Thursday, August 27, 2009

ရာသီေျပာင္းခ်ိန္ (When a season ...

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့၊ အခုလည္း ႀကိဳက္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဦးဗိုလ္ထီးရဲ႕ ရာသီေျပာင္းခ်ိန္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ.. youtubeမွာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ရွာလို႔ မေတြ႕ဘူး.. လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ပတ္ေလာက္ကမွ ပိုက္စိပ္တိုက္ရွာရင္း ေတြ႕ခဲ့တာ.. ရည္ရြယ္သူကို ပို႔ေပးျဖစ္တယ္.. အဂၤလိပ္လိုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာသာျပန္ထားတာပါ.. facebookမွာ တင္လိုက္ေတာ့ တျခားနိုင္ငံသား ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ရယ္.. ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာသာျပန္ရတာ ဝါသနာပါတာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ ဘာသာျပန္ရာမွာ youtubeက ကိုGersingရဲ႕ စာသားေတြကို နည္းနည္းယူထားပါတယ္.. သူ႔ရဲ႕ videoကိုပါ တစ္ခါတည္း တြဲတင္ေပးလိုက္ပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘိလပ္စာအဆင့္နဲ႔ဆို ၈၀%ေလာက္ေတာ့ ေက်နပ္မိပါတယ္. း)




Gersingရဲ႕ ဆိုဟန္နဲ႔ စာသား.. (၁၈နွစ္ေအာက္ လူႀကီးမ်ား ၾကည္႕မရ)

ရာသီေျပာင္းခ်ိန္
ဆို- စိုင္းထီးဆိုင္။ ေရး- စိုင္းခမ္းလိတ္။

ရာသီေျပာင္းခ်ိန္မွာ အေဖၚကြာလို ့
အျပင္ေရာ အတြင္းေရာ ဥပါဒ္ဝင္
ေမာင္တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လိုေနရွာမလဲ
ၾကင္နာသူေလး စဥ္းစားေနရင္ ....
ရယ္သံတိတ္ဆိတ္လို ့ အသက္မဲ့တဲ့ရက္ေတြမွာ
ကိုယ္တစ္ေယာက္စိတ္ေျဖသာၿပီ
ရင္ခုန္သံတိုးတိုးေလး ၾကားရမယ့္ရက္ေတြကို
ကိုယ္ေစာင့္ရက်ိဳးနပ္ၿပီ ....

ေရႊလက္တြဲတုန္းက သူ ့ဖ၀ါးႏုႏုရဲ့
အထိအေတြ ့ ကုိျပန္ေအာက္ေမ့မိတဲ့အခါတိုင္း
ေနပူၾကီးထဲမွာ ဒီဘဝလမ္းခရီးကို
ေလွ်ာက္လွမ္းဖို ့ ခံႏိုင္ရည္စြမ္းအားနဲ ့ျပည့္ .....
ေရႊပါးျပင္အပ္တုန္းက သူ ့အနမ္းဖြဖြရဲ့
ႏူးညံ့မွု ျပန္အမွတ္ရမိတဲ့ အခါတိုင္း
ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္မရတဲ့ ဒီညခ်မ္းခရီးကို
ျဖတ္သန္းဖို ့ ခံႏိုင္ရည္စြမ္းအားနဲ ့ျပည့္ ....

နာေန ဖ်ားေနရင္ ဘယ္သူက
လာၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ေပးမလဲဟင္
ဆင္ျခင္ၿပီးေနပါ ေမာင္ရယ္ေနာ္
လူၾကံဳနဲ ့စကားေလးပါးလာရင္....
အေနအထိုင္ဆင္းရဲလို ့ စိတ္ညစ္တဲ့ ရက္ေတြမွာ
ကိုယ္တစ္ေယာက္ ေမြ ့ေလ်ာ္သာၿပီ
သူကိုယ္တိုင္ တယုတယနဲ ့ ျပဳစုမယ့္ရက္ေတြကို
ကိုယ္ေစာင့္ရက်ိဳးနပ္ၿပီ ...

ေရႊလက္တြဲတုန္းက ခ်စ္ၿပံဳးလွလွနဲ ့
မခို ့တရို ့ နဲ ့ ရင္ခြင္ကို ေျပးဝင္တာေတြ
အိပ္မက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးရယ္ဆိုတဲ့
အသိကေလးနဲ ့ နလံုးသားမွာ
ၾကည္ႏူးမွု ေလးၾကြင္းက်န္ေန ....

ေရႊမ်က္ရည္စို ့တုန္းက ပဝါစေလးနဲ ့
တို ့တုိ ့ကာ ၾကင္နာစြာေခ်ာျမႇဴတာေတြ
ေနာင္မ်ားလည္းရွိဦးမယ္ဆိုတဲ့
အသိကေလးနဲ ့ လြမ္းရက္မွာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးအသက္ရွင္ေန ....

ေရႊလက္တြဲတုန္းက သူ ့ဖဝါးႏုႏုရဲ့
အထိအေတြ ့ ကုိျပန္ေအာက္ေမ့မိတဲ့အခါတိုင္း
ေနပူၾကီးထဲမွာ ဒီဘဝလမ္းခရီးကို
ေလွ်ာက္လွမ္းဖို ့ ခံႏိုင္ရည္စြမ္းအားနဲ ့ျပည့္ ....


"When A Season Changes"
Sang by Sai Htee Saing, Lyrics by Sai Khan Lait

Season changes here without you
And sufferers are both internally and externally of me.
But, just knowing of you making thoughts about how i m doing all alone,
I will feel relieved from the lifeless days without ur laughters
And it is really worthy to wait the days when ur heart beats whisper

Whenever i call up the feelings of ur hand holding mine,
I feel engergised to be able to walk my current days alone.
Whenever i call up the feelings of ur kisses landing to my cheek,
It energises me to pass a journey of this lonely night, filling happiness

The times you miss me, and
The messages sent make me ease off the days when i feel bad due to inconveniences here.
And it is really worthy to wait the days when yourself take good care of me.

With the memories of holding your hands with smiles
And those of my cuddly hugs, being a shelter for you,
Keep assuring myself those are not the dreams
And the pleasures you gave still remain in my heart

Remembering your comforts to my sorrows,
And believing that there will be another such chances,
A little hope is still alive during the days i miss you too.

Tuesday, August 25, 2009

ဆရာတာရာ၏ ကဗ်ာမ်ား

Commentမွာ ကိုIMnotFR ေတာင္းဆိုလို႔ ဆရာတာရာမင္းေဝကဗ်ာ(၃)ပုဒ္ (ရွိသေလာက္) ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႀကိဳက္ကဗ်ာေလးေတြေပါ့. အားလံုးကို လမ္းအိုေလးကေန ေဒါင္းထားတာပါ. မူရင္းအတိုင္းပဲ image file နဲ႔ တင္လိုက္ပါတယ္. လမ္းအိုေလးမွာေတာ့ ဆရာ့ကဗ်ာေတြ ဒီထက္အမ်ားႀကီးရွိပါအံုးမယ္. Blogရဲ႕ ညာဖက္ျခမ္း side bar “စာေပနဲ႔ မီဒီယာ” ေအာက္မွာ လမ္းအိုေလးသို႔ လင္ခ့္ထားပါတယ္..







