အစီရင္ခံစာ (13/02/2010)

ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း Blogေတြ ျပန္ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဟိုတစ္ေန႔က ကိုမိုးလွိုင္ညဆီကေန ဘေလာ့အသစ္တစ္ခုေတြ႕ခဲ့တယ္.. Burmese Potery Foundationတဲ့။ ကဗ်ာဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးေတြန႔ဲ၊ ကဗ်ာေဟာင္းေတြထဲက အေကာင္းဆံုးေတြ ျပန္လည္ စုစည္းတင္ထားတာျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နွစ္သက္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ side bar မွာ လင့္ခ္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္လင္ခ့္လုပ္ျဖစ္တာေတာ့ My Little World နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း စည္သူရဲ႕ ဘေလာ့ပါ။ Little World က ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ျဖစ္တာ နည္းနည္းၾကာၿပီ။ စည္သူကေတာ့ ကဗ်ာေတြ ေရးအားေကာင္းေနေလရဲ႕။

အခုေလာေလာဆယ္ ေက်ာင္းက (၄)ရက္ ဆက္တိုက္ပိတ္မယ္။ ျပန္ဖြင့္တာနဲ႔ (၃)ရက္တက္ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေကာလိပ္က်ာင္းသားဘဝ အဆံုးသတ္ပါၿပီ၊ (စာေမးပြဲ မက်ခဲ့ရင္ေပါ့ေလ) ေက်ာင္းပိတ္တဲ့အခါ ျမန္မာျပည္ ျပန္ရင္ေကာင္းမလား၊ ဒီမွာေနၿပီးပဲ အလုပ္ရွာရင္ ေကာင္းမလား.. စိတ္ေတြနဲ႔ ဒီရက္ပိုင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မရေသးျဖစ္ေနတယ္။ အလုပ္ရခဲ့ရင္က် ေနာက္ထပ္ ဒီလုိရက္ရွည္ျပန္နိုင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ဘူးထင္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုဖို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခု ျပန္သြားလိုက္ရင္လည္း ျပန္လာတဲ့အခါ အလုပ္ရွာရမယ့္ ဒုကၡနဲ႔ ေနဖို႔ pass ကိစၥေတြဘာေတြ ေခါင္းပိုစားရမယ္။ အခုတစ္ပတ္ေတာ့ project ကို ပိုအာ႐ံုထားသင့္လို႔ အဲဒီကိစၥေတြ သိပ္မထိခ်င္ေသးျဖစ္ေနတယ္။

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ဒီေန႔ တ႐ုတ္လို နွစ္သစ္ကူးေရာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ပါ တစ္ထပ္ထည္းက်တယ္ေနာ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း ဂုဏ္ျပဳစာေတြ ကဗ်ာေတြေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ အမ်ားအျပားေတြ႕ရလို႔ ဝမ္းသာမိတယ္။ ကိုေကာင္းကင္ကလည္း ေမြးေန႔အမွတ္တရ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ျဖစ္မယ္ဆိုလို႔ အားက်မိတယ္။ ဒီစာအုပ္အတြက္ သူအခ်ိန္ယူခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ တ႐ုတ္နွစ္ကူးကေတာ့ ဒီမွာ နည္းနည္းဒုကၡေရာက္တာက စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ ေစ်းေတြ မဖြင့္ဘူးေလ။ (၂)ရက္ေလာက္ ပိတ္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ ေနာက္ဆံုးဖြင့္တဲ့ရက္ ရိကၡာ စုေဆာင္းထားရမယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက နွံေကာင္ေလးက မိုးတြင္းအတြက္ မစုမိလို႔။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ေႏြနဲ႔တင္ စုေနရၿပီ။ (အဲ.. အမွန္ေတာ့ ဒီမွာ ဘယ္ရာသီရယ္လို႔ ေျပာလို႔ေတာ့ မရပါဘူး၊ ေရာေနတာကိုး)

ကဲ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုး အဆင္ေျပၾကပါေစ... ကၽြန္ေတာ္လည္း ကဗ်ာေတြေရးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး Blogကို Facebook ေပၚ တင္ရင္ ေကာင္းမလား.. စဥ္းစားေနတယ္။

သူ ေနျမင့္လို႔ ဒီအ႐ူးႀကီးရင့္ခဲ့

လူရႊင္ေတာ္ဆိုတာ

သူ အျမင္မေတာ္ရင္

ေရွာ္တတ္၊ ယွက္တတ္တဲ့သေဘာနဲ႔

ေပ်ာ္တတ္၊ ပ်က္တတ္တဲ့အေျပာ..

