟာ စဥ္းစားဆင္ျခင္ျခင္းအလုပ္၊ ေလ့လာသင္ယူျခင္းအလုပ္၊ ဥာဏ္ပညာနယ္ပယ္ခ်ဲ႕ထြင္ေရးအလုပ္။ သိမွဳတည္ေဆာက္ျခင္းဟာ ဘဝတည္ေဆာက္ျခင္းျဖစ္သလို ယဥ္ေက်းမွဳတည္ေဆာက္ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အစိမ္းေတြကို အက်က္မလုပ္ခဲ့ရင္ ယေန႔လူသားကမာၻဟာ ယေန႔အဆင့္အထိေရာက္လာနိုင္ပါမလား။ နည္းနည္းပါးပါးျဖစ္ျဖစ္ စဥ္းစားေနစရာေပါ့ေနာ္။

သိမွဳတည္ေဆာက္မွဳဟာ ျဖစ္စဥ္ႀကီးတစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ရပ္တန္႔ေနလို႔မရသလို ရပ္တန္႔ေနမွာလည္း မဟုတ္ပါူဘူး။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ တစ္ေနရာမွာ ေက်ာက္ခ်ထားရရင္လည္း အျခားတစ္ေထာင့္ေထာင့္ တစ္ေနရာရာက ရတဲ့နည္းနဲ႔ ဆက္တိုးသြားမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိအတြက္ သိမွဳလံုေလာက္ၿပီဆိုၿပီး တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲလိုက္ရင္ မိမိကုိယ္တိုင္ရဲ႕ သိမွဳတည္ေဆာက္မွဳျဖစ္စဥ္ဟာ ရပ္တန္႔သြားၿပီး မိမိရဲ႕ သိမွဳဟာ ေက်ာက္ျဖစ္႐ုပ္ႂကြင္းျဖစ္သြားသလို မိမိဟာလည္း လွ်ပ္စစ္မီးလင္းထိန္ေနတဲ့ ဂူထဲမွာ ခပ္တည္တည္ ဟန္က်ပန္က် ေရာက္ရွိေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ Hello, Mr-Caveman … မဂၤလာပါ။ ဂူေအာင္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးငဲ့။
ကဗ်ာဖတ္ျခင္းဆိုတဲ့ သိမွဳတည္ေဆာက္မွဳျဖစ္စဥ္ႀကီးထဲမွာ ဖတ္က်င့္ဟာ အေရးႀကီးပါတယ္။ Reading habit ေပါ့ေနာ္။ သိပၸံပညာမွာ ခိုင္မာတယ္ဆိုတဲ့ သီအိုရီဟာ သူ႔ကို ေခ်ဖ်က္မယ့္ေတြ႔ရွိခ်က္အသစ္ မေပၚေသးလို႔ပါပဲ။ ေပၚလာတာနဲ႔အမ်ွ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ရပါေတာ့တယ္။ လွဳပ္လာတဲ့ သီအိုရီကို ရမိရရာနဲ႔ အေျပးအလႊား က်ားကန္မလား၊ မူလီစုပ္မလား။ သိမွဳနဲ႔ သိမွဳျငမ္းေတြ ျပင္မလား။ သီအိုရီသစ္၊ သိမွဳသစ္ကို တည္ေဆာက္မလား။ တိက်မွဳေပၚ အေျခခံရတဲ့ သိပၸံပညာမွာေတာင္ Uncertainty Principle ဆိုတဲ့ မေသခ်ာ၊ မေရရာျခင္းမွဳဟာ အေသအခ်ာရွိေနမွေတာ့ အနုပညာမွာလည္း ဒါမွ အနုပညာ၊ ဒါမွ ကဗ်ာလို႔ ကန္႔သတ္ထားလို႔ မရပါဘူး။ ေက်ာက္ခ်ထားလို႔ မရပါဘူး။ ေက်ာက္ခ်ထားမွ လံုၿခံဳမယ္ထင္ရင္လည္း သေဘာေပါ့။ တားျမစ္စရာအေၾကာင္း မရွိပါဘူး။

အဲေတာ့ စိမ္းတဲ့ကဗ်ာဟာ က်က္တဲ့ ကဗ်ာပဲ ဖတ္ေနက်အတိုင္း ဖတ္တတ္တဲ့ ဖတ္သူကို အၿမဲစိမ္ေခၚေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူေမးမယ့္ ေမးခြန္းကေတာ့ ႐ိုး႐ိုးေလးရယ္ပါ။ “ခင္မ်ား ေနသာထိုင္သာရွိတဲ့ ကဗ်ာစာသား Poem ေပၚမွာ ေနထိုင္မလား။ ခင္မ်ားဟာ ကဗ်ာခ်စ္သူလား ကဗ်ာအနုပညာကို ခ်စ္သူလား။ ခင္မ်ားရဲ႕ ကဗ်ာသိမွဳ တတ္မွဳဟာ ရပ္တန္႔ေနၿပီလား” ။ ဖတ္သူရဲ႕ သိမွဳတည္ေဆာက္မွဳ တစ္ခုလံုးကို စိမ္ေခၚၿခိမ္းေျခာက္သလို လမ္းပြင့္ေပးဖို႔ လက္ကမ္းေပးေနတာဟာ စိမ္းတဲ့ ကဗ်ာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး စိမ္းတဲ့ ကဗ်ာထဲက ထြက္လာၾကၿပီး က်က္တဲ့ကဗ်ာထဲ ေရာက္ေနၾကပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ စိမ္းတဲ့ကဗ်ာသစ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လံုၿခံဳတဲ့ က်က္တဲ့ကဗ်ာအိမ္ကေလးမွာ တံခါး လာေခါက္ေနၿပီေပါ့။ ။