္Firefox (ျပသနာရွာမရဘဲ) ေဒါင္းသြားလို႔.. Chromeေလးနဲ႔ အသက္ဆက္ေနရပါတယ္.. Bloggingအတြက္ေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပဘူး.. စာေမးပြဲ ဒီေန႔တစ္ဘာသာေတာ့ ေျဖနိုင္သြားၿပီ။ ကိုေအာင္ၿဖိဳးရဲ႕ ပန္းကိစၥေတာ့ စာေမးပြဲၿပီးမွပဲ ရွင္းရေတာ့မယ္. (း


Wednesday, August 19, 2009

Diary Aug 19


၂၅ရက္ေန႔ ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲစေျဖရေတာ့မယ္.. အခုထိ စာေကာင္းေကာင္း မက်က္ျဖစ္ပါ. ဟိုေတြး ဒီေတြး၊ ဟိုေလး ဒီေလး. ဒါနဲ႔ပဲ ဆရာတာရာမင္းေဝရဲ႕ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို သြားသတိရတယ္. က်န္းမာေရးသိပ္မေကာင္းေတာ့တဲ့ hard disk အေဟာင္းေလးထဲက ျပန္ရွာထားတာပါ. ဒီစာေမးပြဲၿပီးရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံအပိုစုဖို႔ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္တခ်ိဳ႕လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားမိတယ္. ေက်ာင္းစကတည္းက အိမ္ကိုတစ္ျပားမွမေတာင္းပဲ ကိုယ့္ပိုက္ဆံကိုယ္ရွာၿပီးတက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားက်မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ပဲ။ ဘာကိုမွ တစိုက္မတ္မတ္လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မရွိဘူး။ စိတ္ကူးေတြ၊ အေတြးေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တာ။


Sunday, August 16, 2009

ျပည္မွာ သႀကၤန္ (၂၀၀၉)




ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၉ သႀကၤန္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပည္မွာ ျပန္က်ခဲ့ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ျပည္ျပန္ေရာက္တုန္း ဓါတ္ပံုေတြ႐ိုက္ၿပီး ဘေလာ့မွာ တင္ဖို႔ လုပ္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကူးထားတဲ့ Cdေလးက (ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေပါ့ဆမွဳေၾကာင့္) ဘယ္က်န္ခဲ့တယ္ မသိဘူး။ အေပၚက ပံုေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ဒယ္ဒီရဲ႕ လက္စြမ္းျပခ်က္ေတြေပါ့.. ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး.. သႀကၤန္တြင္းဆို အားလံုးက ကိုယ့္ေမြးရပ္ဌာေန (ဒါမွမဟုတ္လည္း)ေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ့္၊ ေအးေအးေဆးေဆးရွိမယ့္ ေနရာတစ္ခုခုမွာ ရွိခ်င္ၾကတာမ်ားတယ္၊ သႀကၤန္တြင္းခရီးသြားရတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သိပ္မႀကိဳက္လွဘူး။
ျပည္မွာ သႀကၤန္မရွိတာဆို ၂နွစ္ဆက္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ၂၀၀၇ နဲ႔ ၂၀၀၈ ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ High school batch က လူေတာ္ေတာ္ေလးညီေတာ့ နွစ္တိုင္း တစ္ခုခုလုပ္ျဖစ္တယ္။ ၁၀တန္းမၿပီးခင္ကေတာ့ ကားနဲ႔ အားလံုး စုၿပီးလည္ၾကတယ္.. ေနာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္ေတြေရာက္ေတာ့လည္း ဒီလူေတြက မကြဲတဲ့အျပင္ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ လူစံုလာေသး.. ၂၀၀၈ နဲ႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၉ ဆက္တိုက္ မ႑ပ္ေဆာက္ျဖစ္တယ္။ ၂၀၀၈ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မရွိဘူးေပါ့။ အခု ၂၀၀၉မွာေတာ့ မ႑ပ္မွာ ညဖက္ ျပဇာတ္တို႔၊ သီခ်င္းတို႔ေတာင္ ဆိုျဖစ္၊ ကျဖစ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက မ႑ပ္ေတြက ရန္ကုန္တို႔ မႏၱေလးတို႔နဲ႔ တည္ေဆာက္ပံုခ်င္းမတူပါဘူး။ ရန္ကုန္ အင္းလ်ားက မ႑ပ္ေတြေလာက္ ႀကီးတာဆို သိပ္မရွိဘူး၊ အမ်ားစုက အလယ္အလတ္ေလာက္နဲ႔ ပံုစံခ်င္းတူၾကတယ္။ ကုမၼဏီႀကီးေတြကလည္း Sponsor ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ၿမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္းမွာ ျဖဳန္းခ်င္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္ၿမိဳ႕ထဲမွာ ရွိတဲ့ စက္႐ံု၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကိုယ့္အသိအခ်င္းအခ်င္း နီးစပ္ရာနဲ႔ ေပါင္းလုပ္ၾကတာ.. အမ်ားအားျဖင့္ အ႐ွံဳးခံရတာမ်ားပါတယ္။ မ႑ပ္ေတြမွာ ရပ္ကြက္ မ႑ပ္ေတြ ရွိသလို၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ စုေပါင္းစပ္ေပါင္း လုပ္ၾကတဲ့ မ႑ပ္ေတြလည္းရွိတယ္။ တျခားကေတာ့ ကို္ယ့္အိမ္ေရွ႕မွာ ကိုယ္ အုန္းလက္ေလးနည္းနည္းနဲ႔ အမိုးလုပ္ၿပီး ပက္ၾကေပါ့။ ရပ္ကြက္မ႑ပ္ေတြက နွစ္စဥ္ ယိမ္းေတြ ထြက္ၾကပါတယ္။ (ျပည္မွာ (ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ေပါ့ေလ) ေက်ာင္းႀကီးအိုးတန္း၊ ေရႊကူ၊ နဝင္း၊ ရြာဘဲ၊ ဆံေတာ္၊ တရုတ္စု၊ ဆင္စုဆိုၿပီး ရပ္ကြက္ႀကီးေပါင္း (၇)ခုရွိတယ္။) သႀကၤန္တြင္း ညဖက္ေတြဆို ဗဟိုမ႑ပ္မွာ တစ္ရက္သြားကရပါတယ္။ ဗဟိုက အကဲျဖတ္ၿပီး ဆုခ်ီးျမႇင့္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို စုေပါင္းစပ္ေပါင္းလုပ္တဲ့ မ႑ပ္ေတြကေတာ့ အမ်ားစု ညဖက္အစီအစဥ္မရွိၾကတာမ်ားပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း တီးဝုိင္းေတြ၊ ေမာ္ဒယ္႐ွိဳးေတြ၊ ယိမ္းေတြ လုပ္ၿပီး တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ယွဥ္လာၾကတာေတြ႕ရတယ္။ သႀကၤန္တြင္း ညဖက္ ၿမိဳ႕ထဲပတ္ၿပီး ေလွ်ာက္ၾကည္႕ရတာလည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္.. ေန႔ခင္းဖက္ကို အားကုန္ မကဲထားရင္ေပါ့။ မ႑ပ္ေတြကိုေတာ့ တိုင္ကီေတြ၊ ဇလီဖားတံုးေတြ ခုၿပီး ေဘးလက္ရန္းေတြကိုေတာ့ သစ္ေတြနဲ႔ အကာျပဳရပါတယ္။ ဇလီဖားတုံးဆိုတာက မီးရထားသံလမ္းကိုခုတဲ့ သစ္တံုးႀကီးေတြေပါ့၊ အဲဒါအတြက္ေတာ့ မီးရထား႐ံုမွာ သႀကၤန္နီးတဲ့အခါ ေလွ်ာက္လႊာတင္၊ တံုး ၃၀၀ကေန ၅၀၀အထိေလာက္ သံုးရပါတယ္။ မိန္းလမ္းကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ထားတဲ့ လမ္းေတြ တစ္လမ္းျခားဆီကို ပိတ္ေဆာက္ရတဲ့အတြက္ သႀကၤန္နားနီး တစ္လေလာက္ဆို စက္တပ္ယာဥ္ေတြအတြက္ သြားရလာရတာ အခက္အခဲရွိတတ္တယ္။ မ႑ပ္တစ္ခုကို အက်ယ္က ေပ ၄၀ x ေပ ၆၀ေပါ့။ အျမင့္ကေတာ့ တိုင္ကီကို အလွဲတစ္ထပ္၊ အေထာင္တစ္ထပ္ (ဒါမွမဟုတ္) အေထာင္နွစ္ထပ္ စီတဲ့အေပၚမွာမူတည္ၿပီး နွစ္မ်ိဳးေလာက္ပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေအာက္မွာ ေရပက္စင္တစ္ထပ္၊ အေပၚမွာ Dancing floor ထားတာခ်င္းေတာ့ တူမယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ မ႑ပ္ကေတာ့ အခုနွစ္ (၃)ဆင့္ေဆာက္ထားတာေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္မွာ စက္ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ sound boxေတြ တင္ထားတယ္။ Membership ကေတာ့ (၄)ရက္လံုးကို ၁၅၀၀၀ ေန ၂၅၀၀၀ အတြင္း ရွိတတ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္း အဲဒီလို မ႑ပ္ေတြေဆာက္ၿပီး ေပ်ာ္ၾကတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လည္ၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သိပ္မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။ အားလံုးဟာ မူးေအာင္ေသာက္မယ္၊ ၿပီးရင္ ေရစိုၿပီး ကမယ္၊ ခုန္မယ္ ျဖစ္လာၾကၿပီ။ ဒါကိုပဲ typical အလုပ္ တစ္ခုလို တစ္နွစ္ထက္တစ္နွစ္ ပိုမိုက်င့္သံုးလာၾကၿပီး ေပ်ာ္တာထက္၊ ပ်က္တဲ့အဆင့္ကုိ ေရာက္သြားၿပီ။ မူးယစ္ေသာက္စားတာမပါရင္ဘဲ သႀကၤန္မဟုတ္သလိုျဖစ္လာၿပီ။ မူရင္း က်င္းပရျခင္းရည္ရြယ္ခ်က္ေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ တစ္နွစ္ၿပီး၊ တစ္နွစ္ၿပီး ေဝးေဝးလာၾကသလိုပဲ.. အဲဒါဟာ စိုးရိမ္တတ္ရင္ စိုးရိမ္ဖို႔ေကာင္းတယ္.. အခုေန ကေလးအရြယ္ေတြဟာ ဒါေတြကို ျမင္မယ္၊ လိုက္ၿပီး အတုခုိးလာၾကမယ္ဆိုရင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သႀကၤန္ရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို ေျပာင္းလဲ(လြဲ)သြားလိမ့္မယ္။ “နွစ္ေဟာင္းအညစ္အေၾကးေတြကို နွစ္သစ္မွာ အတာေရနဲ႔ ေဆးေၾကာ၊ မဂၤလာယူတယ္ဆိုတာ”ေတြဟာ စာအုပ္ေတြထဲမွာဖတ္ဖို႔၊ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေအာင္ ခ်ေရးျပဖို႔ေလာက္ပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့မွာလား..
ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလုိခ်င္တာ တိုက္ပံုဝတ္ၿပီး၊ ေငြဖလားနဲ႔ နံ႔သာေရေလာင္းဖို႔ကို မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေခတ္မွီတယ္လို႔ဆိုလိုက္တုိင္းမွာ ေဘာင္းဘီတိုဝတ္တာပဲ ေျပးေျပးျမင္ေနတဲ့ စိတ္ေတြ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘယ္လို ေရွ႕ဆက္မလဲ။