ဒါေပမယ့္လည္း

ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားနွစ္လံုးထဲကို

မင္း ဟားတိုက္ရယ္ေနတာေတာ့..

မင္းသမီးရယ္..

တဆိတ္..

နာက်င္မွဳေတြ နိုင္းခ်င္းနဲ႔

ေဟာဒီရင္ဘတ္ႀကီးကို သုပ္လိုက္သလို။

ခန္႔ေန

မ်က္မျမင္စိန္ေခၚသံမ်ားကို

တစ္ေန႔မွာ ငါဟာ ေရာဂါတစ္ခုကိုရခဲ့တယ္။

အမွန္ေတာ့ အဲဒါဟာ တျခားတစ္ခုခုလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္

ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ ေရာဂါလို႔ပဲထင္တယ္

ေရာဂါဆိုေတာ့ ေပ်ာက္ဖို႔ လုိတာေပါ့

ဒါေပမယ့္ အဲဒီေရာဂါဟာ တျခားေရာဂါေတြနဲ႔ မတူပဲသူ႔ကို ဂ႐ုမစိုက္မွ ေပ်ာက္တယ္တဲ့

ေဆးလံုး ေဆးျပားေတြ၊ ခြဲစိတ္မွဳေတြ ဂ႐ုစိုက္မွဳေတြ မလိုဘူး

ဒီအတိုင္းထားရင္ကို ေပ်ာက္ၿပီ

ဒါေပမယ့္ ခက္တာက လူေတြဟာ ငါ ေရာဂါရွိမွန္းသိေတာ့မွပဲငါ့ကို ဂ႐ုစိုက္လာၾကေတာ့တယ္

(H1N1 မဟုတ္တာ ေသခ်ာလို႔ေတာ့ ထင္ရဲ႕)

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါ့ေရာဂါဟာ တေန႔ထက္ တေန႔ပိုဆိုးလာတယ္။

အေၾကာင္းသိတဲ့ ဆရာဝန္ေတြကေတာ့ ငါ့နာမည္ ၾကားရင္ ေဝးေဝးကေရွာင္ေနၾကၿပီ။

ငါ့အေၾကာင္းဆို စကားစပ္လို႔ေတာင္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ဂ႐ုစိုက္မိေနမွာစိုးလို႔..ဒါေပမယ့္ နားမလည္လို႔၊ သနားၿပီး ဂ႐ုစိုက္မိသူေတြဟာ ရွိတုန္းပဲ..

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္မိေအာင္ႀကိဳးစားေနကာမွ၊ သူတို႔ေတြေၾကာင့္ ခက္ေနရတယ္..

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါ့ေရာဂါဟာ တေန႔ထက္ တေန႔ပိုဆိုးလာတယ္။

ညဖက္ေတြမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ကမာၻမေၾကသီခ်င္းကို ထဆိုလို႔..

တခါတခါ တယ္လီဖုန္းထဲက အသံေတြကို အမွန္ထင္ၿပီး ယံုမိလို႔..

တခါတေလက် အိႏိၵယရဲ႕ စာလံုးေပါင္းကို ငါေမ့သြားျပန္တယ္.

.....

ဒါေပမယ့္ လူေတြဟာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ငါ့အေၾကာင္းကို လ်စ္လ်ူရွဳလာနိုင္ၾကၿပီ

အရင္က ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ ေရာဂါအေၾကာင္းကိုလည္း မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး

အက္ေၾကာင္းေတြ ထပ္လာၿပီ၊ ဘူတာေတြ ဆိုက္ပါမ်ားသြားၿပီ။

အဲဒါေၾကာင့္မို႔

အခုဆိုရင္ ငါ့ရဲ႕ ေရာဂါဟာေတာ္ေတာ္ေလးသက္သာေနၿပီ

ငါတစ္ေယာက္ထဲ ဟိုးအေဝးမွာလည္း သြားေနျဖစ္တယ္ သိလား..

ဒါမယ့္ အဲဒီအေၾကာင္းကို စပ္စုၾကမွာစိုးလို႔ ေရာဂါေပ်ာက္ၿပီး နိုင္ငံျခားမွာသြားေနတယ္ဆိုၿပီး ပံုမွန္သတင္းတစ္ပုဒ္လႊင့္ဖို႔ ငါ့အိမ္ကိုေျပာခဲ့တယ္

အမွန္ေတာ့ လူေတြဟာ တစ္ေယာက္ထဲရွိေနျခင္းကို ဘာေၾကာင့္မို႔ မေရာင့္ရဲၾကတာလဲ..