၁၈၊ နုိဝင္ဘာ ၂၀၀၅

ရည္ရြယ္သူ မင္းသမီးသို႔ ႐ူးသြပ္ျခင္း (၂)

ေန႔သစ္ေတြ (၁)ရက္တိုးတိုင္း
တို႔လက္ေခ်ာင္းေတြ
တစ္ခ်က္ခ်ိဳးလို႔
သံေယာဇဥ္တို႔ကို ဆက္ပ်ိဳးစို႔ခ်စ္သူ


တစ္ေန႔တစ္လံနဲ႔ ငါ့အႀကံေတြရယ္
မေနွး၊ အမွန္ပဲ
မင္းသဏၭာန္ေလးေတြထံ ျပန္နီးကပ္ဖို႔
အျမန္နီးမယ့္ရက္တို႔ကိုလည္း
ဖန္တီးၾကစို႔ေနာ္ ခ်စ္သူ..


မ်က္နွာေတြ သစ္လိုက္တိုင္း
မနက္ေတြ..
ဝတ္လိုက္တဲ့ ဖိနပ္ေတြတိုင္းဟာ
တို႔အကြာအေဝးကို ခ်ဳပ္မယ့္
အပ္ေတြလည္း ျဖစ္တယ္ ခ်စ္သူ..


လြမ္းစရာ..
အတူေလွ်ာက္ဖူးတဲ့ လမ္းေတြလည္း မရွိလို႔
အတိတ္ရဲ႕မနက္ျဖန္ေတြလို
စိတ္ရဲ႕ စနက္တံေတြတိုင္းမွာလည္း
တာရွည္ခံေဆးေတြ အနွံ႕နဲ႔ပါ... ခ်စ္သူ..


message တစ္ေစာင္ကို
တစ္ေစာင္ျပန္လို႔
Google ငွက္ကေလးရဲ႕
အေတာင္ပံေတြနားရာ
ခ်က္တင္ ျပတင္းဝေလးဟာလည္း
မင္းရဲ႕ သတင္းအစေလးေတြ
ေမးရာေနရာေလးေပါ့။


ေစာေစာထတဲ့ ငွက္ကေလးေတြဟာ
အစာရတတ္ၾကတဲ့အတိုင္း
မင္းေလးရွိရာ အိပ္မက္ေတြထဲ ဝင္ဖို႔
ညတိုင္း အိပ္ယာေစာေစာျပင္လို႔ေနခဲ့မိတယ္..


အို ဘုရားသခင္
ၾကားခ်င္တဲ့ သူ႕အသံေလးရယ္
ပါးျပင္နဲ႕ သူ႕ဟန္ေလးရယ္..
ဒီည အိပ္မက္ေတြထဲဝင္လာဖို႕
အႂကြင္းမဲ့ ခြင့္ျပဳလို႔
မၾကာ၊ မေနွး
နွစ္ေယာက္ေသာၾကားမွ
အကြာအေဝးမ်ားကို
အေႂကြးထားခြင့္အားလည္း
ေပးသနားလင့္ေတာ္မူပါ။

........................................................................

ကၽြန္ေတာ္ အရင္က ေရးေနၾက ပံုစံနဲ႔ ျပန္ေရးၾကည္႕တာပါ..
ေရးခ်ိန္မွာ အသက္ (၂၀)ထဲ.. ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာထဲကအေတြးေတြကေတာ့ ၁၅နွစ္သားတစ္ေယာက္ထက္ မပိုဘူးထင္ရဲ႕။
ေနာက္ဆံုးအပိုဒ္ေလးက ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ထဲကပဲ ကူးယူထားတာျဖစ္ၿပီးေတာ့
ေခါင္းစဥ္ရဲ႕ နံပါတ္တစ္ကလည္း ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ပါပဲ။
ခ်စ္ေသာသူနဲ႔ ေကြကြင္းေသာဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ၾကပါေစ..

ၾကယ္ေႂကြညတိုင္း ဆုေတာင္းမယ္

ကိုေနမ်ိဳးေစးရဲ႕ သီခ်င္းေဟာင္းေလးတစ္ပုဒ္ ပါ.. အယ္ေနွာင္းက လႊမ္းမိုး အမွတ္တရ (၂)မွာ ျပန္ဆိုထားတယ္.. စာသားေလးေတြက သိပ္ဆြဲေဆာင္မွဳရိွၿပီး၊ နွစ္သက္မိလို႔ ဆယ္တန္းၿပီးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက အေဆာင္ေရွ႕မွာ သြားဟဲေနက် သီခ်င္းေလးေပါ့..
ဂႏၱဝင္ဆန္တယ္လို႔ေခၚမလား.. ညဖက္ ဘာမွမလုပ္ဘဲ.. တစ္ေယာက္ထဲ အာ႐ံုစိုက္ နားေထာင္ေနရတဲ့ အရသာေလးကလည္း မိုက္တယ္.. စာသားေလးေတြကေတာ့ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ျပန္ေရးထားတာျဖစ္လုိ႔.. လိုေနရင္ ျဖည္႔ေပးပါဗ်ာ.. (း

ၾကယ္ေႂကြညတိုင္း ဆုေတာင္းမယ္

ညဥ္႕သန္းေခါင္ယံ.. ေလေျပညင္းေၾကာင့္..
ေမ်ာလြင့္သြားတဲ့ လေရာင္တန္းရဲ႕ တစ္ေဒသကို
အနႏၱတံတုိင္း.. ပရဝဏ္အထိ..
အာ႐ံုျဖန္႔လို႔ စိတ္ေတြ လြင့္လြင့္ လိုက္ရွာေနရင္း...
ၾကယ္ေတြၾကားမွာ ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ႔ လွတဲ့ မင္းကို
ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ေတြ႔လိုက္တယ္..