Sunday, August 9, 2009

ညီမေလးထံ ေပးကဗ်ာ

အေတြးထဲက သူ႕ရီသံေတြကို
အစီခံေတြထဲ စစ္ထုတ္လို႔
အပ်င္းေျပ..
ပုလင္းေတြလည္း ဖြင့္တတ္ေနၿပီ။
ညီမေလး (သို႕မဟုတ္)
ထိခ်င္တိုင္း မထိရ၊
ထိမရ တဲ့ ကမ္းလြန္ေဒသေလးတစ္ခု။

(အိပ္မက္ေတြ အေဟာင္ျပင္းလို႔
စာေမးပြဲေတြ မေအာင္ျဖစ္ရင္လည္း
သူေလးေပးတဲ့ အမွတ္ေတြနဲ႔ပဲ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေအာင္ေနမိတယ္)

ခန္႔ေန

Status 09.08.09

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး.. ဦးဗိုလ္ထီးရဲ႕ သီခ်င္းေလးကို ကုိယ္ပိုင္စာသားေလးနဲ႔ အစားထိုးၾကည္႕တာ.. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေသာၾကာေန႔က စာေမးပြဲ အေျခအေနေလးေပါ့..

“ Common test ေမးခြန္းေအာက္မွာ.. ကိုယ့္ အေတြးထဲ လွည္႕ပတ္ရွာၾကည္႕..
အေျဖရယ္ဆိုလို႔ MCQ ၂ ပုဒ္ထဲ.. ရင္ခြင္မွာေတာ့ Distinction ႀကီးတစ္ခု ”

ဟက္ဟက္.. သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ သိၾကမယ္ထင္တယ္..
MCQ ရဲ႕ အရွည္ကေတာ့ Multiple Choice Question (ဓမၼဓိ႒ာန္ေမးခြန္း)

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္.. ဒီေန႔ စကၤာပူနိုင္ငံရဲ႕ အမ်ိဳးသားေန႔ဗ်.. တနဂၤေႏြေန႔မွာ က်ေရာက္လို႔၊ မနက္ျဖန္ တနလၤာေန႔ကို ေက်ာင္းပိတ္ေပးပါတယ္။

Thursday, August 6, 2009

ဘာေခါင္းစဥ္နဲ႔လိုက္သလဲ ဒီကဗ်ာ

ပ်င္းေနရတာနဲ႔ ပ်င္းဖို႔ျပင္ဖို႔ေတာင္ အခ်ိန္မရဘူး..
ထည္႕ပါဟ.. ခပ္ျပင္းျပင္းေလး..
ဒီထက္ျပင္းတာဆို ဘာမွခ်န္မထားနဲ႔
“အပ်င္းထန္”တာေလးကို ခံစားခ်င္လို႔
ေျပာရင္းဆိုရင္း လုပ္ၿပီ
လိုေနတာက တစ္ျခား၊ ေပးတာက ဆား
အနာေပါက္တဲ့တစ္ေယာက္မဟုတ္ ေက်ာင္းသူလည္းမဟုတ္ဆို..
သူေျပာေတာ့
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဆန္အိတ္ေတြပဲ ေဖာက္ေပးပါတဲ့..
မ်က္စိေတြလည္း ေဒါင္းကုန္ၿပီထင္တယ္
လိုအပ္တာထက္ ပိုၾကင္နာပါလို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္
ေရခ်ိဳးေနတဲ့သူနဲ႔၊ ေက်ာင္းေရာက္ေနတဲ့သူနဲ႔၊
ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ လက္အုပ္ခ်ီထားတဲ့ ခိုင္းေစျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ။
မင္းေျပာတဲ့စကားေတြထဲ
“ဒါေပမဲ့” ထူထပ္မွဳကို ေလ်ာ့ခ်သင့္တယ္
အတုျဖစ္ျခင္း အစစ္ျဖစ္ျခင္းဆိုတာကေတာ့
သတ္မွတ္ျခင္းရဲ႕ ဦးေရပါပဲ..
ဒီတစ္ခါ တကယ္ေျပာတာ။