နွစ္ေယာက္ရွိမွျဖစ္မယ္၊ သဘာဝက်မယ္ဆိုတာ.. သတၱိနည္းသူေတြရဲ႕ အလုပ္လား..

ကို႔ယို႔ကားယားကတိေတြကို ငါမုန္းပါတယ္..

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါဟာ ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး..

အဲဒီေလာင္ေတာင္ ေရာဂါရဲ႕အလိုကို လိုက္မိသတဲ့..

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ ငါ့ေရာဂါ ေပ်ာက္သြားတယ္ေပါ့..

အသက္႐ွဴသံေတြေတာင္ ငါ့ဆီ အဝင္အထြက္မလုပ္ေတာ့တဲ့အခါ။

ခန္႔ေန

ကိုယ့္ေန႔ေတြ (၂)

အေရမရ၊ မဖတ္မရေတြထဲကပဲ

ငါဟာ အေရေတြ အဖတ္ေတြကို ရွာေနခဲ့..

ပြဲေတာ္ေတြေရာက္တိုင္းမွာ

ရင္ေတြဟာ ခုန္ဖို႔၊ အသံေတြတုန္ဖို႔ ဝန္ေလးေနသူ

ဒီလိုနဲ႔ ငါ့အိမ္ေလးကို တံခါးပိတ္လို႔

ငါတစ္ေယာက္ထဲထြက္လာခဲ့တယ္

ငါရဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ေလးလည္း..

ငါ မတက္ျဖစ္တဲ့ေန႔မွာပဲ

ဖြင့္တယ္...

ခန္႔ေန

ေမ့တတ္တယ္ဆိုတဲ့ အက်င့္ဟာ သိပ္ေတာ့လြယ္တဲ့အက်င့္မဟုတ္ပါဘူး..

အရာဝထၳဳတစ္ခုကို ေမ့တယ္ဆိုတာ ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး ခင္မ်ားဟာ အဲဒီအရာကို မွတ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ကေလးကိုေတာ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ရမယ္ မဟုတ္လား..

နာမည္ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ငါအခု ဘာလုပ္မလုပ္ပါလိမ့္.. ဟုိအေၾကာင္းေျပာမလို႔ကြာ.. စသျဖင့္ စကားေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း ေမ့တတ္သူတစ္ေယာက္ပါပဲ

ဒါေပမယ့္ ေမ့သြားလို႔ဆိုတဲ့ စကားကို လြယ္လြယ္သံုးလာၾကာေတာ့ ေျပာသူရဲ႕ ပါးစပ္ထဲ၊ နားေထာင္သူရဲ႕ နားထဲ အဓိပၸါယ္ဟာ ေပါ/ေပါ့ရႊတ္လာတယ္၊

ေဆးမ်ားလို ထိုးပါ၊ စားပါမ်ားရင္ မတိုးေတာ့သလိုေပါ့။ ဒီလူတစ္ေယာက္ဟာ ေမ့တတ္တယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးလိုက္တာဟာ မွတ္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေလးကို သြယ္ဝိုက္ၿပီး ေဖာ္ျပရာေရာက္သြားတတ္တယ္၊

မွတ္တာေတြမ်ားလို႔ ေမ့စရာေတြမ်ားသြားတာေပါ့.. ဒီလိုဆိုရင္ေကာ မွန္မလား။

႐ုပ္ရွင္႐ံုမွာ၊ စာသင္ခန္းမွာ၊ ေဘာလံုးကန္ေနစဥ္မွာ၊ ေက်ာင္းကန္တင္းမွာ တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမ့တြားတတ္တဲ့အက်င့္ရွိတယ္။

ကိုယ္ဘာသာကုိယ္လည္း မွတ္စရာေတြဟာ သိပ္မ်ားေနတာကိုး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္အရဆိုရင္ လူ႔စိတ္ဟာ စကၠန္႔ပိုင္းေလးကူးေနတဲ့ၾကားမွာတင္ သိန္းသန္းခ်ီၿပီး ျဖစ္ပ်က္ေနတာ မဟုတ္လား။

ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္နာမည္ေလးကို သိတတ္စအရြယ္ကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနတယ္ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေမ့တတ္သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ေသးဘူးလို႔ သူမ်ားေတြ ေပးမသိဘဲ ေတြးၾကည္႕မိဖူးတယ္။