ႏူးညံ႕တိမ္ယံ.. ထာဝရလင္းတဲ့..
ၾကယ္စင္မိုးနဲ႕ ညေစာင္တန္းရဲ႕ ထိပ္ထားထံ..
ေမွ်ာ္ရီမွန္း.. ရင္ခြင္လမ္းက..
ငံုစင္ပန္းမို႕.. ေမတၱာႀကိဳးယွက္..
ပန္းေဖာင္ဖြဲ႕ရင္း..
ပန္လိုစိတ္သာ.. ရင္မွာအျပည္႕နဲ႕ ဆက္သလိုက္တယ္..
ယူခါ နမ္းခိုက္၊ ပန္းပြင့္ေစ...

စြဲၿငိကာရံ.. သာယာျခင္းရဲ႕
ရင္ခံုစည္းခ်က္ ယစ္ထံုလႊမ္းတဲ့ သခင္မထံ
ဝသုန္ရီေဆာင္း.. ငူသည္အထိ..
သံစဥ္ဖို႔လို႔ ညႇိဳ႕ငင္လြမ္းခ်င္း..
ေဆြးသီေနရင္း..
တိုင္တည္သစၥာ.. ေရႊေတာ္နားေရာက္ ၾကဴးရင့္လိုက္တယ္
အာကာတစ္ေသာင္းအထိ ပ်ံ႕လြင့္မယ္..

ရင့္က်က္အိေျႏၵ၊ ထယ္ဝါျခင္းရဲ႕...
ဂုဏ္သတင္းနဲ႔ ေမႊးထံုသင္းတဲ့ အခ်စ္ဆံုးထံ..
အိပ္မက္အလြမ္း...ေထာင္ခ်ီကို..
အသည္းနဲ႔ရင္းလို႔..ဦးကုိညႊတ္လ်က္..
အလြမ္းလႊင့္တင္ရင္း.....
ဆံုနိုင္ဖို႔ကို...
ရင္မွာတမ္းတ၊ မွန္းဆရင္းနဲ႔..
ၾကယ္ေႂကြညတို္င္း..ဆုေတာင္းမယ္..

အခ်စ္၏ အဓိပၸါယ္သို႔ ထြက္ခြာၾကည္႔ျခင္း

အခ်စ္ဆိုတာ ရွင္းျပလို႔ မရတဲ့ စိတၱဇနာမ္တစ္ခုေပါ့။
ရွင္းျပလို႔ မရျခင္းဟာ သူ႔ရဲ႕ဂုဏ္သတၱိတစ္ခုျဖစ္တယ္။
ေပးဆပ္တာ၊ ရယူတာ၊ ရင္းနွီးျမႇုဳပ္နွံတာ စတဲ့ အရာေတြနဲ႔ မပတ္သတ္ပါဘူး။
ရွဳံးတာ၊ နိုင္တာ၊ ျမတ္တာ၊ တရားတာ၊ မတရားတာေတြ ေျပာေနကတည္းက အခ်စ္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က ေသြဖယ္သြားၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အခ်စ္ကို ခ်ဥ္းကပ္တဲ့ေနရာမွာ အမ်ားစုဟာ တကယ့္အခ်စ္အဓိပၸါယ္ ခံစားခ်က္ဆီ မေရာက္ဘဲနဲ႔ တျခားေသာ (အခ်စ္လို႔ ထင္ေရာင္ထင္မွားျဖစ္ေစတဲ့) ခံစားမွဳေတြဆီကို လမ္းလြဲသြားတာေတြ႕ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး (အညႊန္းခံ) ဟာလည္း အဓိပၸါယ္ ေပါ့သြားရတယ္။
ဒါကို ေသခ်ာ မဆန္းစစ္ပဲ ခ်စ္ေနၾကသူေတြလည္း ရွိတာပဲ။ အျပစ္လို႔ မဆိုသာပါဘူး။
စဥ္းစားခ်င္သူေတြ အတြက္ အေတြးေလးတစ္ခုေလာက္ပါပဲ။

အခ်စ္ဆိုတာ သူတည္း တစ္ခုထဲ ျဖစ္တည္၊ တည္ရွိေနတဲ့ ခံစားမွဳနာမ္ေလးပါ။
အျဖဴေရာင္ဆိုရင္ေတာင္မွ အေရာင္တစ္ခုအျဖစ္ရွိေနေသးတဲ့အတြက္ “စင္ၾကယ္ျခင္း”လို႔ပဲ သူ႔ရဲ႕ ဂုဏ္ကို အတတ္နိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားေဖာ္ထုတ္ ၾကည္႕မိတယ္။
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္ကို မရွာနဲ႔၊ သူခ်စ္ကို ရွာတဲ့။
အဲဒါက်ေတာ့ စီးပြားေရး၊ သခၤ်ာနည္းနည္း ဆန္ေနမလားလို႔။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီစကားရဲ႕ ေအာက္ေျခအျမစ္မွာ “ခ်စ္ရင္ ႐ွဳံးတယ္” ဆိုတဲ့ အယူအဆႀကီး ကပ္တြယ္ေနလို႔ပဲ။
အားလံုး တကယ္ ခ်စ္နိုင္ၾကပါေစ။

အမည္မေဖာ္လိုသူ Blog စာဆို
(ဒီပလိုမာ အင္ advanced အခ်စ္)