Tuesday, August 4, 2009

အခုတေလာ ေရာက္တတ္ရာရာမ်ား

ကၽြန္ေတာ္လည္း ပိုစ့္ေတြ ေကာင္ေကာင္းမတင္တာၾကာၿပီ.. လာလည္ေနက် သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားနာမိပါတယ္.. အခုတေလာ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည္႕ေတာ့လည္း ဘာမွကို မယ္မယ္ရရ လုပ္ေနတာလည္း မရွိဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က အိမ္ေျပာင္းတာပဲ.. (၃)ရက္ေလာက္ေတာ့ ၾကာသြားတယ္ ပစၥည္းေရႊ႕ေနတာနဲ႔ တင္.. ေသာၾကာေန႔ စာေမးပြဲတစ္ခုရယ္၊ စေနေန႔ နွဳတ္ေျဖစာေမးပြဲရယ္ ရွိပါအံုးမယ္..
ၿပီးခဲ့တဲ့ weekends တုန္းကေတာ့ ေရွ႕က ပိုစ့္မွာ ေၾကာ္ျငာထားတဲ့ Singapore Poly ရဲ႕ ေနွာင္းေႏြဆံုမွတ္ကို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကိုစေရာက္တဲ့ ပထမနွစ္ကတည္းက SP ပြဲကို ၾကည္႕ျဖစ္တာပါ. အရင္နွစ္ကေတာ့ စာေမးပြဲနဲ႔ ကပ္ေနတာနဲ႔ မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး.. အခုတစ္ေခါက္ေတာ့ နည္းနည္းေလး ကြာေသးတာနဲ႔ (ကြာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး) ၾကည္႕ျဖစ္ပါတယ္။ ပြဲကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး မေတြ႕တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ Blogger ေတြေရာ၊ မေတြ႕ဖူးေသးတဲ့ Blogger ေတြနဲ႔ပါ ဆံုခြင့္ရလို႔လည္း ဝမ္းသာမိတယ္။ ေဝဖန္ေရး ဘာညာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္မလုပ္တတ္လို႔.. ေယဘုယ်အားျဖင့္ဆိုရင္ေတာ့ ပံုမွန္ထက္ပိုတဲ့ ပြဲတစ္ပြဲပါပဲ။ Foreigner ေတြ ျမန္မာလို ဆိုတာ၊ ကတာ ေတြ႕ရေတာ့ ကိုယ့္ Culture ကိုယ္ဂုဏ္ယူစိတ္လို႔ပဲ ေျပာရမလား..
စိတ္ထဲ ျဖစ္မိတယ္။ ေနာက္တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိထားမိသေလာက္ SPရဲ႕ အၿငိမ့္ေတြမွာ (အခုေနာက္ပိုင္း အၿငိမ့္အမ်ားစုမွာ အသံုးမ်ားတဲ့) ခါးေအာက္ပိုင္းျပက္လံုးေတြ ပါေလ့မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားနွစ္သက္မိတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။
ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ေတာ့.. ေရးျဖစ္တဲ့ကဗ်ာေတြကို သိပ္မႀကိဳက္တာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာဖတ္သူအေနန႔ဲ ပံုမွန္ေတာ့ လည္ျဖစ္ပါတယ္.. ကဗ်ာ၊ စာေကာင္းေတြ ဖတ္ရတိုင္းလည္း ဖန္တီးသူမ်ားကို အားက်ေက်းဇူးတင္မိတယ္။
အားလံုး အဆင္ေျပၾကပါေစ..

Tuesday, July 28, 2009

Singapore Polytechincs ရဲ႕ ေႏြထဲက ေနွာင္းဆံုမွတ္

စကၤာပူမွာရွိတဲ့ Singapore Polytechnics ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ား တင္ဆက္ကျပမယ့္ “ေႏွာင္းေႏြဆံုမွတ္” Stage Performance မ်ားကို အခုလာမယ့္ ၾသဂုတ္လ (၂)ရက္ေန႔ Polytechnics ရဲ႕ Convention Centre မွာ ျပဳလုပ္မွာျဖစ္ပါတယ္။ စကၤာပူက ေရႊျမန္မာတို႔ လာေရာက္အားေပးၾကဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါ၏ ခင္မ်။ လက္မွတ္ေစ်းမ်ားကေတာ့ S$9 နဲ႔ S$12 ျဖစ္ၿပီး ညစာအတြက္ လက္သုပ္ပုဝါ.. အဲေလ.. နတ္သုဒၶါ၊ အေအးနဲ႔ အခ်ိဳပြဲလည္း ပါမွာမလို႔ ..

ေနရာ။ ။ Singapore Polytechincs, Convention Centre (Dover MRT)
အခ်ိန္။ ။ 2.00 pm to 7.00 pm
ရက္စြဲ။ ။ August 2, 2009
ဆက္သြယ္ရန္။ ။ ရဲမာန္ - ၉၁၉၁ ၄၈၇၉

Monday, July 20, 2009

The Pen Story

Olympus Camera ရဲ႕ ideaေကာင္းနဲ႔ ေၾကာ္ျငာေလးတစ္ခုပါ.. ဒါမ်ိဳးကို တစ္ခါက MTV ပံုစံမ်ိဳးလည္းၾကည္႕ဖူးတယ္.. အဲဒီတုန္းကေတာ့ Background က အေသထင္တယ္.. ဒီတစ္ခုကေတာ့ Background ပါလိုက္ေျပာင္းေနတယ္..



This is the PEN Story in stop motion. We shot 60.000 pictures, developed 9.600 prints and shot over 1.800 pictures again. No post production! Thanks to all the stop motion artists who inspired us. We hope you enjoy :-)

Free download of the music at http://olympus.eu/penstory/

Friday, July 17, 2009

ေခတ္ေပၚကဗ်ာ၏ ဂုဏ္ရည္အခ်ိဳ႕

ဒီေဆာင္းပါးကို ဆရာသစၥာနီ ေရးခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဒီေဆာင္းပါးဟာ သူ႕မတုိင္ခင္ ဆရာေရးခဲ့တဲ့ ဗဟုကဗ်ာေရစီးနွင့္ ေမာ္ဒန္ဝဲ (မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ျမန္မာကဗ်ာေလ့လာခ်က္)ရဲ႕ အဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအထဲက အျငင္းပြားစရာ၊ နားမလည္နိုင္စရာ (ဆရာတင္ျပခဲ့တဲ့) အခ်က္အလက္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္ရွင္းလင္းခ်က္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ဗဟုကဗ်ာေရစီး ေဆာင္းပါးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုးဖတ္ဖူးတာ ကိုညိမ္းညိဳဘေလာ့မွာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာသစၥာနီရဲ႕ ေမာ္ဒန္ရွင္းတမ္းနွင့္ ျမန္မာကဗ်ာျဖစ္ေပၚတိုးတက္မွဳ စာအုပ္မွာ ထပ္ေတြ႕ၿပီး၊ သူ႔ေနာက္ ကပ္လ်က္မွာေတာ့ အခုေဖာ္ျပမယ့္ေဆာင္းပါး ပါရွိခဲ့ပါတယ္။ ပထမေဆာင္းပါးကို အရင္ဖတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုညိမ္းညိဳရဲ႕ ေဟာဒီစာမ်က္နွာ မွာ ေလ့လာနိုင္ပါတယ္။
......................................................................
ေခတ္ေပၚကဗ်ာ၏ ဂုဏ္ရည္အခ်ိဳ႕