တစ္ေန႔ကပဲ ၾကည္႕ေလ.. ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းလည္းေရာက္ေရာ တစ္ကုိယ္လံုးကို ေရေတြစိုရြဲေနတယ္။ အာ.. မိုးရြာေနတာကိုေမ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိတာကိုး။

ဘယ္ေလာက္မ်ား ဂြက်လဲလို႔.. ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္က။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ည႐ုပ္ရွင္ၾကည္႕ ခ်ိန္းရင္း ခ်စ္သူကိုေျပာျပမယ္ဆိုၿပီး သူ႔ဆီဖုန္းဆက္မလို႔ ႐ုတ္တရက္ဖုန္းနံပါတ္ကုိ ေမ့သြားျပန္ေရာဗ်ာ။

ဖုန္းနံပါတ္ေတြရွာၾကည္႕ေတာ့ Aကေန Zအထိ နာမည္ေတြသာ ကုန္သြားတယ္ မေတြ႔လိုက္ပါဘူးလို႔.. ဘယ္ဟုတ္မလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္သူမရွိတာလည္း ေမ့ေနျပန္တာပဲ။

အဲဒီေလာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေမ့ၾကမ္းတဲ့သူ။ ခုလည္း ၾကည္႕ေလ.. စာတစ္ပုဒ္သာတင္လိုက္တယ္၊ ေခါင္းစဥ္တပ္ဖို႔ ေမ့က်န္ခဲ့ျပန္ေရာ။

ေအာင္စာရင္းထဲ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ မပါတဲ့ေန႔က

အႀကီး ေရးထားရင္

အေရးႀကီးတယ္ ထင္ၾကမယ္.

အဓိကက

၁.၂.၃ မတိုင္ခင္ ေနရာယူတတ္ဖို႔ပါပဲ။

စာသံုးသူမ်ားကို သံုးစား၍

ေကာင္းစားသူမ်ား စားေကာင္းေနသည္။

“အိမ္ထဲ ဝင္ၾကဟဲ့..

ဟိုမွာ ဗိုက္ပူနံကားေတြ လာေနၿပီ” တဲ့

ေမေမက ေျပာတယ္။

အေရွ႕ဆိုတာ

ေရာက္ေကာင္းတဲ့ ေနရာမွန္း

ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်ာေသးဘူး။

ဘာမွမရွိဘူးဆိုလည္း

ဘာမွမရွိဘူးတစ္ခုခုကို သြားေတြ႕ခဲ့တယ္။

အက်ႌအသစ္နဲ႔ လူေဟာင္းေတြ၊

ေသသူအခ်င္းခ်င္း ေျမဖို႔ခ်င္သူေတြနဲ႔

အခန္းအျပင္ဖက္မွာ

ပိုမိုမြန္းက်ပ္ေနတယ္။

ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြက

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မဆုိင္ခ်င္တိုင္း

မဆိုင္ေနလိုက္ၾကပံုမ်ား..

မိန္းကေလး..

ငါ့ကို တစ္ေယာက္ထဲ ထားခဲ့တတ္တဲ့အက်င့္ကို

နင္ ေဖ်ာက္ပါ။

အခုိးမထြက္တဲ့ သံသရာမီးရဲ႕

ဆိုးခ်က္ေၾကာင့္ပဲ

ျပက္လံုးေတြ၊ အနိုင္ဂိုးေတြ

လက္ခုပ္သံေတြ၊ မီးကင္ထားတဲ့ အသားတံုးေတြနဲ႔

ပြဲေတာ္ရက္ေတြဆီ...

စိတ္မရွိေတာ့တဲ့ အခါတိုင္း

ခြင့္လႊတ္ပါ.. သူငယ္ခ်င္းတို႔..

ငါဟာ

ေတာင္ေပၚက ပန္းကေလးရွိတဲ့ အရပ္မွာသာ

ငါေပ်ာ္တတ္လို႔။

ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိဘူး.. ဒီကဗ်ာကို အခုရက္ပိုင္း စိတ္ထဲစြဲရြတ္မိေနလို႔.. အမွတ္တရ ျပန္တင္ျဖစ္ပါတယ္ခင္မ်ာ..