ေအာင္စာရင္းထဲ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ မပါတဲ့ေန႔က

အႀကီး ေရးထားရင္
အေရးႀကီးတယ္ ထင္ၾကမယ္.
အဓိကက
၁.၂.၃ မတိုင္ခင္ ေနရာယူတတ္ဖို႔ပါပဲ။

စာသံုးသူမ်ားကို သံုးစား၍
ေကာင္းစားသူမ်ား စားေကာင္းေနသည္။
“အိမ္ထဲ ဝင္ၾကဟဲ့..
ဟိုမွာ ဗိုက္ပူနံကားေတြ လာေနၿပီ” တဲ့
ေမေမက ေျပာတယ္။

အေရွ႕ဆိုတာ
ေရာက္ေကာင္းတဲ့ ေနရာမွန္း
ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်ာေသးဘူး။
ဘာမွမရွိဘူးဆိုလည္း
ဘာမွမရွိဘူးတစ္ခုခုကို သြားေတြ႕ခဲ့တယ္။

အက်ႌအသစ္နဲ႔ လူေဟာင္းေတြ၊
ေသသူအခ်င္းခ်င္း ေျမဖို႔ခ်င္သူေတြနဲ႔
အခန္းအျပင္ဖက္မွာ
ပိုမိုမြန္းက်ပ္ေနတယ္။

ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြက
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မဆုိင္ခ်င္တိုင္း
မဆိုင္ေနလိုက္ၾကပံုမ်ား..

မိန္းကေလး..
ငါ့ကို တစ္ေယာက္ထဲ ထားခဲ့တတ္တဲ့အက်င့္ကို
နင္ ေဖ်ာက္ပါ။

အခုိးမထြက္တဲ့ သံသရာမီးရဲ႕
ဆိုးခ်က္ေၾကာင့္ပဲ

ျပက္လံုးေတြ၊ အနိုင္ဂိုးေတြ
လက္ခုပ္သံေတြ၊ မီးကင္ထားတဲ့ အသားတံုးေတြနဲ႔
ပြဲေတာ္ရက္ေတြဆီ...
စိတ္မရွိေတာ့တဲ့ အခါတိုင္း

ခြင့္လႊတ္ပါ.. သူငယ္ခ်င္းတို႔..
ငါဟာ
ေတာင္ေပၚက ပန္းကေလးရွိတဲ့ အရပ္မွာသာ
ငါေပ်ာ္တတ္လို႔။

ခ်စ္သူ႔မ်က္နွာ

မွန္ေဘာင္ေလးေတြၾကား
နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္
မ်က္ဝန္းေလးမ်ား ရႊန္းလဲ့ေန..
ဟိုမွာဖက္ ပါးခ်ိဳင့္ေလးဆီမွ
ဒီမွာဖက္ ပါးခ်ိဳင့္ေလးဆီသို႔
ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြ ဆက္၍ မမွီေတာ့ၿပီ။

စိတ္အန္ဖတ္

ကၽြန္ေတာ္ နွစ္သက္မိတဲ့ ဆရာေခ်ာရဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ။


စိတ္အန္ဖတ္

“က်ား” မီးျခစ္ကို
တအားႀကီး ဖိျခစ္ပစ္လုိက္တယ္
လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲက
ကမာၻႀကီးကို
ငါ သိပ္စိတ္မေတြ႔ဘူး။

သတိထားၾက
ထမင္းပန္းကန္ထဲက အမွန္တရား
ငါ စားပစ္လိုက္ၿပီ။

တစ္ျခမ္းက မွည္႔ရႊမ္းအရသာရွိၿပီး
တစ္ျခမ္းက စိမ္းေနေသးတဲ့ ကမာၻႀကီးဟာ
ငါ ပံုၾကမ္းေလာင္းထားတဲ့ ပန္းပု႐ုပ္ကေလးေပါ့။

ဝိညာဥ္ေတြကို ဖိနပ္လုပ္ၿပီး စီးပစ္မယ္
လူေတြမ်က္နွာေပၚက
ကမာၻႀကီးကို ငါမယံုဘူး။

အငမ္းမရ ေသာက္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔
လမင္းကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ေတးဂီတအားလံုးကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
မုန္တုိင္းေတြကို ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ကမာၻႀကီးကိုလည္း ငါေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီ
ေလထဲမွာ
ကဗ်ာဆန္ဆန္ ဝဲေနတဲ့
ဗာဒံရြက္ေတြကိုလည္း ငါ ေသာက္ပစ္လိုက္ၿပီေပါ့။

ေဟာဟိုက
ခံုဖိနပ္ တခြပ္ခြပ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာတာ
ငါ့ အာ႐ံုေပါ့ ။

ေတြ႕လား
အပင္ေပၚမွာ ၫြတ္ေအာင္သီးေနတဲ့
ဝင္းဖန္႔ဖန္႔ လိေမၼာ္သီးေတြကလည္း
ငါ့အာ႐ံုေပါ့ ။


ဟိုကတၱီပါ ျမက္ခင္းေလးရယ္
ဟိုေကာင္မေလး ဆိုးထားတဲ့ နွဳတ္ခမ္းနီရယ္
ငါ့အာ႐ံုေတြေပါ့ ။

ငါ ငါ့လက္ထဲမွာ
ငါ့ဘဝေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားၿပီး
ငါ
ဦးေနွာက္က ထြက္ခဲ့ၿပီ
ႏွလံုးသားအိမ္က ထြက္ခဲ့ၿပီ
အာ႐ံုကဖီးက ထြက္ခဲ့ၿပီ
အခ်စ္ေရ..
ႏွလံုးသားကိုေလ
ထဘီအဆင္လွလွေလး ရက္ေပးမယ္
ေလာကဓံတရားကိုေတာ့
ဖန္ခြက္ထဲမွာ အရက္နဲ႔ေရာၿပီး
“ကိုကို” ေမာ့ထည္႔လိုက္ၿပီကြာ ။ ။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
(“ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ဆန္သြားေသာ ေန႔မ်ား”မွ)