၂၀၀၃ မတ္လက ဟန္သစ္မဂၢဇင္းမွာ “ဗဟုကဗ်ာေရစီးနွင့္ ေမာ္ဒန္ဝဲ” ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးလိုက္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေဆာင္းပါးအျဖစ္ ေဖာ္ျပဖို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီကာလတစ္ဝိုက္က ရန္ကုန္မွာ ကဗ်ာဝပ္ေရွာ့ကေလးေတြ လစဥ္ေလာက္လုပ္ျဖစ္ေနတဲ့ အုပ္စုရွိတယ္။ မင္းထက္ေမာင္၊ ခင္ေအာင္ေအး၊ ေဇယ်ာလင္း၊ စန္းဦး၊ ၿငိဏ္းေဝ စသျဖင့္ေပါ့ေလ။ အဲဒီလူေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ (ဆယ္စုနွစ္တစ္ခု)ျခားတဲ့ လူငယ္ေတြ။ ကဗ်ာကို စြဲၿမဲယံုၾကည္ၿပီး၊ ထဲထဲဝင္ဝင္ ရွိသင့္သေလာက္ရွိတဲ့သူေတြ။ အဲဒါနဲ႔ အဲဒီမွာဖတ္ဖို႔ ခုနစာတမ္းကို ေရးေပးလိုက္တာပဲ။ အဲဒီတုန္းက ဘာျပႆနာမွ မရွိခဲ့ဘူး။ စာတမ္းပါ အခ်က္အလက္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ (ဘာ)ဆိုခ်င္တယ္ဆိုတာ ရွင္းျပစရာမလိုဘဲ သေဘာေပါက္နိုင္တဲ့ ဓါတ္ခံရိွတဲ့ လူေတြခ်ည္းကိုး။

ဒါေပမယ့္ ဟန္သစ္က်မွ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ထည္႕လိုက္ေတာ့ ျပႆာနာရွိလာတယ္။ ပထမကဗ်ာသမား ကြက္ကြက္ေလး(တစ္ခု)အတြက္ ရည္ရြယ္ထားတာက မရည္ရြယ္ဘဲနဲ႔ ဒီထက္က်ယ္ျပန္႕တဲ့ ကဗ်ာသမားေတြဆီ ေရာက္သြားတာကိုး။ ဒီေတာ့ စာတမ္းဖတ္ၿပီး သူတို႔လည္း သူတို႔ အျမင္နဲ႔ ေဆြးေႏြးလာတာေတြ ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတြ႕လို႔ အျပင္မွာ ေမးျမန္းေဆြးေႏြးတာေတြလည္း ရွိတယ္။ အခုတစ္ခါ အဲဒီေဆာင္းပါးကိုပဲ (ကဗ်ာအထူးျမႇင့္တင္ေရး ရက္သတၱပတ္အစီအစဥ္အျဖစ္နဲ႔) com.mmm Book မွာ အင္တာနက္တင္လိုက္ေတာ့၊ က်ယ္ျပန္႕သထက္ က်ယ္ျပန္႕မယ့္သေဘာ ေဆာင္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ေဆာင္းပါးပါ အဓိကအခ်က္အခ်ိဳ႕ကို စာဖတ္သူ (ကဗ်ာဝါသနာပါသူ) အမ်ားစု ဒီထက္လြယ္ကူ ရွင္းလင္းေအာင္ ေျဖရွင္းမယ့္တာဝန္ ရွိလာတယ္လို႔ ယူဆမိတာနဲ႔ ဒီေနာက္ဆက္တြဲ ေဆာင္းပါးကို ေရးမိတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာဆိုတာ ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့အရာဆိုတာ သာမန္စာဖတ္သူ မဆိုထားနဲ႔ ကဗ်ာဆရာအခ်င္းခ်င္းေတာင္ အဆင့္ဆင့္အေနအထားအရ ကြဲကြဲျပားျပားသေဘာေပါက္နားလည္ေအာင္ ေျပာျပဖို႔ခက္တယ္ဆိုတာ သိထားေတာ့ ခပ္ရြံ႕ရြံ႕ပါပဲ။ ဟုတ္တာ မဟုတ္တာ အပထား၊ စ. မိတဲ့ကိစၥကို တတ္နိုင္သမွ် တာဝန္ယူလိုက္တယ္လို႔ပဲ မိမိဘာသာ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီေဆာင္းပါးထဲမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အဂၤါရပ္တခ်ိဳ႕ (တခ်ိဳ႕လို႔ ေျပာရတာက တကယ့္ကို အဂၤါရပ္အကုန္အစင္ မဟုတ္ေသးလို႔ပါပဲ) လို႔ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်က္ခ်င္း ျပန္ရွင္းရရင္..။