22/11/09

ဒီဇင္ဘာ လကုန္ေလာက္အထိကုိ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္မ်ားဖို႔ ရွိေနလို႔.. ဘေလာ့ကိုေတာ့ ျပန္ထိနိုင္မယ္ မထင္ဘူးဗ်ာ.. ကဗ်ာေတြေတာ့ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကားပဲ တင္ျဖစ္ပါမယ္.. တခ်ိဳ႕ေရးခ်င္တာေလးေတြလည္း စိတ္ထဲေပၚလာေပမယ့္ အခု အလုပ္သင္နဲ႔ စက္႐ုပ္ဘဝေရာက္ေနလို႔ ကီးဘုတ္လည္း ကေလာင္မျဖစ္တာၾကာေပါ့. ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္သင္ဆင္းေနရတဲ့ ကုမၸဏီရဲ႕ ဓါတ္ပံုေလးေတြတခ်ိဳ႕ ရွဲလိုက္ပါမယ္...

Fig. ပထမဆံုးေန႔ briefing မွာ

Fig. ကန္တင္းက ပထမဆံုး ေန႔လည္စာ

Fig. အလုပ္ခန္း တခါးဝ

Fig. Reception

Fig. Company အေဆာက္အဦး နဲ႔ Logo

Dရက္ပိုင္းမွာ.. “ထ” (ထဆင္ထူး) ေရးျပမယ္ဆိုၿပီး တကယ္တမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ့ “ဝ” နွစ္လံုးပူးျပထားတာပဲျဖစ္ေနတဲ့ သူတစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရတယ္..

ဤကဗ်ာကို ေကာင္းစြာ မလွဳပ္ဘဲ ဖတ္ပါ

ကဲ.. ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ

ရွင္းလို႔ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ျပန္႐ွဳပ္ဖို႔ပဲ က်န္ေတာ့တာေပါ့

ေဟာကိန္းေတြက လြဲရင္ က်န္တာပဲ နွဳတ္ယူခဲ့..

သူေျပာမယ့္ ပံုျပင္ေတြကို

ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးၿပီးသား

ဒီေတာ့.. အားလံုး စခန္းေရာက္မွရွင္း

ေနအံုး..

မင္းစာသားေတြကို အရင္ ခဏရပ္

အျပင္က မီးခလုတ္ေတြကို ဘယ္သူက အဖြင့္အပိတ္လုပ္ေနတာလဲ

သူေျပာသလို ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုင္လွဳပ္ခံေနရတယ္ဆိုတာေတာ့

မဟုတ္ပါဘူး

ဒီကမာၻနဲ႔ ကဗ်ာကို အစာေျခဖို႔ကေတာ့

အစာေျဖတဲ့ ကိစၥထက္ေတာင္ ပိုလြယ္အံုးမယ္

ဒီမယ္.. ပါလာတာ အကုန္ထုတ္လိုက္ရရင္

ကၽြန္ေတာ့္ ေဒါသေတြ အရင္ထြက္လာမွာေနာ္

ကၽြန္ေတာ္က.. က်ဳပ္က..

အတည္ေျပာေနတာ (ရယ္စရာမပါဘူး)

ရယ္စရာလိုခ်င္ရင္ ၅လပိုင္းကိုေမွ်ာ္

အဲဒီမွာ က်က်နနစီမံထားတဲ့ ျပက္လံုးေတြရွိတယ္

အို.. ျပက္လံုးတင္ မကပါဘူး..

အဲဒီမွာ အကုန္ရနိုင္တယ္

ၾကာသပေတးကေတာ့ အဲဒီလိုမိန္႔သြားတာပဲ

(ရယ္စရာ မဂၢဇင္း)

ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္း..

ေခတ္မွီခ်င္တယ္ဆိုရင္ ခ်စ္တယ္လို႔ မေျပာနဲ႔ေတာ့ကြာ

ဒီေခတ္ထဲမွာ ေခတ္မွီတဲ့သူေတြက "မုန္း"ကုန္ၾကၿပီ

“မ”တစ္လံုးေတြ စားထားတဲ့ေခတ္မွာ

မုန္းတာေတြ ေခတ္စားေနၿပီ

ေနာက္ၿပီး..

ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ကေလးေတြကို မ႐ိုက္ရေတာ့ဘူးတဲ့

ကေလးေတြအစား

လူႀကီးေတြကို ေျပာင္း႐ိုက္ၾကေတာ့မယ္.. ထင္ပါတယ္။

ကဗ်ာဖတ္မလား

ေရထဲက ငါးေလးေတြကို

အဓိပၸါယ္မရွိဘူးလို႔ ထင္သလား

အဓိပၸါယ္မရွိဘူးလို႔ ထင္ရင္

ေရထဲက ငါးေလးေတြကို

ေရၾကည္႕ေပါ့

တစ္.. နွစ္.. သံုး..