အခ်စ္မွတ္စု

မ်က္ဝန္းေလးေတြ မီးခတ္တဲ့အခါ
စြဲလမ္းမိတယ္ဆုိ႐ံုေလး
ဒီရင္မွာ ေလာင္တယ္

ညီမေလးေရ...
တကၠသိုလ္က သုညနဲ႔
သူငယ္တန္းတုန္းက သုညဟာ
ဘာမ်ား ကြာျခားပါသလဲကြယ္

ေလယာဥ္ပ်ံ ဘီးႀကီးေတြကို
ကိုယ္ဟာ အတိတ္တုန္းက
ရွင္ကြဲ ခြဲခဲ့ဖူးတယ္ ထင္တယ္

အိပ္မက္ေသးေသးေလးေပါင္းမ်ားစြာထဲ
မင္းကို ျဖည္းျဖည္းေလးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဖက္ခဲ့

တစ္ေန႔
တို႔တေတြ ဖိနပ္ေတြပါးပါး..
ခံနိုင္ရည္ေတြက ထူထူေပါ့..
ဟုတ္ၿပီလား..

အနမ္းေတြ မွ်ခိုက္
အလြမ္းေတြျပတိုက္ထဲ
ေသာ့ခတ္ထားခ်င္ေပမယ့္

အခုေတာ့
ေနေကာင္းရဲ႕လား ေမးဖို႔ေတာင္မွ
ၾကားလူေတြ ဝင္ပါေနရတုန္းပဲေနာ္..

သံလြင္ နွင့္ ၿမိဳ႕ထဲက

By the way, ၃လ တစ္ႀကိမ္ ထုတ္လႊင့္ေနက် သံလြင္ အင္တာနက္မဂၢဇင္း ၂၀၀၉ ဧၿပီလအတြက္ ထြက္ပါၿပီ... ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာ မသံုးျဖစ္ဘူးဗ်.. ေသခ်ာေတာ့ မဖတ္ရေသးေပမဲ့ အခြင့္အလမ္းနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ အသားေပးေဖာ္ျပထားတဲ့အတြက္ မလြတ္သင့္တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ ပါရွိအံုးမွာျဖစ္ပါတယ္.. အေရြးမခံ႕တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးကေတာ့..


ၿမိဳ႕ထဲက

မူလတန္းေက်ာင္းသားဘဝ
A.B.C.D.ရယ္လို႔ လိုက္ရြတ္မိတာက စလို႔
ဂါထာတစ္ပုဒ္လို
ငါ့ၿမိဳ႕ပန္းခ်ီကားေလးထဲက
ငါ့႐ုပ္ပံု ေဆးစက္ေတြဟာ ပဲ့က်ကုန္ေတာ့တယ္

ေမွ်ာ္ၾကည္႔မိတိုင္း..
ေသာင္ေတြေရွ႕ ကန္႔လန္႔ကာနဲ႔ ဧရာဝတီ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေၾကး႐ုပ္
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ အမွတ္တရနဲ႔
လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္ေတြက
ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း.....

ႀကံရည္တစ္ခြက္ (၁၀၀)နဲ႔
အျပင္မွာ ေျပာသလို
ကမာၻႀကီးကို ျပန္ဆယ္မယ့္ကိစၥ
ဟိုမွာ ဂ႐ုမစိုက္အားလို႔
အနမ္းေတြပဲ recycle လုပ္စရာရွိ

ဒီလိုနဲ႔ေပါ့.. ဒါနဲ႔ေပါ့..
“အပိုင္း (...)ေမွ်ာ္”
စာတန္းႀကီးထြက္လာအံုးမွာ သိရက္နဲ႔
တစ္ခန္းရပ္ မီးေလာင္ျပဇာတ္ေတြထဲ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကံေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတာ

လက္မွတ္ (၂)ေစာင္အတြက္
ကိုႀကီးၿဖိဳးကို မုန္႔ဖိုးေတြျပည္႔ေတာ့မယ္လို႔
ေျပာခ်င္ေနတာ

တျခားေနရာမဟုတ္
ရင္ခြင္မွ ရင္ခြင္ပါတဲ့
ခံရခက္ျခင္းေတြက
ေခါင္းတစ္ခ်က္ကုပ္ဖို႔ထက္
ေမာင္းတစ္ခ်က္ကို တစ္ေစာင္းနင္း
ပိုျဖဳတ္ခ်င္ေနတာ

ကိုယ့္အသက္မွာ
ကိုယ္ ေနရာမွန္ေလးရွင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာပဲ
အျပစ္ျဖစ္ရ ။

တစ္ခါတစ္ေလလည္း စာသင္ေက်ာင္း၊
တစ္ခါတစ္ေလလည္း ၿမိဳ႕ထဲက “လီ” မိန္းကေလးနဲ႔
ေနသာ၊ မိုးအံု႔၊
အလိုက္အထိုက္ ညႇိနွိုင္းေနထိုင္ခြင့္ရယံုေလးဆိုေပမယ့္
နန္းက်သလိုသာ ေနျဖစ္ခဲ့တာ။

ငါ့ေနရာေလး ငါ ျပန္ဝင္ဖို႔ေတာင္
အခုေတာ့
ငါ တစ္ေယာက္ထဲ စက္တပ္ယာဥ္မဟုတ္ခဲ့တာ ။

ခန္႔ေန

အေၾကာင္း

ဒီကဗ်ာေလးကို သႀကၤန္ရက္ ျမန္မာျပည္ ျပန္တုန္းက ေရးျဖစ္တာပါ.. ေနာက္ေတာ့ “ၿပိဳင္တူလင္းတဲ့ ေကာင္းကင္” ဆိုတဲ့ အခုနွစ္ ၂၀၀၉ သႀကၤန္အတြက္ အမွတ္တရ ကဗ်ာ e-book ေလးအတြက္ ေပးမိတယ္..