၁။ ကဗ်ာမဆန္ရဘူး
(ကဗ်ာမဆန္ဆန္ေအာင္ ဇြတ္လုပ္ေနၾကတယ္)
ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာမဆန္ရဘူးေျပာလိုက္တာကို ႐ုတ္တရက္ သေဘာမေပါက္တာထက္၊ ဘဝင္မက်ျဖစ္သြားတာက ပိုတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ (anti-poetic)လို႔ သံုးလိုက္ရင္ ႐ွဳပ္ကုန္မွာစိုးလို႔ လြယ္လြယ္ေျပာလိုက္တာပါပဲ။ တျခားနိုင္ငံေတြမွာ ကဗ်ာဆန္႔က်င္ေရးဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ကဗ်ာဂိုဏ္းေတြ ျဖစ္ထြန္းၿပီးခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ဒါဟာ ကဗ်ာျဖစ္ထြန္းမွဳ သမိုင္းမွာ ကာလရဲ႕ ေတာင္းဆိုမွဳ အေလ်ာက္၊ ကဗ်ာသန္႕စင္ေရး လုပ္ခဲ့ၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆီမွာ ကဗ်ာဆိုတာ နုရ ႏြဲ႕ရမယ္၊ ကြန္႕ရ ညြန္႔ရမယ္ဆိုတဲ့ အစြဲေဟာင္းက ေတာ္ေတာ္အျမစ္တြယ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ႐ိုးရာအစဥ္အလာ (ဂႏ ၱဝင္)ထဲက ရတုမ်ိဳး လကၤာအသံုးအနွဳန္း (ေပါရာဏ)ေတြ သံုးနိုင္မွ ဟုတ္တယ္ ထင္ေနတဲ့သူေတြ အခုထိရွိေသးတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီကိစၥကို ေခတ္ေပၚကဗ်ာက သူ႕ရဲ႕ အဓိကလကၡဏာတစ္ရပ္အေနနဲ႔ (စာဟန္မပါတဲ့ စာမဆန္တဲ့) အရပ္သံုးသာဘာစကားကို အစားထိုးသံုးစြဲျခင္းနဲ႔ ေတာ္လွန္ပစ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ေတာ္ေတာ္အျမစ္တြယ္ေနတယ္လို႔ ေျပရတာက ေခတ္ေပၚဗ်ာတခ်ိဳ႕မွာ ဒီလို အသံုးအနွဳန္းေတြ ဆက္ေတြ႕ေနရလို႔ပဲ။
ေနာက္ ဒီလိုကဗ်ာဆန္ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္က အျခားတစ္ဘက္စြန္းမွာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာဆရာတခ်ိဳ႕ကို (အေနာက္တိုင္းမွာ ေခတ္ကုန္ေနၿပီျဖစ္တဲ့) အမွန္လြန္ဝါဒ၊ သေကၤတဝါဒဆိုတာေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ ေထြးေထြးေလွ်ာက္ေရးမွ ကဗ်ာျဖစ္တယ္၊ တန္ဖိုးရွိတယ္လို႔ အထင္ေရာက္ေနၾကတာ ေတြ႕ရျပန္တယ္။ ေမာင္သာနိုးက ခက္လြန္းတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးနဲ႔ လြယ္လြန္းတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းဆိုတဲ့ အစြန္းနွစ္ဖက္ကို ေရွာင္ရွားၾကဖို႕ သတိေပးဖူးတယ္။ ခ်က္က ကဗ်ာဆရာဟိုးလဗ္ကေတာ့.. ကဗ်ာကို ေကာက္ဖတ္လိုက္ရင္ သတင္းစာဖတ္သလို၊ ေဘာလံုးပဲြသြားရသလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရွိရမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ မၾကာခင္က ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ျပဇာတ္မင္းသားကဗ်ာစာအုပ္ အမွာစာမွာလည္း (ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာဖတ္တဲ့အခါ၊ ကဗ်ာဖတ္သူမ်ား ေပါ့ပါးလြယ္ကူပါေစ)လို႔ ေလးေလးနက္နက္ ဆႏၵျပဳထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ကဗ်ာကို လြယ္ေအာင္ ေရးရတာခက္ၿပီး၊ ခက္ေအာင္ေရးရတာ လြယ္ေတာ့၊ ကဗ်ာေရတဲ့သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အဲဒါကိုပဲ ခံတြင္းေတြ႕ေနၾကဟန္ တူပါတယ္။

၂။ ေဝါဟာရဖက္ရွင္႐ွဳိး မဟုတ္ဘူး။
(စကားလံုးႏြံထဲ နစ္ေနၾကတယ္)လို႔ ေျပာခဲ့တာလည္း ဒီသေဘာပဲ။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာ အသံုးျပဳထားတဲ့ စကားလံုးဆိုတာ၊ အဲဒီကဗ်ာရဲ႕ ရည္ရြယ္ရင္းပန္းတိုင္ကို ပို႕ေဆာင္ေပးမယ့္ ယာဥ္ပဲ.. ။ ဒါေၾကာင့္ စကားလံုးတိုင္းကို သံုးရင္း အဓိကထားရမွာက ဘယ္ေလာက္ခရီးတြင္မလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ။ လိုရာမေရာက္တဲ့ စကားလံုးဟာ ကဗ်ာတန္ဖိုးကို ယုတ္ေလ်ာ့ေစတဲ့ အနွစ္သာရမဲ့ ေဖာင္းပြဲမွဳပဲ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေဒါင္းႏြယ္ေဆြက ပန္းေပါင္းစံုကို ေဝေနေအာင္ပန္ထားတဲ့ အ႐ူးမရဲ႕ ေခါင္းနဲ႔ ဥပမာေပးဖူးတယ္။ အဲဒီေခါင္းက ထြက္လာတဲ့ (အ႐ူးမပါးစပ္) စကားလံုးေတြကေတာ့၊ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ ခ်ည္႕နဲ႕နဲ႕။ ကဗ်ာဆိုတာ ကန္႕သတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္အတြင္း၊ ကန္႕သတ္ထားတဲ့ ပမာဏအတြင္း၊ ကန္႕သတ္ထားတဲ့ စကားလံုးေတြကို အသံုးျပဳထားတဲ့၊ တိက်တဲ့ ေဝါဟာရအစုအေဝးပါပဲ။

၃။ နက္႐ွိဳင္းရမယ္။
(အနွစ္မပါဘဲ အဆန္ေခ်ာင္ေနတာေတြ႕ရတယ္)
ဒုတိယအခ်က္နဲ႔လည္း ပတ္သတ္တယ္။ စကားလံုးေတြနဲ႕ ဟန္ေရးျပ၊ ၿဖဲေျခာက္ထားတဲ့ ကဗ်ာအေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႕ရတယ္။ အတြင္းနွိဳက္ ရွာေဖြလိုက္ေတာ့၊ ေလးေလးနက္နက္ ဆိုလိုခ်င္တာ မေတြ႔ရဘူး။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ.. အဲဒီကဗ်ာဆရာက ေလာကကို ဘယ္ေလာက္ နက္နက္႐ွဳိင္း႐ွိဳင္း ဆင္ျခင္သံုးသပ္နိုင္သလဲ ဆိုတဲ့ အေပၚမွာ တည္မွီေနတာ အမွန္ပါပဲ။ ကဗ်ာေတြဟာ အေပၚယံ ပုဂၢလိကေဝဒနာေလာက္ကို ဇာခ်ဲ႕ၿပီး ေပါေလာေမ်ာေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီေဝဒနာကို အရင္ခံၿပီး ေလာကအျမင္တစ္ခု အဆင့္ေရာက္ေအာင္ တြန္းတင္နိုင္တာ မေတြ႔ရဘူး။ ခံစားမွဳ (ေဝဒနာ)ကို အေျခခံတဲ့ “ထုတ္ယူဆင္ျခင္ ယုတၱိေဗဒ” သေဘာလကၡဏာကို အဆင့္ျမင့္ကဗ်ာတစ္ခ်ိဳ႕မွာ ရွာေတြ႔နိုင္ပါတယ္။

၄။ ၾကည္လင္ရမယ္၊ သန္႔စင္ရမယ္။
(ဖန္တီးမွဳ မဟုတ္ဘဲ၊ ဝိုးတိုးဝါးတား ျဖစ္ေနတာေတြ႔ရတယ္)
အနုပညာရပ္တိုင္းမွာ မရွိမျဖစ္တဲ့ အၾကည္ဓါတ္ (Purity)ကို ေျပာလိုက္တာပဲ။ အဲဒါဟာ အနုပညာရဲ႕ အတြင္းအနွစ္လည္း ျဖစ္တယ္။ ေရေဆးအၾကည္ကားတစ္ခ်ပ္ကို တိုးလ်ွိဳေပါက္ (အလင္းေပါက္) Transparent ျဖစ္ေနသလိုေပါ့။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာမွာ ဝိုးတဝါးေအာင္ တမင္လုပ္ယူရတာမ်ိဳး ရွိေပမဲ့၊ အဲဒါက အၾကည္ဓါတ္ မပ်က္ရဘူး။ ဖန္တီးတာ မဟုတ္ဘဲ၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ မရည္ရြယ္ဘဲ ဝိုးတဝါး ႐ွဳပ္ေထြးေနတာမ်ိဳးနဲ႔ ကြဲျပားသိသာတယ္။