တစ္.. နွစ္... သံုး...

ေရထဲက ငါးကေလးေတြ။

ကိုယ့္ေန႔ေတြ

ဘဝဟာ စာစီစာကံုးမဟုတ္ေတာ့

ေမာနင္းကို မနက္ခင္းပါလို႔

ဘယ္သူေတြ သတ္မွတ္မလဲ

ကိုယ္ကေတာ့ ေမာရင္း နင္းဆဲ

ဒီလိုေျပာရင္ သူတို႔ရယ္မယ္မွန္းႀကိဳသိၿပီး

အရင္ ရယ္လိုက္မိတယ္

အဟက္

ဟုိတစ္ျခစ္ ဒီတစ္ျခစ္

ပုိစ့္ေမာ္ဒန္ မဟုတ္တဲ့အခါ

ေမာ္ဒန္ကိုေတာ့ ျပန္ပို႔လိုက္မယ္ေနာ္

ကဗ်ာဆန္ျခင္းဆိုလွ်င္

ေရွာင္ေသြလႊဲလို႔

မရီနာေဘး (Marina Bay)သုိ႔ ၅မိနစ္။

ကဗ်ာကေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ေပမယ့္

အစကေတာ့

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ကုိယ့္အခန္းေလးကို သြန္ခ်လိုက္မလို႔ပါပဲ

ဒါေပမယ့္လည္း

ကိုယ္အသြန္မတတ္လို႔ တစ္ကမာၻလံုးေမွာက္က်ခဲ့တယ္။

သီခ်င္းေလးေတြ တီးတိုးလိုက္ရြတ္တတ္တဲ့ နွဳတ္ခမ္းေလးကအစ

အာ႐ံုခံလြန္းတတ္တဲ့ ငါ့ရဲ႕ စိတ္ေဝဒနာအဆံုး

အိမ္ေဘးသစ္ပင္က က်လိက်လိေတြကို

ငါ့အိပ္မက္အား ျမည္းၾကည္႕ေစခ်င္တယ္။

ဘာေၾကာင့္မ်ား ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာျဖစ္ေနရသလဲ

တဆိတ္ ငါ့စိတ္ေတြဟာ ေလနိုင္လြန္းလွတယ္။

သမင္မေလးရယ္

ေဟာဒီမုဆိုးရဲ႕ ခ်ဳပ္႐ိုးရာမ်ားဟာ

မင္း မပစ္ခဲ့တဲ့ ျမႇားေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေခါင္းကေလးကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည္႕လိုက္တာ

ႀကံဳလွီေနတဲ့ လက္ေမာင္းေလးကို ဖက္တြယ္ထားမိေတာ့မလိုနဲ႔

အေမွာင္ခန္းဟာ တကယ့္ကို ကေယာင္ကတန္းပဲ

“ျပည္ႀကီးေရ..

ဒီတစ္ခါ ပုလင္းအဖုံးေတြ ဖြင့္ရင္ေတာ့

အျပင္းဆံုးေတြနဲ႔ လြင့္မယ္ကြယ္”

မွတ္ဥာဏ္ေတြမွာ ခဏညႇပ္ထားလိုက္

အပ္က်သံေလးတစ္ခ်က္ဟာ မိုးခ်ိန္းသြားရေလာက္ေအာင္

ငါ့အၾကားအာ႐ံုေတြထဲ ပံုသြင္းလိုက္မိၿပီ

နွဳတ္ဆိတ္ေနသူေလးရဲ႕ ၿငိမ္သက္မွဳဟာ

တစ္ခ်က္ တိတ္ဆိတ္လြန္းလွပါတယ္။

ခန္႔ေန

နတ္သမီးနွင့္ အခိုက္အတန္႕ တစ္စိတ္

"ေကာင္းကင္အထက္ တိမ္ေတြေပၚ

နတ္သမီးႏွင့္ အတိတ္က

ျပဇာတ္တစ္ခုရဲ႕ တစ္စိတ္…"

ေသေနတဲ့ ရင္ခြင္ကို အသက္သြင္းသည္။ လမ္းအဆံုးကို ရြာအျဖစ္ ေခါင္းစဥ္တပ္ပါ။ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ရက္ေတြက က်ဴရွင္ေရွ႕မွာေစာင့္ရင္း ‘ ရွိ ’ ဟု လက္ညႇိဳးေထာင္ၾကသည္