အေၾကာင္း

ေန႔သစ္တိုင္း ရရာလက္နက္ဆြဲကိုင္
ကမာၻႀကီး t.v. ခလုတ္ကို "ဖပ္" ခနဲ ျမည္ေအာင္ဖြင့္
စစခ်င္း အနုပညာမွာပဲ
ငါတို႔ ျပႆနာ ရွာခံရ
ေလာက္ေတာင္ မေလာက္ဘူး။
အရွင္ လတ္လတ္ႀကီး
အကြဲယွက္သလိုလို
အရွက္ကြဲသလိုလို
အေႂကြးနဲ႔ အျပစ္..
တင္စရာေတြ သိပ္မ်ား
သူ လွံစိုက္ခ်ိန္
ငါလည္း ေျမနိမ့္ခဲ့လို႔
ခ်က္ႀကိဳးေတြ မလြတ္လို႔
ေရေသာက္ခ်င္စိတ္ တစ္ပတ္လည္
ေဘးက ဆူဆူညံညံ
မျမင္နိုင္ရင္ သတိခ်ပ္ခ်ပ္
ေတာင္ဝန္႐ိုးစြန္းက လွမ္းၾကည္႔မွ
ျမင္ရမယ္။
“ပြင့္လင္းရာသီ ေရာက္ရွိလာပါသျဖင့္
မိမိ အေရခြံမ်ားကို
စနစ္တက် ေခါက္သိမ္းထားပါရန္
ေလးစားစြာ အသိေပး နွိဳးေဆာ္အပ္ပါသည္”
ေၾကကြဲမွဳျဖစ္စဥ္လို႔
ငါ မေျပာခဲ့ဘူးလား..
ဘာေတြေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ
ျပန္ရြတ္ျပ။
ေဘာင္ေတြနဲ႔ မလြတ္ဘူး
ငါ ခ်ံဳ႕ထားလိုက္တယ္

ၿမိဳခ်တိုင္း အနည္ထိုင္ၿပီလို႔ ယူဆရေအာင္
ျပန္အန္မထုတ္တတ္ဘူး..
သူက ထင္ေနပံုရတယ္။

*************
ခန္႔ေန

ကဗ်ာစာအုပ္ေလး ေဒါင္းခ်င္ရင္ေတာ့-
http://www.mediafire.com/download.php?o2wnfmifiz4 မွာပါ။

အလြမ္းလက္က်န္ ရွင္းတမ္း (၂) @ မယ္ေလးထံ ေပးစာ

ဟဲလို မယ္ေလး..
သတိရစြာနဲ႔ ငါ စာေရးလိုက္တယ္။ နင္တို႔ တစ္အိမ္သားလံုး ေနေကာင္းပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း။ ငါလည္း ေနရာသစ္မွာ အေျခက်ေနၿပီ။ “ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္စရာေတြ လုပ္ေနတတ္ရမယ္” ဆိုတဲ့ နင့္ရဲ႕ စကားကို အၿမဲလိုက္နာလ်က္ပါ။

စာမေရးတာ ၾကာဆို အရင္ရက္ေတြက အေအးမိရင္း ေခ်ာင္းျပန္ဆိုးေနလို႔။ အဲဒါ စာထဲ စကားလံုးေတြကတစ္ဆင့္ နင့္ဆီကူးသြားမွာ စိုးရိမ္မိတယ္။ ငါတို႔ မေတြ႔ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြထဲ အဲဒီလို နာဖ်ားတဲ့ရက္ေတြကလြဲရင္ ငါ့အတြက္ေတာ့ အဆင္ေျပဖူးတယ္ကို မရွိေသးဘူး။ အိမ္၊ ေက်ာင္းနဲ႔ အလုပ္ ေနရာပဲကြာတယ္၊ မိုးလင္း မိုးခ်ဳပ္ သင္ယူေရး သံပတ္ေတြ မကုန္နိုင္ဘူးေလ။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း အနွဳတ္လကၡဏာေတြကို နွာေခါင္းပိတ္ မ်ိဳခ်ရတာမ်ားတဲ့အခါ နာက်င္စရာေတြကိုမွ ၾကင္နာမိရက္သား ျဖစ္လာခဲ့သလားလို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္။ စာေတြအမ်ားႀကီး နင့္ကို ေရးျပခ်င္တယ္ သိလား။ ျပတ္လပ္ေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေတြလည္း စာေနာက္ဆံုးမွာ ငါ ထည္႕ေပးလိုက္တယ္။