၅။ ႐ိုးသားရမယ္
(ဟန္ေဆာင္တာေတြ၊ ဟန္လုပ္တာေတြ မ်ားေနတယ္)
ကဗ်ာဆရာဟာ ကဗ်ာမေရးခင္ေရာ၊ ေရးေနခိုက္မွာပါ ႐ိုးသားတဲ့ စိတ္ရွိထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ မေရးခင္ကတည္းက လူအထင္ႀကီးေစခ်င္၊ လူတတ္ႀကီးလုပ္ျပခ်င္စိတ္နဲ႔ ဟန္ျဒပ္ထုတ္ဖို႔ ေရးလိုက္တဲ့ ကဗ်ာဟာ၊ ဘယ္လိုမွ ေကာင္းလာနိုင္စရာ မရွိပါဘူး။ ဒီစိတ္ဓါတ္က လူစည္စည္ ပြဲေစ်းတန္းမွာ ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္တဲ့ ကေလးစိတ္ေလာက္ပဲ အဆင့္ရွိပါတယ္။ ကဗ်ာေရးေနတဲ့ အခိုက္မွာေတာ့ ပို႐ိုးသားဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သစၥာရွိဖို႔ေပါ့။ ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ ျပဇာတ္မင္းသား ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက “ဓါတ္တိုင္”ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကိုဖတ္ၾကည္႕ပါ။ အင္မတန္ ႐ိုးပါတယ္။ (လူငယ္ကဗ်ာေရးသူတစ္ေယာက္ကလည္း အဲဒီလိုပဲ အတိအလင္းေျပာတယ္တဲ့) သူက အဲဒီလို႐ိုးေအာင္ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ခံစားဖတ္႐ွဳၾကည္႔ရင္ ကဗ်ာေကာင္းတစ္ပုဒ္ဆိုတာ ထင္ရွားလာပါလိမ့္မယ္။ ေအာင္ခ်ိမ့္က သူ႕ စာအုပ္အမွာစာမွာ (ေခတ္ေပၚကဗ်ာဟာ လွိဳင္းလို ဆင့္ကာ ဆင့္ကာ၊ ဆင့္ပြားအဓိပၸါယ္မ်ားနဲ႔)လို႔ ေရးခဲ့တယ္။ ကဗ်ာဆရာ ေဖာ္ျပတဲ့ အရာဝထၳဳေတြရဲ႕ေနာက္က (တြဲဘက္အနက္) ရည္ရြယ္ရင္းကိစၥကို ဖတ္သူကရေအာင္ ဖမ္းဆုပ္နိုင္ဖို႔လိုတယ္။ အဲဒါ နိမိတ္ပံု မဟုတ္ပါဘူး။
ဥပမာ သူ႕ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ပါတယ္။ အေမစိုက္ထားတဲ့ “ဗုဒၶံသရဏံပန္းမ်ား” ၿခံ႐ိုးမွာ လန္းဆန္းလ်က္။
ခ်ိမ့္ႀကီး ငယ္ငယ္က ေနခဲ့တဲ့အိမ္မွာ ၿခံ႐ိုးရွိမရွိ။ သူ႔အေမကလည္း တကယ္ဗုဒၶံသရဏံပန္းပင္ေတြ စိုက္ မစိုက္၊ ကၽြန္ေတာ္ မသိ။ သိဖုိ႔လည္း မလို၊ ကဗ်ာေရးသူ တကယ္သိေစခ်င္တာက (ကၽြန္ေတာ္ သိတာကေတာ့) ၿခံ႐ိုးနဲ႔ ဗုဒၶံသရဏံပန္းမ်ားရဲ႕ ဆင့္ပြား အဓိပၸါယ္ပဲ။

၆။ သစ္လြင္ရမယ္
(မဲျပာပုဆိုး မျဖစ္ရဘူး)
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ထဲကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူနွစ္သက္စရာ စကားလံုးကို ကဗ်ာတိုင္းလိုလိုမွာ ဆီသည္မ လက္သုတ္ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ထပ္ခါတလဲလဲ သံုးစြဲၾကတာမ်ိဳးရွိတယ္။ ေနာက္ႀကိဳက္တာ တစ္ခုေတြ႔ရင္ အျပန္အလွန္ အခ်င္းခ်င္းလည္း ယူငင္သံုးစြဲၾကတယ္။ အဲဒီ ဓေလ့ဟာ မေကာင္းဘူး။

၇။ ဣေႁႏၵရိွရမယ္
(ကလက္တက္တက္နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာ ကင္းမဲ့ေနတယ္)
အခုေခတ္မွာ ဒါမ်ိဳးရွားသြားၿပီဆိုေပမယ့္၊ တခ်ိဳ႕ရွိေနေသးတယ္။ တစ္ခါကေတာ့ ကဗ်ာကို ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ ေနာက္ေတာက္ေတာက္သာ ေရးတတ္တဲ့ အုပ္စုရွိခဲ့ဖူးတယ္။ (ဟာသဂ်ာနယ္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ေတြ႕ရေလ့ရွိေတသာ ဟာသကဗ်ာမ်ားနွင့္ မသက္ဆိုင္ပါ)

၈။ ခြန္အားရွိရမယ္
ခံစားမွဳေဝဒနာသက္သက္သာ မဟုတ္ဘဲ၊ ကဗ်ာကို အေထာက္အကူျဖစ္နိုင္တဲ့၊ အားေကာင္းထက္ျမက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ကဗ်ာဆရာက စုစည္းထုတ္ေဖာ္တင္ျပနိုင္မွ ကဗ်ာဟာ ခြန္အားျပည္႔ဝလာမယ္။ အဲဒီတြက္ ကဗ်ာဆရာဟာ အရပ္ရပ္နယ္ပယ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္ဗဟုသုတေတြ ႂကြယ္ဝဖို႔လိုတယ္။ တစ္စပ္တည္းမွာပဲ ကဗ်ာကို အခ်က္အလက္ေတြ ဖံုးလႊမ္းလို႔ ေသြ႕ေျခာက္နိုင္တဲ့ အႏၱရာယ္ကိုလည္း ဂ႐ုထားရမယ္။