မနက္ျဖန္ ကၽြန္ေတာ္နွင့္ေတြ႕ရမည္ဆိုျခင္းကို သူမ ရင္ခုံေနမလား။ အမည္မေဖာ္လိုေသာ ဝက္ၿခံေလးမ်ား သူမ၏ ပါးျပင္ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ တည္ရွိေနသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တပ္မက္သည္မွာ မ်က္မွန္ထူထူေလးေနာက္မွ ရႊန္းလဲ့ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေလးမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ (သို႕မဟုတ္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။) အရင္တစ္ေန႕က ကၽြန္ေတာ္နွင့္ေတြ႕ဖို႕ သူမ အလွျပင္လာေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းကျပန္ေျပာျပေသာအခါ ၁ဝတန္းတုန္းက ဆရာမသင္ေပးခဲ့တဲ့ သႏၱရသအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို သတိရေစခဲ့သည္။ အဲဒီေန႕ ဘက္စ္ကားေပၚကအဆင္း သူမတြင္ မ်က္နွာပါမသြားဘဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ ေမ့က်န္ခဲ့ေလသည္။

သူမနွင့္ စကားေျပာခြင့္ရေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ အာခိမိဒိကို အသိမေပးဘဲ ထားလိုက္သည္။ ပထမဆံုးေတြ႕သည္႕ေန႔က သူမ၏ ၾကည္႕ေကာင္းေသာ ဆံပင္ ရွည္ရွည္ေလးမ်ားကို စည္းထားခဲ့သည္။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ေတြ ကစုန္ေပါက္ေနခဲ့သည္။ (ခံစားခ်က္ေတြကို စာလံုးေပါင္းရတာ သိပ္ေတာ့မလြယ္ကူပါ။) ေနာက္ၿပီး ခပ္တည္တည္ၾကည္႕တတ္ေသာ သူမ၏ ပါးခ်ဳိင့္ေလးတစ္စံု…. အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ရင္ေတြခံုေစဖို႕ ျဖစ္ပါသည္။

စိတ္ကူးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြ စီျဖစ္သည္။ ခ်ိန္းေတြ႕တဲ့အခါ နွစ္ေယာက္ထဲ ကမာၻေတြ တည္ျဖစ္သည္။ (နာရီမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ လည္ၾကသည္။ ပန္းမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ ေမႊးၾကသည္။ ၉ရက္ေန႕တြင္ သူမနွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေခတၱ ေဝးရမည္။)

သူမ၏ဆံႏြယ္မ်ားမွာ အနက္ေရာင္ျဖစ္သည္။ သူမနွင့္လိုက္ဖက္သည္ဟု ဆိုတိုင္း “ပိုၿပီ”ဟု ျပန္ေျပာတတ္သည္။ သူမသည္ bill gate မဟုတ္သလို၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ Microsoft မဟုတ္။ ကိုလမ္ဘတ္စ္ကား ကၽြန္ေတာ့္နာမည္မဟုတ္၊ သူမ၏နာမည္မွာလည္း အေမရိကားမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေတြ႕ရွိျခင္း မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕နွစ္ေယာက္စလံုး ကြမ္တမ္သီအိုရီထဲက “h” မဟုတ္ေသာ္လည္း အာဒံကိုက္ခဲ့ေသာ ပန္းသီးထဲမွ ပိုးေကာင္ေတြ ေတာ့ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္သည္။ သူမတြင္ ဆံပင္နွင့္လိုက္ဖက္ေသာ ခပ္ရွည္ရွည္ အရပ္လည္း ရွိေသးသည္။ ‘အတူတူ’ ဆိုေသာစကားလံုးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ ျဖစ္ရမည္။ (အူတူတူနွင့္ မမွားေစလိုပါ)။ ျဖစ္နိုင္လွ်င္ ေျပာေနက် သင္တန္းနဲ႕ စာေမးပြဲေတြအစား နားလည္မွဳနဲ႕ သစၥာေတြအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းခ်င္သည္။ ေခတၱခြဲခြာသည္႕အခါ လက္ေဆာင္အျဖစ္ သူမကို ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေပးရန္၊ ရည္ရြယ္ခဲ့သည္။ ထိုကဗ်ာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္တန္း ဥာဏ္ျဖင့္ ေတြးမိဟန္ရွိေသာ သူမ၏ တကၠသိုလ္ အလွမ်ားနွင့္ အေဝးေရာက္ မွာတမ္းတခ်ိဳ႕ ပါဝင္သည္။ (I just think and link the things, all about you) အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေတြ သူမ ေတြးခ်င္မွေတြးျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူမအေၾကာင္းေတြ ေရးခ်င္တိုင္းေရးျဖစ္သည္။ (သူမ၏ လွဳပ္ရွားမွဳတိုင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္ဥာဏ္မမွီ၍ မေရးနိုင္ခဲ့ေသာ ကဗ်ာတခ်ိဳ႕လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။) အိုင္းစတိုင္းရဲ႕ ရီေလးတစ္ပ္သီအိုရီ မရွိဘူးဆိုလွ်င္ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလွဆံုးျဖစ္ပါသည္။ ဒုတိယေျမာက္ေတြ႕သည္႕ေန႕က သိပ္မလွဟု ထင္မိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မခ်ျဖစ္ပါ။ ထိုေန႕တြင္ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ေအာင္လုပ္နိုင္ခဲ့သည္။ ရာဇဝင္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူေသာ ေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္ခဲ့ေပါ့။