ငါေတာ့ ဒီရက္ေတြထဲ နင့္အၿပံဳးေတြ သိပ္ငတ္ေနတယ္ သိလား။ ဒီမွာ အၿပံဳးတုေတြ သိပ္မ်ားလို႔၊ အခ်ိန္ကုန္ခံၾကည္႔မယ့္ အစား ပလတ္စတစ္အိတ္ေတြ ႐ွဳံ႕သြားတာကမွ ပိုၾကည္႔လို႔ ေကာင္းအံုးမယ္။ ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွ အဲဒီ ပါးျပင္ေပၚက အၿပံဳးစစ္စစ္ေတြကို တဝႀကီး ၾကည္႕လိုက္ခ်င္တယ္။ ေနာက္ထပ္လြမ္းတာတစ္ခုကေတာ့ သနပ္ခါး။ ဒါနဲ႔ နင္ေရာ.. အရင္လို (ပဲဟင္းအိုးေမွာက္ထားသလိုမ်ိဳး) သနပ္ခါးထူထူႀကီးနဲ႔ ပြဲေစ်းသြားတုန္းပဲလား။ ညဖက္ဆို ရြာလူေတြ မဖဲဝါနဲ႔ နင့္ကို မွားမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္။ ဟက္ဟက္။ အလွဴအတန္းေတြေရာ ဟိုမွာ အရင္လိုပံုမွန္ရဲ႕လား။ ဒီမွာ ငါတို႔ေတြေတာ့ ေန႔တိုင္း (၇)ရာခိုင္နွဳန္း ပံုမွန္လွဴျဖစ္တယ္။ အလွဴေငြရြက္၊ လက္နဲ႔ မကြာေပါ့။ ဟိုမွာလို ဝက္သားတံုး လက္သီးဆုပ္ႀကီးကို ထမင္းရည္ေခ်ာင္းမစီးနိုင္ေပမယ့္။ ေနာက္ၿပီး သူက မလွဴမေနရေလ။

လူႀကိဳက္မ်ားမယ့္ ကိစၥေတြအတြက္ေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ မျဖဳန္းတီးျဖစ္တာ ၾကာၿပီဟ။ နင္ေျပာသလို တစ္ခါတစ္ေလ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ငါတို႔ကုိယ္ကို ျပင္ထားၾကတာေပါ့။ အရသာေကာင္းတဲ့ ဟင္းဆိုတာ လူတကာရဲ႕ ခံတြင္းထဲ အရသာကုန္တဲ့အထိ စုပ္ယူ ဝါးမ်ိဳရင္း၊ အခ်ိန္က်ရင္လည္း မ်ိဳခ်လိုက္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ လကၤာေတြေခ်ာဖို႔ခ်ည္းထက္ က်န္းမာေရးကို ငါတို႔ ပိုဂ႐ုစိုက္သင့္တယ္။

ငါတို႔လည္း ကမာၻစဦးခဲ့ကတည္းက အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ၾကားမွာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ က်ေပ်ာက္လာခဲ့တဲ့ သူေတြလိုမ်ိဳး၊ “လြမ္းစရာေတြ”ဟာ တို႔ရဲ႕ ရင္ဘတ္ေတြအတြက္ တနင့္တပိုးပါပဲ မယ္ေလးရယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလ်ိဳလ်ိဳနဲ႔ ပန္းဝင္ကုန္ခ်ိန္မွာ ငါ့အတြက္ နွစ္သိမ့္ဆုဆိုတာေတာင္ ပန္းကုံုးလား၊ ပန္းေခြလား မေသခ်ာေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရြာဦးေက်ာင္းက ရင္ခြင္နဲ႔ အခုရင္ခြင္ဟာေတာ့ျဖင့္ ညီမ်ွျခင္းရဲ႕ ဟိုဖက္နဲ႔ ဒီဖက္မွာ ရပ္ၿမဲရပ္လ်က္ပါပဲ။ လူဆိုတာလည္း မယ္ေလးရယ္.. ငါတို႔ ကိုယ္ကို အခ်ိန္ရွိခိုက္ မစီရင္နိုင္ခဲ့တာဟာ တစ္ျခားတစ္ဖက္မွာ တခ်ိဳ႕အရာေတြရဲ႕ အစီရင္ျခင္းခံဖို႔အတြက္မ်ား ျဖစ္ခဲ့သလား။ ရင္ဘတ္ေတြ ေၾကမြေနေၾကာင္း သက္ေသးအေထာက္အထား ခိုင္လံုတာေတာင္ ကံၾကမၼာဟာ တုိ႔မ်ားဆီက တရားေသ လြတ္ေျမာက္ခဲ့တာ၊ အခ်ိန္တန္ေနတဲ့ နွလံုးသားေတြလည္း အရြယ္ေရာက္ခြင့္ မရလိုက္ခဲ့ဘူး။ အင္း.. စိတ္ထိခိုက္စရာေတြအေၾကာင္း ရပ္လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္.. အေရမထူေသးတဲ့ ေက်ာကုန္းေတြကို ေလာေလာဆယ္ ထံုေဆးကူထားၾကတာေပါ့။ ခရာသံေတြလည္း မဆြံ႕အဘူး။ ငါတို႔ နားေတြလည္း မဆြံ႕အဘူး။ ဟုတ္ၿပီလား..။ ေလာကဓံ ခ်ိန္ရြယ္ထားတဲ့ ကင္မရာဆီကို ငါက နင္နဲ႔ၿပိဳင္တူ ၿပံဳးျပခ်င္ေနေသးတာ။ ဒါေပမယ့္ ဝမ္း၊ တူး ... သရီးမတိုင္ခင္ အိပ္မက္ေတြက ျပန္လန္႔နိုးေနတာေတာ့ သိပ္ဆိုးတာေပါ့။

ဒီတစ္ခါ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာ့ ငါ ျပန္လာျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ နင္ေရာ ဘာေတြ မွာခ်င္ေသးလဲ။ ျပန္ေရာက္လို႔ ေတြ႕ျဖစ္တဲ့အခါ နင္နဲ႔ စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာရေအာင္.. စကားလံုးေတြေတာင္ စုထားေနၿပီ။ အဲဒီက်ရင္ သင္တန္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ နိုင္ငံျခားေတြ အေၾကာင္းထက္ နင္ႀကိဳက္တဲ့ ကာတြန္းကားနဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီေတြအေၾကာင္း ပိုေျပာၾကရေအာင္ေလ.. ေနာက္ၿပီး နင့္ဆီက ပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြအေၾကာင္း ကဗ်ာေရးခြင့္လည္း ေတာင္းခ်င္ေသးတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါနဲ႔အတူ ပါလာမယ့္ ပစၥည္းစာရင္းက-