၉။ တီထြင္မွဳ ရွိရမယ္
(စတန္႔လုပ္တာနဲ႔ မခြဲတတ္ၾကဘူး)
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဆာင္းပါးကို ေဝဖန္တဲ့လူေတြက ဖတ္တဲ့သူ သိသာထင္ရွားေအာင္ ကဗ်ာဥပမာေတြ ထုတ္ျပသင့္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေထာက္ၾကတယ္။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီလို ထုတ္ျပဖို႔က အင္မတန္လြယ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို အျပစ္ထုတ္ျပရင္ သူသူကိုယ္ကိုယ္ ကာယကံရွင္ကေတာ့ အျမင္ၾကည္လင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆူးလွည္းႀကီး မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ အခု ဒီေဆာင္းပါးမွာခ်ိမ့္ႀကီး ကဗ်ာတစ္ခ်ိဳကို ထုတ္ျပရတာ၊ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အေကာင္းေျပာေျပာ မေကာင္းေျပာေျပာ ျပႆနာမရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ “ျပဇာတ္ မင္းသား”က ပူပူေႏြးေႏြး ကဗ်ာစာအုပ္၊ အလြယ္တကူ လက္လွမ္းတမီလည္း ရွိေနတာမို႔ ထည္႔ေျပာေနတာပါပဲ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ စတန္႔နဲ႔ တီထြင္မွဳ ကြဲျပားေအာင္ျပဖို႔ ထင္ရွားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ဥပမာထုတ္ျပခ်င္တယ္။ အဲဒါဟာ ေအာင္ေဝးရဲ႕ “ဒိုင္ယာရီ”ဆိုတဲ့ ကဗ်ာပါပဲ။ ဒီကဗ်ာဟာ တီထြင္မွဳ မဟုတ္ပါဘူး။ စတန္႔သက္သက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုေျပာရဲတာက (အမွတ္မမွားရင္) ဒီကိစၥကို သူကိုယ္တိုင္လည္း စာနဲ႔ေပနဲ႔ ဝန္ခံဖူးတယ္ ထင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူဟာ အင္မတန္အေရထူတဲ့သူမို႔ ထုတ္ျပလိုက္ရတာပါ။ ဒီကဗ်ာကေတာ့ ျပန္ရြတ္ျပဖို႔ မလိုေလာက္ေအာင္ကို ျပႆနာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာမို႔ ေျပာလိုက္တာလည္း ပါတယ္။

၁၀။ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ ရွိရမယ္၊ ဆန္ရဲရမယ္
(နာမည္ႀကီးတဲ့ေနာက္၊ ေရစီးေၾကာင္းေနာက္ ေမွ်ာလိုက္ေနၾကတယ္။)
ဘယ္အနုပညာသမားမဆို ကိုယ္ပိုင္ဟန္ေတာ့ ရွိဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါလီနဲ႔ ပီကာဆို ကြဲသလိုေပါ့။ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကဗ်ာေတြဟာ ကဗ်ာအဖတ္နာသူအတြက္ ေအာက္က ကေလာင္နာမည္ကို မၾကည္႕ဘဲနဲ႔ေတာင္ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ေရးတယ္ဆိုတာ သိသာနိုင္သလိုေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာေရးသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူလိုလိုက္ေရးတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ယိမ္း ကသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ေအာင္ခ်ိမ့္လို တခ်ိဳ႕က လိုက္ေရးၾကတယ္။ ေရစီးေၾကာင္းေနာက္ ေမွ်ာလိုက္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်တဲ့ ဝသီလိုေပါ့။ ဗီဒီယိုေစ်းကြက္ေကာင္းရင္ ဗီဒီယိုဝိုင္း႐ုိက္ၾကတယ္။ ေျမေစ်းကြက္၊ ကာေစ်းကြက္ေကာင္းတယ္ဆိုရင္ အားလံုး၊ ေျမ၊ ကား ေရာင္းဝယ္လုပ္ကိုင္ၾကေရာ။ ေရစီးေၾကာင္းကို ဆန္ၿပီး ကိုယ့္မူကိုယ့္ဟန္ကို ထူးေထာင္နိုင္မွ ထာဝရရွင္သန္သူျဖစ္တယ္။

၁၁။ အျပည္႕အဝ လြတ္လပ္မွဳရွိရမယ္ (ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေငြေၾကး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားသူ အင္မတန္ နည္းေပမယ့္၊ ကဗ်ာေရးသူ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ နာမည္ႀကီးခ်င္မွဳ၊ အမ်ားႀကိဳက္ခံခ်င္မွဳ စတဲ့အေနွာင္အတည္းေတြနဲ႔ ရည္ရည္ရြယ္ရြယ္ ၿငိတြယ္ေနတတ္ၾကတယ္)လို႔ ေျပာခဲ့ေတာ့ အေတာ္အသင့္ ျပည္႔စံုမယ္ ထင္ပါတယ္။

၁၂။ အထက္တန္းက်တဲ့ အလွတရားနဲ႔ ျပည္႔စံုရမယ္
ကဗ်ာေကာင္းတစ္ပုဒ္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳမွာ ပါဝင္ေလ့ရွိတဲ့ ဂုဏ္ရည္ပါပဲ။ တျခားကိစၥေတြမွာလို ကဗ်ာမွ ေအာက္လမ္းနည္းသံုးရင္ ေရရွည္မခံပါဘူး။

၁၃။ ကာလနဲ႔ ေဒသသေဘာဟာ ကင္းလြတ္ေနရမယ္
ဘယ္ေခတ္ ဘယ္အခ်ိန္မဆို၊ ဘယ္ေနရာမဆို၊ ပထဝီအပိုင္းအျခား၊ ကာလအပိုင္းအျခားကို ေက်ာ္လႊားၿပီး၊ ကဗ်ာေကာင္းတစ္ပုဒ္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ ခုိင္မာေနတတ္ပါတယ္။ ျမန္မာကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို အာရွ၊ အာဖရိကကပဲ ဖတ္ဖတ္၊ ဥေရာပကပဲ ဖတ္ဖတ္ အရသာရွိေနနိုင္တာမ်ိဳးေပါ့။ စံေတာ္ဝင္ အနုပညာ (Classic) ျဖစ္တယ္ဆိုရမယ္။ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အရွည္ႀကီး ေျပာရမယ္။ အခုေတာ့ ထိုက္သင့္သေလာက္ပဲ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ထုိက္သင့္သေလာက္ ေက်နပ္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
သစၥာနီ
(ေမာ္ဒန္ရွင္းတမ္းနွင့္ ျမန္မာကဗ်ာျဖစ္ေပၚတိုးတက္မွဳ)
......................................................................

မွတ္ခ်က္။ ။ေဆာင္းပါးထဲက အင္တာနက္ လင့္ခ္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ရွာမေတြ႔ဘူး။ ရွာၾကည္႔တဲ့အခါ အနီးစပ္ဆံုး www.foreverspace.com.mm ကိုပဲ ေတြ႔ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဆရာရည္ညႊန္းထားတဲ့ (ဆရာေအာင္ေဝးနဲ႔ ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္တို႔) ကဗ်ာေတြကို ေလ့လာနိုင္ေအာင္ တစ္ခါတည္း တြဲတင္ေပးခ်င္ေပမယ့္ ရွာမေတြ႕ျပန္ပါဘူး။ ေနာင္ရွာလို႔ ေတြ႕တဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ ျပန္တင္ေပးပါ့မယ္။
ဟန္သစ္မဂၢဇင္းဆိုေတာ့ အခ်ိန္အားျဖင့္ေတာ့ ဒီေဆာင္းပါးဟာ ၁၀နွစ္ေလာက္ ၾကာခဲ့ၿပီဆိုတာေတာ့ သတိခ်ပ္သင့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဆရာရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လက္ခံမိတယ္။
ဆရာစိုင္းဝင္းျမင့္ရဲ႕ စကားေလးကို ငွားရမ္းျပင္ဆင္ၿပီးေျပာရရင္ေတာ့ “ခ်စ္ေသာ ျမန္မာဘေလာ့ဂါ ကဗ်ာေရစီးသို႔” ေပါ့။

62th Anniversary of Martyr Day




ဇာတိနတ္ေမာက္ မေကြးခ႐ိုင္ သိၾကမ်ားခုတိုင္
မ်က္ရည္သြန္လို႔ ဘဝင္ညႇိဳး
ဇူလိုင္ တစ္ဆယ့္ကိုး



Image Credit to: THMM + NNT
Free counter and web stats