ဘတ္စ္ကားေပၚတက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိမ္ေတြစီးခဲ့ၾကသည္။ စကားေတြနည္းနည္းပဲေျပာသည္.. နားေတြ မ်ားမ်ားလည္သည္။ (နာရီေတြလိုေပါ့) အၾကည္႕ေတြနည္းနည္းပဲ ရွိသည္. စိတ္ေတြခ်င္း အျပန္အလွန္ သိသည္။ မ်က္ရည္ေတြကို ေျခေထာက္နွင့္ ပိတ္ကန္ပစ္သည္။ (သူတို႕ တရုတ္စကား မတတ္ပါ) သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမးတဲ့ေမးခြန္းအတြက္ အေျဖကို အတူတူ စဥ္းစားေနၾကသည္။ အဲဒီ အေျဖဟာ အထီးလား အမလား၊ ျဒပ္ရွိလား၊ ျဒပ္မဲ့လား၊ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုသိနိုင္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ဖြင့္ေျပာခဲ့သည္႕ေန႕က သာေပးေသာ ေနမင္းကို ေက်းဇူးတင္သည္။ လာေဝွ႕ေသာ ေလညႇင္းနွင့္ တယ္လီဖုန္းကတ္တစ္ခုကို ေက်းဇူးတင္သည္။ သူမတြင္ နားရြက္ ရွိျခင္းကို ေက်းဇူးတင္သည္။ ၿငိမ္းေက်ာ္ကို ေက်းဇူးတင္သည္။ (စာေရးဆရာ မဟုတ္ပါ) ျပန္ေပးမည္႕ အေျဖတစ္ခုကို ႀကိဳတင္ေက်းဇူးတင္သည္။ “ေက်းဇူးတင္သည္” ကို ေက်းဇူးတင္သည္။

စမ္းေခ်ာင္းလမ္းထဲ ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ လမ္းေလွ်ာက္လာသည္။

အနမ္းေတာင္းရန္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကပ္လိုက္သြားသည္။

အလြမ္းေရာင္းရန္ သူ႕ထံတြင္ ဝယ္သူ မရွိေသးပါ ။

“ မာယာေရႊ႕ကြက္ေတြနဲ႕ ငါ့ရဲ႕ စစ္တုရင္ေတြအား အနိုင္ပိုင္းလိုက္ပါကြယ္။ နင့္ရဲ႕ ဗ်ဴဟာေတြကို မခန္႕မွန္းတတ္ေပမယ့္.. ငါ့ရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကေတာ့ မ်က္မျမင္ျခင္းပါပဲ ”

ဤစာသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ရပ္ေစာင့္ျခင္းသီအိုရီမွ ရွင္းလင္းခ်က္အခန္းတစ္ခုျဖစ္ေစ.. ေနာင္အခါတြင္ သူမအေၾကာင္းကို ထို႕ထက္ပို၍ နီးနီးကပ္ကပ္ ျခယ္မွဳန္းခြင့္ ရပါေစသား… ။

………………………………………………………………………………………….

မွတ္ခ်က္။ ။ သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ၿဖိဳး၏ tag သို႔.. အေဟာင္းေလးပဲ ျပန္ေႏြးလိုက္တယ္ကြာ.. ဆားခ်က္တယ္ေတာ့ ဟုတ္ဝူးေပါ့.. ခ်ိန္းေတြ႕တုန္းက အေၾကာင္းေလးကို နည္းနည္း polish တင္ထားတာ..