(၁)ေလွ်ာက္လည္တဲ့အခါ ေႏြေနကိုတိုက္မယ့္ အပူက်ေဆးတစ္ထုပ္ရယ္
(၂) ၁ နဲ႔ ၁ ေပါင္းရင္ ၁ ရမယ့္ ရင္ထဲက အီေကြးရွင္း အသစ္စက္စက္တစ္ေၾကာင္းရယ္
(၃) အုတ္ဂူေလးေပၚမွာ ကုိယ္တိုင္လာတင္ေပးမယ့္ နင္ႀကိဳက္တဲ့ စံပယ္ပန္းေတြရယ္။
အခုေတာ့ ကဗ်ာေလးကို အရင္ဖတ္ထားနွင့္ေနာ္။ ပါရီရက္လုပ္ မဟုတ္ေပမယ့္ မိုးလင္းညေပါင္း တစ္ဒါဇင္ေက်ာ္ၾကာ ငါကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ိဳးထားတာေပါ့။ ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ နင္ပဲ တပ္ေပးေနာ္။ နင္လည္း အနားယူရတာ အဆင္တေျပ ရွိပါေစ။

****

ထံုသင္းတဲ့ ပါးျပင္ေလးဆီ
ခုန္ဆင္းမယ့္ ပါးခ်ိဳင့္ေလးနွစ္စင္း..
(မေမႊးဖူးတဲ့ ပန္းကေလးကို
မေပးဖူးတဲ့ အနမ္းေလးမ်ားလည္း
ေစာင့္ေနရွာၿပီ ေကာင္မေလးေရ)

မင္းအေၾကာင္း အလွေတြေတြးမိရံုနဲ႕
ဝင္သက္နဲ႕ ထြက္သက္တို႕အခ်င္းအခ်င္း
ဓါတ္ျပဳကုန္သတဲ့
(ေတာ္ဝင္မ်က္နွာထားေလးအား
ဘယ္အၿပံဳးေတြက ျခယ္မွဳန္းပါသလဲ
ေကာင္မေလးေရ)

ကတိေတြ၊ စိတ္မခ်ျခင္းေတြနဲ႕အတူ
သတိေတြလည္း သိပ္ရေနမွာ
(လာဝဲေနတဲ့ လိပ္ျပာေတြရွိရင္လည္း
မျမင္ေယာင္ေဆာင္ေနေပးပါ ေကာင္မေလးေရ)

ရင္ဘတ္ထဲ ေခါက္ထည္႕ထားတဲ့
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း ဖုန္တက္ေနၿပီ..
(အေဝးလူရဲ႕ အေဆြးဓါတ္ကို
သူတို႕လည္း ေဖးကူေနၾကတယ္
ေကာင္မေလးေရ)

အလြြမ္းလွိဳင္းေတြ လာလာတိုက္လို႕
ေဟာဒီ ရင္ခြင္ကမ္းလည္းၿပိဳေတာ့မယ္
(ပုခံုးေလးမဖက္ျဖစ္တဲ့ အေျခအေနမွာ
ဖုန္းေလးဆက္ခြင့္နဲ႕ ေျဖေနပါရေစ
ေကာင္မေလးေရ)

အဆက္အသြယ္တို႕ ပ်က္ေနသမွ်
စိတ္ကူးေတြနဲ႕ပဲ မက္ေနပါရေစေနာ္
(အဲဒီ ပံုရိပ္ေလးေတြမွ မပါရင္
အိပ္မက္ေတြလည္း မျဖစ္နိုင္ေတာ့လို႕ပါ
ေကာင္မေလးေရ)

သတိရေပးပါ၊ ေကာင္မေလးေရ..
ရည္ရြယ္ထားတဲ့ "ကဗ်ာနဲ႕ ပန္းေတြ
ေမႊးပါတယ္" လုိ႕ ေျပာတဲ့အခါမွ
ငါနဲ႕ အလြမ္းေတြလည္း
ေဝးပါမယ္ကြယ္...

****

ခ်စ္တယ္... နင္ရဲ႕
သိုက္စိုး

ဆယ္လမြန္ ငါးတို႔ အျပန္...

အားလံုးပဲ.. သႀကၤန္အပါအဝင္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြရတုန္း ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ျပန္အံုးမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အားလံုးကို ဒီကပဲ နွဳတ္ဆက္ပါရေစ ခင္မ်ာ.. ဟိုေရာက္ရင္ေတာ့ MPT နဲ႔ စိတ္ေကာင္း ဝင္ခ်ိန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးရခ်ိန္ေလး တိုက္ဆိုင္ခဲ့လို႔ရွိရင္ ထပ္တင္ျဖစ္ပါ့မယ္.. တင္နိုင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားၾကည္႕ပါ့မယ္.. ဘေလာ့ေတြ အရင္လို လိုက္မဖတ္နိုင္မွာနဲ႔ ကြန္႔မန္႔ေတြ ျပန္မေရးနိုင္တာကိုေတာ့ ခြင့္လႊတ္ပါခင္မ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာ္ခြနည္းေတြ သိပ္မသိေသးလုိ႔... အားလံုးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေႏြရာသီ ရက္မ်ား ျဖစ္ပါေစလို႔... အခုမွရတဲ့ အခြင့္အေရးေလးတစ္ခုကို အလုအယက္တိုးေဝွ႔ လုိုက္ပါအံုးမယ္.. း)